Ενας Καρυωτακης εκει που δεν τον περιμενεις στην Κομοτηνη

Οι πόλεις, τόσο στην Ελλάδα, όσο και γενικότερα, τείνουν να θεωρούνται άψυχες, και πλην εξαιρέσεων, που πολλές φορές επικεντρώνονται σε συγκεκριμένα σημεία και όχι σε όλο τον οικιστικό ιστό, με ένα ουδέτερο, γκρίζο χαρακτήρα.

 

Όμως μερικές φορές η πόλη, και στην προκειμένη περίπτωση η Κομοτηνή, μπορεί να σε εκπλήξει, και στην επόμενη της στροφή να κρύβει κάτι που δεν περιμένεις.

 

Έτσι και στη φωτογραφία μας, σε μια κατά τα άλλα όχι ιδιαίτερα διαφορετική πυλωτή, ο διαβάτης σταματά από κάτι γραμμένο στον τοίχο, όχι οπαδικό σύνθημα, αλλά ένα ολόκληρο ποίημα, το Νυχτερινό του Καρυωτάκη, γραμμένο σε μια κολώνα.

 

Δεν γνωρίζουμε πότε γράφηκε, ούτε το λόγο που ο γράφοντας αποτύπωσε το ποίημα με αυτό τον τρόπο, αλλά σε ένα κόσμο ο οποίος κάθε μέρα φαίνεται να βυθίζεται όλο και περισσότερο στην ασχήμια, εσωτερική και εξωτερική, μικρές εκπλήξεις σαν και αυτή αποτελούν μικρά διαμάντια, ανεξάρτητα από τον λόγο και τον τρόπο που έφτασαν μπροστά του, που τον ζεσταίνουν στις δύσκολες μέρες του χειμώνα.

 

Άλλωστε η ποίηση δεν φτιάχτηκε για σκυθρωπούς ανθρώπους σκυμμένους πάνω από τα σκονισμένα βιβλία τους σε κλειστά δωμάτια, αλλά ανήκει σε όλους όσους θέλουν να της ανοίξουν την ψυχή τους. Κ.Μ.