Ασυμμετρη ζωη

Επέλεξαν να περάσουν τις τελευταίες στιγμές της ζωής του σφιχταγκαλιασμένοι. Σαν ασπίδα από αυτές που δεν ραγίζουν, δεν φθείρονται δεν σπάνε, ό,τι κι αν περάσει από πάνω τους. Έτρεχαν, κουβαλούσαν, παιδιά, ηλικιωμένους, ζωντανά, δεν άφησαν τίποτα πίσω τους. Βουτούσαν στη θάλασσα.
 
Επιχειρούσαν μέσα στις φωτιές, ταγμένοι σε υπηρεσία που δεν έχει ωράριο. Απεγκλώβιζαν, περισυνέλεγαν, διέσωζαν…
 
Όλοι ταγμένοι στη ζωή… όσο ασύμμετρη κι αν είναι η απειλή.
 
Πώς μας προέκυψε άραγε αυτός ο χαρακτηρισμός για να περιγράψει μια καταστροφή; Μήπως είναι ένα εύκολο «σχήμα», αν και ασύμμετρο, για να απεκδυθούμε των ευθυνών;
 
Προέχει όμως η αλληλεγγύη σε τούτες στιγμές και όχι τέτοιου είδους ερωτήματα. Η αλληλεγγύη αλλά και η μνήμη που δεν θα επιτρέψει να ξεχάσουμε πως κάθε ζωή που φεύγει είναι μια ασύμμετρη σιωπή. Σιωπή όχι από αυτές τις κατ’ επιλογήν αλλά από αυτές που δεν έχουν εφευρεθεί ακόμη οι λέξεις για να την περιγράψουν…
 
Πιο ασύμμετρη όμως και από την απειλή και από τη σιωπή, η ζωή που τραβάει αενάως την ανηφόρα, όσο σκληρή και να είναι η πραγματικότητα όσο δυνατές οι φλόγες όσο πυκνοί οι καπνοί…Χ.Λ.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.