Αριστερα καλλιστα σημερα μπορει να σημαινει «στοχαστικες προσαρμογες»
Φυσικά και όλη η νύχτα μας ήταν αφιερωμένη στη προχθεσινοβραδινή συνεδρίαση των τριακοσίων της ελληνικής Βουλής. Το διακύβευμα εξάλλου ήταν αποφασιστικής σημασίας, αφού από την υπερψήφιση της συμφωνίας εξαρτιόταν η αποφυγή της άτακτης χρεοκοπίας της χώρας μας.
Μία ακόμη νύκτα μας αφιερωμένη στην πολιτική, αυτήν τη φορά, έχοντας το βλέμμα, στραμμένο όχι στους εταίρους και δανειστές, αλλά στην κοινοβουλευτική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ. Γιατί η ψήφος αυτή ήταν κι αυτή που θα έκρινε αν η πρώτη φορά αριστερή κυβέρνηση, θα αποτελούσε σύντομο παρελθόν ή θα συνέχιζε να έχει την ευθύνη να διαχειριστεί τις τύχες του ελληνικού λαού με ένα άλλο τρόπο. Έναν τρόπο περισσότερο δίκαιο, που παραμένει βέβαια ευχή, γιατί στην πράξη δοκιμάζονται όλα, κι ευχόμαστε αυτή η πράξη να είναι αυτή που στο τέλος θα κάνει τη διαφορά, και θα καταγράψει τις σελίδες της ιστορίας με αποδείξεις χειροπιαστές ότι δεν είναι όλοι ίδιοι. Εξάλλου στην πράξη της διακυβέρνησης και τα αποτελέσματά της είναι που θα αποδειχθεί πόσο κυριολεκτική είναι η άποψη για την αριστερά του ΗΘΟΥΣ.
Ξενυχτήσαμε όλοι προχθές βράδυ λοιπόν, γιατί όπως πολλοί συμπολίτες μας αυτές τις ημέρες μετέφεραν σε κατ’ ιδίαν συζητήσεις, το ΟΧΙ στο δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου θα είχε οριστικά ακυρωθεί αν η αριστερά και οι υπηρετούντες την βουλευτές, έπαυαν πλέον να είναι κυβέρνηση.
Γιατί τότε όχι μόνον ΘΑ ΕΝΤΑΦΙΑΖΟΝΤΑΝ οριστικά η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ, αλλά και οι ευρωπαίοι εταίροι, οι υποστηρικτές της νεοφιλελεύθερης πολιτικής, θα είχαν κερδίσει ολοσχερώς το παιχνίδι της πεντάμηνης διαπραγμάτευσης ΕΝΤΑΦΙΑΖΟΝΤΑΣ ΤΟ ΠΤΩΜΑ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ ΠΑΝΕΥΡΩΠΑΪΚΑ.
Γιατί ο ρεαλισμός της ζωής και η επιβίωση υπαγορεύει τα βήματα των μεγάλων λαϊκών μαζών και η πράξη της πλήρους υποταγής και της εξαφάνισης του ΣΥΡΙΖΑ στην Ελλάδα, θα ωθούσε την πλειοψηφία των οπαδών των Podemos ή του Σιν Φέιν στην μαζική έξοδο, και η πίστη τότε στους αγώνες για μία καλύτερη και δικαιότερη κοινωνία θα ήταν οριστικά παρελθόν, μια λαιμητομημένη επανάσταση.
Όλη η χώρα ξαγρύπνησε λοιπόν προχθές, θαυμάζοντας για μία ακόμη φορά το κουράγιο ενός νεαρού στην ηγεσία πολιτικού, του πρωθυπουργού της χώρας, Αλέξη Τσίπρα, να αντιμετωπίσει την κριτική αλλά κυρίως, τις «λοιδορίες» από το δικό του πρώτα πολιτικό χώρο. Αρένα στην κυριολεξία, με διακύβευμα το «πτώμα» της χώρας και το θάψιμό του με κόκκινες σημαίες της επανάστασης ή την προσπάθεια επαναφοράς του στη ζωή. Όμως μόνο όταν κάτι και κάποιος έχει ζωή μπορεί να διεκδικήσει…
Όλη η Ελλάδα ξενύχτησε προχθές, αποθαυμάζοντας πώς έχουμε τη δυνατότητα να καθιστούμε τόσο περίπλοκη τη ζωή μας… Πώς και το απλό το καθιστούμε σύνθετο, πώς το πλέγμα των ιδεών μας ενίοτε μας φυλακίζει, πώς η φυγή από τα προσωπικά μας στερεότυπα είναι και η πλέον δύσκολη …
Δεν γνωρίζουμε πώς ακριβώς αντιλαμβάνονται το πλέγμα της αριστερής ιδεολογίας οι «σύντροφοι», ούτε βέβαια θεωρούμε ότι υπάρχει περίπτωση αυτή η τόσο πνευματική αριστερά να σκέφτεται και να πράττει βάσει δογμάτων και ευαγγελίων.
Τέτοια ζητήματα εξάλλου τυφλών προσηλώσεων στα δόγματα η αριστερά τα είχε επιλύσει από την εποχή της «Χαμένης Άνοιξης» του Στρατή Τσίρκα.
Αριστερά άρα κάλλιστα σήμερα μπορεί να σημαίνει «στοχαστικές προσαρμογές», με στρατηγικό στόχο πάντοτε τον δικαιότερο κόσμο και στην κονίστρα της πάλης του πρώτο όπλο το δίκιο του αδύναμου. Εξ ου και να είσαι αριστερός είναι το δυσκολότερο ζήτημα, γιατί η αριστερά και το βίωμά της είναι πρωτίστως και κατ’ εξοχήν ζήτημα προσωπικού ήθους.
Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
