Τασος Χατζηγιοβανης, «Να μην κλεινουμε την καρδια μας. Γιατι και αυριο θα υπαρχει καποιος που θα χρειαζεται τη βοηθεια μας. Μια οικογενεια θα περνα δυσκολα»

Άραγε η Ακαδημία Αθηνών άκουσε τον λόγο του;

Λένε ότι μετά την καταιγίδα έρχεται συνήθως η γαλήνη, ο ήλιος, η νηνεμία ή το ουράνιο τόξο, ανάλογα με τη μεταφορική ή κυριολεκτική σημασία που θέλουμε να δώσουμε στη φράση. Και ενώ ζούμε μια καταιγίδα από απάνθρωπες ειδήσεις και όλος ο κόσμος αισθάνεται αποτροπιασμό για τα κατορθώματα της εγκληματικής οργάνωσης που δρούσε πίσω από τη βιτρίνα μιας ΜΚΟ για άρρωστα παιδιά και υπεξαίρεσε εκατομμύρια ευρώ από τις δωρεές των πολιτών, διοχετεύοντάς τα σε πολυτελή ζωή, τυχερά παιχνίδια και στημένους ποδοσφαιρικούς αγώνες, ήρθε ένα παλικάρι και μας έβαλε τα γυαλιά. Πρόκειται για τον διεθνή ποδοσφαιριστή Τάσο Χατζηγιοβάνη, που το βράδυ της Δευτέρας 2 Νοεμβρίου βραβεύτηκε από τον Πανελλήνιο Σύνδεσμο Αμειβομένων Ποδοσφαιριστών για την κοινωνική του δράση, γιατί συνέβαλε οικονομικά προκειμένου ένας μικρός ασθενής, ο Δημήτρης, να βγει νικητής από τη μάχη που έδινε.

Το όνομα του ποδοσφαιριστή βρέθηκε όμως ανάμεσα σε εκείνα των εξαπατημένων επώνυμων που έδωσαν μεγάλα χρηματικά ποσά, εμπιστεύτηκαν την «Παιδική Χαρά» και προσπάθησαν να βοηθήσουν παιδιά που το είχαν πραγματικά ανάγκη. Θα σας μεταφέρω τον λόγο που εκφώνησε ο ίδιος ο ποδοσφαιριστής κατά τη διάρκεια της βράβευσής του, για να τον διαβάσουμε πολλές φορές και να εμπεδώσουμε το μήνυμά του:

«Δεν έκανα αυτήν τη δωρεά για να προβληθώ. Δεν σκέφθηκα ποτέ μου ότι θα βρισκόμουν σήμερα εδώ. Το μόνο που ήθελα ήταν ένα παιδί να ζήσει. Όταν έμαθα την ιστορία του μικρού Όθωνα-Δημήτρη ήθελα να βοηθήσω και προχώρησα με μια μόνο σκέψη. Να μπορέσω να βοηθήσω τον Δημήτρη να έχει μια δεύτερη ευκαιρία στη ζωή! Ήρθα σε επαφή με τη μητέρα του και ήλπιζα και εγώ μαζί της ότι ο Δημήτρης θα τα καταφέρει. Δυστυχώς, ο Δημήτρης έφυγε από τη ζωή.

Όσα μαθαίνω τις τελευταίες ημέρες με στεναχωρούν και με προβληματίζουν βαθιά. Αν κάτι κρατώ απ’ όσα συμβαίνουν είναι ότι χρειάζεται να είμαστε προσεχτικοί. Αλλά να μην κλείνουμε την καρδιά μας. Γιατί και αύριο θα υπάρχει κάποιος που θα χρειάζεται τη βοήθειά μας. Μια οικογένεια θα περνά δύσκολα. Κάποιος που θα έχει ανάγκη, να μη νιώθει μόνος. Δεν μπορούμε πάντα να αλλάξουμε την έκβαση μιας δύσκολης ιστορίας. Μπορούμε όμως να σταθούμε δίπλα σε εκείνον που τη ζητά. Ο καθένας όπως μπορεί. Σκέφτομαι όλους αυτούς που προσφέρουν κάθε ημέρα, χωρίς να μαθαίνουμε τα ονόματά τους ποτέ. Θα ήθελα το σημερινό χειροκρότημά σας να φθάσει και σ’ αυτούς. Εγώ πιστεύω ότι το καλό πάντα νικά! Και θα συνεχίσω να δίνω όσο μπορώ!»

«Δεν πρέπει να επιτρέψουμε σε εκείνους που καταχράστηκαν την εμπιστοσύνη των πολιτών να πετύχουν έναν ακόμη στόχο. Να μας κάνουν να φοβόμαστε να βοηθήσουμε. Η απάντηση στην απάτη δεν είναι η αδιαφορία. Είναι η διαφάνεια, ο έλεγχος, η υπευθυνότητα, αλλά και η συνέχιση της προσφοράς προς εκείνους που πραγματικά έχουν ανάγκη. Ας κρατήσουμε, λοιπόν, από αυτήν την ιστορία όχι μόνο το όνομα του Τάσου Χατζηγιοβάνη, αλλά κυρίως το μήνυμα που μας έστειλε. Υπάρχουν ακόμη άνθρωποι που αποδεικνύουν ότι η κοινωνική προσφορά δεν χρειάζεται μεγάλα λόγια και δημόσιες σχέσεις. Χρειάζεται καρδιά. Και ίσως αυτό να είναι το πιο όμορφο μήνυμα μετά από κάθε καταιγίδα: Μπορεί ο ήλιος να μη βγαίνει πάντα για όλους, αλλά έχουμε πάντοτε τη δυνατότητα να μη γυρίζουμε την πλάτη σε εκείνον που μας χρειάζεται»

Και εδώ βρίσκεται, κατά τη γνώμη μου, όλη η ουσία αυτής της ιστορίας. Σε μια εποχή που η κοινωνία βομβαρδίζεται καθημερινά από ειδήσεις για ανθρώπους που εκμεταλλεύονται τον πόνο, την αγωνία και την ελπίδα των συνανθρώπων τους, η στάση του Χατζηγιοβάνη έρχεται να μας θυμίσει ότι δεν έχουν χαθεί όλα. Ότι εξακολουθούν να υπάρχουν άνθρωποι που προσφέρουν χωρίς να ζητούν ανταλλάγματα, χωρίς να υπολογίζουν τη δημοσιότητα και χωρίς να περιμένουν χειροκροτήματα.

Ο Δημήτρης, δυστυχώς, δεν κατάφερε να κερδίσει τη μάχη της ζωής. Αυτό όμως δεν ακυρώνει ούτε στο ελάχιστο την προσπάθεια εκείνου που στάθηκε δίπλα του. Γιατί η ανθρωπιά δεν κρίνεται από το αποτέλεσμα. Κρίνεται από την πρόθεση, την ευαισθησία και την πράξη. Και ο Τάσος Χατζηγιοβάνης έκανε αυτό που θα έπρεπε να θεωρείται αυτονόητο, αλλά δυστυχώς δεν είναι: άνοιξε την καρδιά του και το πορτοφόλι του για ένα παιδί που είχε ανάγκη.

Ίσως, μάλιστα, αυτή να είναι η μεγαλύτερη νίκη του. Όχι κάποια νίκη μέσα στις τέσσερις γραμμές του γηπέδου, ούτε κάποιο γκολ που θα καταγραφεί στα στατιστικά της καριέρας του. Είναι μια νίκη απέναντι στην αδιαφορία, στον κυνισμό και στην ιδέα ότι ο καθένας πρέπει να κοιτάζει αποκλειστικά τον εαυτό του.

Και κάτι ακόμη: Δεν πρέπει να επιτρέψουμε σε εκείνους που καταχράστηκαν την εμπιστοσύνη των πολιτών να πετύχουν έναν ακόμη στόχο. Να μας κάνουν να φοβόμαστε να βοηθήσουμε. Η απάντηση στην απάτη δεν είναι η αδιαφορία. Είναι η διαφάνεια, ο έλεγχος, η υπευθυνότητα, αλλά και η συνέχιση της προσφοράς προς εκείνους που πραγματικά έχουν ανάγκη. Ας κρατήσουμε, λοιπόν, από αυτήν την ιστορία όχι μόνο το όνομα του Τάσου Χατζηγιοβάνη, αλλά κυρίως το μήνυμα που μας έστειλε. Υπάρχουν ακόμη άνθρωποι που αποδεικνύουν ότι η κοινωνική προσφορά δεν χρειάζεται μεγάλα λόγια και δημόσιες σχέσεις. Χρειάζεται καρδιά. Και ίσως αυτό να είναι το πιο όμορφο μήνυμα μετά από κάθε καταιγίδα: Μπορεί ο ήλιος να μη βγαίνει πάντα για όλους, μπορεί να μην καταφέρνουμε να σώσουμε κάθε ζωή, αλλά έχουμε πάντοτε τη δυνατότητα να μη γυρίζουμε την πλάτη σε εκείνον που μας χρειάζεται. Γιατί, τελικά, το πραγματικό μεγαλείο ενός ανθρώπου δεν μετριέται μόνο με όσα πετυχαίνει, αλλά και με όσα προσφέρει.

Η Ακαδημία Αθηνών ελπίζω να είδε ή να άκουσε τον λόγο για τον οποίο βραβεύτηκε από τον ΠΣΑΠΠ ο Τάσος Χατζηγιοβάνης και να τον τιμήσει ανάλογα.

*Ο Θεόδωρος Κ. Ορδουμποζάνης είναι νομικός και συγγραφέας, με πιο πρόσφατο βιβλίο του το μυθιστόρημα «Οι καστανιές της μνήμης» (εκδ. Επικοινωνία ΑΕ, Κομοτηνή 2026).

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.