Αφησαμε τον Μαζωνακη, πιασαμε τον Καρβελα. Με τα προβληματα του λαου ποιος θα ασχοληθει;
Η επικαιρότητα στην Ελλάδα δεν μας αφήνει ποτέ να πλήξουμε. Εκεί που νομίζουμε ότι η δημόσια συζήτηση θα στραφεί στα πραγματικά προβλήματα της κοινωνίας, εμφανίζεται ένα νέο πρόσωπο, μια δήλωση, μια αντιπαράθεση, μια ιστορία από τον χώρο της showbiz και, ξαφνικά, όλη η χώρα καλείται να πάρει θέση. Χθες ο Μαζωνάκης, σήμερα ο Καρβέλας, αύριο ποιος ξέρει ποιος άλλος. Και στο μεταξύ, η καθημερινότητα των πολιτών συνεχίζει να γράφει τη δική της ιστορία, μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας.
Δεν είναι κακό να ασχολούμαστε με τους καλλιτέχνες, την προσωπική τους ζωή ή τις δημόσιες τοποθετήσεις τους. Η ψυχαγωγία είναι μέρος της ζωής μας και η ελευθερία της έκφρασης αποτελεί θεμελιώδες δικαίωμα. Το πρόβλημα αρχίζει όταν το θέαμα καταλαμβάνει τόσο μεγάλο χώρο στη δημόσια συζήτηση, ώστε τα ουσιαστικά ζητήματα να περνούν σε δεύτερη μοίρα.
Την ώρα που οι οικογένειες προσπαθούν να βγάλουν τον μήνα με έναν μισθό που εξανεμίζεται πριν τελειώσει, η ακρίβεια εξακολουθεί να πιέζει τα νοικοκυριά. Το ενοίκιο γίνεται για πολλούς δυσβάσταχτο βάρος, οι λογαριασμοί συσσωρεύονται και το σούπερ μάρκετ μετατρέπεται σε καθημερινή άσκηση οικονομικής αντοχής. Οι νέοι αναρωτιούνται αν μπορούν να χτίσουν τη ζωή τους στον τόπο τους, οι εργαζόμενοι αν αμείβονται ανάλογα με τον κόπο τους και οι συνταξιούχοι αν θα καταφέρουν να καλύψουν τις βασικές τους ανάγκες.
Κι όμως, πόσος χρόνος αφιερώνεται σε αυτά τα ζητήματα; Πόση επιμονή δείχνουμε για να μάθουμε τι γίνεται με την υγεία, την παιδεία, τη στέγαση, την εργασία και την κοινωνική προστασία; Πόσο συχνά απαιτούμε συγκεκριμένες απαντήσεις από εκείνους που έχουν την ευθύνη να σχεδιάζουν πολιτικές και να παίρνουν αποφάσεις;
«Το ζητούμενο δεν είναι να απαγορεύσουμε τη συζήτηση για τον Μαζωνάκη, τον Καρβέλα ή οποιοδήποτε άλλο δημόσιο πρόσωπο. Είναι να μην επιτρέψουμε στην επικαιρότητα να μετατρέπεται σε μια αδιάκοπη παρέλαση εντυπώσεων, χωρίς χώρο για τα προβλήματα που καθορίζουν την ποιότητα της ζωής μας. Γιατί η πολιτική και η κοινωνική πραγματικότητα δεν αλλάζουν με τηλεοπτικά πάνελ γεμάτα ένταση ούτε με χιλιάδες αναρτήσεις που ξεχνιούνται την επόμενη ημέρα. Αλλάζουν όταν συζητάμε για συγκεκριμένες λύσεις, όταν ελέγχουμε την εξουσία, όταν διεκδικούμε καλύτερες υπηρεσίες, αξιοπρεπείς μισθούς, προσιτή κατοικία και πραγματικές ευκαιρίες για τους νέους»
Η ευθύνη, βέβαια, δεν ανήκει αποκλειστικά στα μέσα ενημέρωσης. Τα μέσα ανταποκρίνονται συχνά σε όσα προσελκύουν το ενδιαφέρον του κοινού, ενώ τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης επιβραβεύουν την ένταση, την αντιπαράθεση και το εύκολο σχόλιο. Ένα περιστατικό από τον χώρο της διασκέδασης μπορεί μέσα σε λίγες ώρες να γίνει πρώτο θέμα, την ώρα που ένα σοβαρό κοινωνικό πρόβλημα χρειάζεται έρευνα, τεκμηρίωση και συνεχή παρακολούθηση για να αποκτήσει τη δημοσιότητα που του αναλογεί.
Εδώ βρίσκεται και η δική μας ευθύνη ως πολίτες. Δεν αρκεί να κατηγορούμε την τηλεόραση, τους δημοσιογράφους ή τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Έχουμε κι εμείς τη δυνατότητα να επιλέγουμε τι παρακολουθούμε, τι σχολιάζουμε και τι απαιτούμε να βρίσκεται στην πρώτη γραμμή της ενημέρωσης. Όταν ένα θέμα γίνεται αντικείμενο ατελείωτων συζητήσεων, ενώ ένα άλλο που αφορά χιλιάδες ανθρώπους αντιμετωπίζεται ως «υποσημείωση», αξίζει να αναρωτηθούμε γιατί συμβαίνει αυτό.
Το ζητούμενο δεν είναι να απαγορεύσουμε τη συζήτηση για τον Μαζωνάκη, τον Καρβέλα ή οποιοδήποτε άλλο δημόσιο πρόσωπο. Είναι να μην επιτρέψουμε στην επικαιρότητα να μετατρέπεται σε μια αδιάκοπη παρέλαση εντυπώσεων, χωρίς χώρο για τα προβλήματα που καθορίζουν την ποιότητα της ζωής μας. Γιατί η πολιτική και η κοινωνική πραγματικότητα δεν αλλάζουν με τηλεοπτικά πάνελ γεμάτα ένταση ούτε με χιλιάδες αναρτήσεις που ξεχνιούνται την επόμενη ημέρα. Αλλάζουν όταν συζητάμε για συγκεκριμένες λύσεις, όταν ελέγχουμε την εξουσία, όταν διεκδικούμε καλύτερες υπηρεσίες, αξιοπρεπείς μισθούς, προσιτή κατοικία και πραγματικές ευκαιρίες για τους νέους.
Αν, λοιπόν, αφήσαμε τον Μαζωνάκη και πιάσαμε τον Καρβέλα, ας κρατήσουμε τουλάχιστον λίγο χρόνο και για κάτι πιο ουσιαστικό. Για τον εργαζόμενο που δεν τα βγάζει πέρα, για τον γονιό που αγωνιά για το μέλλον των παιδιών του, για τον ηλικιωμένο που μετρά τα ευρώ μέχρι το τέλος του μήνα, για τον νέο που αναζητά προοπτική.
Γιατί ο λαός δεν ζει με τηλεοπτικά θεάματα, ούτε πληρώνει τους λογαριασμούς του με τίτλους ειδήσεων. Ζει με την αγωνία της καθημερινότητας και περιμένει απαντήσεις στα πραγματικά του προβλήματα.
Και το ερώτημα παραμένει: όταν τελειώσει η συζήτηση για τον Μαζωνάκη και τον Καρβέλα, ποιος θα ασχοληθεί με τον λαό; Και, κυρίως, ποιος θα αναλάβει την ευθύνη να δώσει λύσεις;
*Ο Θεόδωρος Κ. Ορδουμποζάνης είναι νομικός και συγγραφέας, με πιο πρόσφατο βιβλίο του το μυθιστόρημα «Οι καστανιές της μνήμης» (εκδ. Επικοινωνία ΑΕ, Κομοτηνή 2026).
Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
