Δυο πολεις, δυο διαφορετικες εικονες – Τι λειπει τελικα απο την Κομοτηνη;

Δύο πολύ αντίθετες εικόνες, σε δύο περιοχές που δεδομένης της εκ διαμέτρου διαφορετικής «πορείας» της Αλεξανδρούπολης, ομοιάζουν σε πολλά σε ό,τι αφορά την υφιστάμενη πραγματικότητά τους, όπως την βιώνουμε οι πολίτες της, καταγράψαμε κατά την διάρκεια του Σαββατοκύριακου ανάμεσα σε Κομοτηνή και Ξάνθη.

Το βράδυ του Σαββάτου η Ξάνθη είχε την εικόνα μιας πόλης ζηλευτής από την άποψη του πλήθους του κόσμου που στην κυριολεξία συνέρρεε στους δρόμους, στα στενά και στα μαγαζιά της όλων των ειδών – μπαρ, καφέ, εστίαση κτλ. – ακόμα και σε αυτά εκτός κέντρου. Στην κυριολεξία κοσμοπλημμύρα.

Αντίθετα τόσο το βράδυ του Σαββάτου όσο και γενικά το τριήμερο Παρασκευής έως Κυριακή η εικόνα της Κομοτηνής ούτε καν την προσέγγιζε.

Σαφώς δεν είναι η πρώτη φορά που η αντίθεση αυτή καταγράφεται, ωστόσο ήταν η πρώτη φορά που ενώ η πόλη μας είχε την «δυναμική» μεγάλων πολιτιστικών διοργανώσεων, όπως το Φεστιβάλ Υποδοχής Φοιτητών ΓουελΚΟΜ με πληθώρα δράσεων, η το αφιέρωμα στον Νίκο Κυπουργό στο Μέγαρο Μουσικής της Κομοτηνής, η εικόνα σε αυτή ήταν σχεδόν «καταθλιπτική».

Η δεδομένη οικονομική δυσπραγία του μέσου Έλληνα και της μέσης Ελληνίδας δεδομένη και αδιαπραγμάτευτη, εξού και η παραπάνω αναφορά αφορά μεν σε δημόσιου χαρακτήρα – διοργανωτικά – εκδηλώσεις, με το ΓουέλΚΟΜ στο σύνολό του να δωρεάν, το δε αφιέρωμα με ένα λογικό – κατά την εκτίμησή μας τουλάχιστον – για το «μέγεθος» του δημιουργού, το πλήθος των συντελεστών και τον χώρο στον οποίο αυτό πραγματοποιήθηκε αντίτιμο. Δεν πας άλλωστε στο Μέγαρο καθημερινά.

Η τεράστια αντίθεση – και στην διάθεση ακόμα των πολιτών – ήταν εμφανέστερη από ποτέ και ομολογουμένως αποτελεί θέμα προβληματισμού. Τον οποίο όσο περισσότερο μοιραζόμαστε με συμπολίτες τόσο επιβεβαιώνεται ως γενικευμένο. Με κοινό ωστόσο το ερώτημα του τι τελικά φταίει γι’ αυτό, δεδομένου ότι κοινωνικό οικονομικά δεν είναι τόσο μεγάλες οι αντιθέσεις μεταξύ των δύο κοινωνιών ώστε να δικαιολογείται;

Απαντήσεις δεν έχουμε, θέτουμε όμως τον προβληματισμό, ίσως εντονότερο από ποτέ, διότι κρίνουμε ότι οι προσπάθειες γίνονται και σε δημόσιο επίπεδο αλλά και σε ιδιωτικό ακόμα περισσότερο. Οι επιλογές υπάρχουν. Και χωρίς αυτό να σημαίνει ότι ωραιοποιούμε τα πάντα και δεν αντιλαμβανόμαστε ότι σε οργανωτικό επίπεδο  υπάρχουν πολλά βήματα να γίνουν ακόμα, σε κάθε μία εξ’ αυτών, κρίνουμε ότι το σημαντικό είναι η ύπαρξη, ώστε με την στήριξη όλων ημών να γίνουν καλύτερες.

Το ερώτημα, τελικά, δεν είναι μόνο γιατί η Ξάνθη γεμίζει και η Κομοτηνή αδειάζει. Είναι κυρίως τι είναι αυτό που μας λείπει ώστε να θελήσουμε να βγούμε από τα σπίτια μας, να συμμετάσχουμε, να στηρίξουμε όσα συμβαίνουν γύρω μας και, εν τέλει, να δώσουμε ζωή στην ίδια μας την πόλη. Γιατί μια πόλη δεν αποκτά ζωντάνια μόνο από τις εκδηλώσεις που διοργανώνει, ούτε αποκλειστικά από τις πρωτοβουλίες των επαγγελματιών της. Την αποκτά πρωτίστως από τους ανθρώπους της. Και όσο η συζήτηση περιορίζεται στο τι δεν γίνεται, χωρίς να αναρωτιόμαστε και τι κάνουμε εμείς για όσα ήδη υπάρχουν, τόσο κινδυνεύουμε να αναπαράγουμε την ίδια εικόνα που σήμερα μας προβληματίζει. Η Κομοτηνή έχει ανάγκη από περισσότερη ζωή. Αλλά αυτή δεν μπορεί να είναι μόνο ευθύνη όσων προσπαθούν να τη δημιουργήσουν. Είναι και δική μας.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.