Δυο μετρα, χιλια δυο «σταθμα»

Θα ήταν εξωφρενικό, αν δεν είχαμε ήδη αφομοιώσει και μάλλον δεχτεί ότι στην χώρα που λέγεται Ελλάδα και στην οποία επιμένουμε να ζούμε ότι αν δεν είσαι το λιγότερο «μπατζανάκης» του οποιοδήποτε «γαλάζιου» – στην προκειμένη περίσταση – παιδιού διατελεί σε θέση ευθύνης, το νέο σκάνδαλο της κυβέρνησης Μητσοτάκη, αυτή τη φορά με πρωταγωνιστή τον Καβαλιώτη βουλευτή και υφυπουργό Μακάριο Λαζαρίδη.

Θα ήταν ομολογουμένως το λιγότερο εξωφρενικό στην χώρα που φυλάκισε μια σχολική καθαρίστρια επειδή πλαστογράφησε απολυτήριο λυκείου για να εργαστεί… στην χώρα που σωρηδόν διώχνει πτυχιούχους με μεταπτυχιακά, διδακτορικά, μεταδιδακτορικά κ.ο.κ. στο εξωτερικό… στην χώρα που προσπαθεί να στελεχώσει τα νοσοκομεία της «δελεάζοντας» με λιγοστά «εξτραδάκια» το ιατρικό της προσωπικό στο οποίο όλη η Ευρώπη υποκλίνεται…, στη χώρα που η «αριστεία» έχει γίνει τραγέλαφος…, στη μια χώρα όπου η έννοια της αξιοκρατίας μοιάζει περισσότερο με σύνθημα αφισών παρά με πραγματική θεσμική πρακτική, ένα (;) «γαλάζιο» παιδί διορίστηκε σε θέση ειδικού επιστημονικού συνεργάτη στο Υπουργείο Παιδείας τότε, θέση που απαιτεί μεταπτυχιακό και διδακτορικό, έχοντας μη αναγνωρισμένο για το δημόσιο πτυχίο από το ένα κέντρο ελευθέρων σπουδών.

Και κάπως έτσι, το αφήγημα της «αριστείας» μετατρέπεται σε εύκαμπτο εργαλείο επικοινωνίας: άλλοτε σημαίνει αυστηρά κριτήρια για τους πολλούς, άλλοτε γίνεται λάστιχο όταν πρόκειται για τους «ημέτερους». Οι κανόνες εμφανίζονται αμείλικτοι για τους αδύναμους και εντυπωσιακά ελαστικοί για όσους διαθέτουν τις σωστές διασυνδέσεις ή την κατάλληλη πολιτική εγγύηση.

Το πρόβλημα, βέβαια, δεν είναι μόνο τα πρόσωπα. Είναι η σταθερή εντύπωση ότι οι θεσμοί λειτουργούν με δύο ταχύτητες, όπου η τυπική νομιμότητα συχνά υποχωρεί μπροστά στην πολιτική σκοπιμότητα και η δημόσια διοίκηση μετατρέπεται σε πεδίο εξυπηρετήσεων αντί για πεδίο αξιολόγησης.

Έτσι, το «δύο μέτρα και δύο σταθμά» παύει να είναι απλώς μια φράση αγανάκτησης και γίνεται περιγραφή μιας κανονικότητας που, όσο κι αν μας σοκάρει, δείχνουμε να έχουμε συνηθίσει. Και ίσως αυτό να είναι τελικά το πιο ανησυχητικό από όλα.

Και βέβαια, το ζήτημα δεν είναι μόνο η συγκεκριμένη υπόθεση που απασχολεί τη δημόσια σφαίρα και την πολιτική αντιπαράθεση, αλλά το ευρύτερο περιβάλλον μέσα στο οποίο τέτοιες ιστορίες είτε αναδεικνύονται με ένταση είτε περνούν σχεδόν αθόρυβα, ανάλογα με το ποιος εμπλέκεται και ποιοι μηχανισμοί «ευαισθησίας» ενεργοποιούνται κάθε φορά.

Γιατί εκεί ακριβώς δοκιμάζεται η αξιοπιστία ενός κράτους, όχι στις διακηρύξεις περί αξιοκρατίας, αλλά στην πράξη της εφαρμογής της. Στο κατά πόσο οι ίδιες προϋποθέσεις ισχύουν για όλους ή αν προσαρμόζονται κατά περίσταση, δημιουργώντας ένα θολό τοπίο όπου η τυπική διαδικασία άλλοτε γίνεται σημαία και άλλοτε λεπτομέρεια.

Και όσο αυτό το μοτίβο επαναλαμβάνεται, τόσο παγιώνεται η αίσθηση ότι η δημόσια ζωή λειτουργεί με κανόνες που δεν είναι ούτε σταθεροί ούτε καθολικοί, αλλά ερμηνεύονται μέσα από φίλτρα ισχύος, σχέσεων και συγκυριών.

Ίσως, τελικά, το πραγματικό ερώτημα να μην είναι πόσα «μέτρα και σταθμά» χρησιμοποιούνται, αλλά ποιος τα ορίζει κάθε φορά.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.