Γαλλια: Οταν οι μαθητες διεκδικουν τα αυτονοητα για τη δημοσια παιδεια
Παρακολουθούμε τα τελευταία εικοσιτετράωρα, ομολογουμένως με θαυμασμό, τα όσα διαμείβονται στη Γαλλία, όπου ο αυθόρμητος αποκλεισμός ενός λυκείου στο Κρετέιγ του Παρισιού αποτέλεσε το «σπίρτο» που άναψε φωτιές στους δρόμους της Γαλλίας σε μία προσπάθεια να αναδειχθούν τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν τα σχολεία.
Από την προηγούμενη εβδομάδα δεκάδες χιλιάδες μαθητές βρίσκονται στους δρόμους, σε σημείο που χθες Δευτέρα, 770 σχολικές μονάδες σε σύνολο 3.700 σχολείων της χώρας δεν λειτούργησαν, δεδομένου ότι η μαθητιώσα νεολαία της χώρας βρίσκεται εδώ και 24ωρα στους δρόμους. Διεκδικώντας τα βασικά, λογικά προγράμματα σπουδών – στην Γαλλία σε πολλές των περιπτώσεων το ωράριο λειτουργίας των σχολείων φτάνει ως και τις έξι το απόγευμα – προσλήψεις καθηγητών, λιγότερους μαθητές ανά τάξη, καλύτερες υποδομές και συνολικά μια καλύτερη δημόσια δωρεάν παιδείας με όρους ποιότητας.
Τα προναφερθέντα μπορεί να αφορούν μια άλλη χώρα, όμως διαβάζοντας κανείς τα αιτήματά τους δύσκολα δεν προκαλούν συνειρμούς με όσα βιώνει εδώ και χρόνια και το ελληνικό δημόσιο σχολείο. Οι ομοιότητες είναι πολλές και επίμονες: ελλείψεις προσωπικού που αφήνουν κενά και χαμένες διδακτικές ώρες, πίεση πάνω στους μαθητές, υποδομές που γερνούν χωρίς την αναγκαία φροντίδα – με πάμπολλα παραδείγματα μόνο φέτος από την ΠΑΜ-Θ – και ένα εκπαιδευτικό σύστημα που συχνά ζητά από παιδιά και οικογένειες να καλύψουν μόνοι τους όσα δεν καταφέρνει να εξασφαλίσει επαρκώς το κράτος.
Στην Ελλάδα, μάλιστα, η υπερφόρτωση των μαθητών παίρνει μια ιδιαίτερη μορφή. Το σχολικό κουδούνι μπορεί να χτυπά νωρίς το μεσημέρι, όμως για χιλιάδες παιδιά η εκπαιδευτική ημέρα δεν τελειώνει εκεί. Συνεχίζεται σε φροντιστήρια και ιδιαίτερα μέχρι το βράδυ, σε ένα δεύτερο, παράλληλο σύστημα εκπαίδευσης που έχει γίνει σχεδόν αναπόσπαστο κομμάτι της προετοιμασίας, ιδίως για τις Πανελλαδικές. Ο ίδιος ο ΟΟΣΑ έχει επισημάνει τόσο την εκτεταμένη παρουσία αυτής της «σκιώδους εκπαίδευσης» στην Ελλάδα όσο και τις πολλές ώρες που περνούν οι μαθητές μαθαίνοντας εντός και εκτός σχολείου.
Την ίδια ώρα, η υποστελέχωση και οι ελλείψεις σε υλικούς πόρους δεν είναι απλώς μια εντύπωση. Στα πιο πρόσφατα στοιχεία του PISA, το 46% των μαθητών στην Ελλάδα φοιτούσε σε σχολεία των οποίων οι διευθυντές δήλωναν ότι η διδασκαλία επηρεάζεται, έστω σε κάποιο βαθμό, από ελλείψεις διδακτικού προσωπικού, ενώ για το 47% καταγράφονταν προβλήματα που σχετίζονται με τις φυσικές υποδομές των σχολείων.
Και φυσικά δεν χρειάζεται η προαναφερθείσα έκθεση για τις διαπιστώσεις, αρκεί η βιωμένη πραγματικότητα όλων ημών ή ακόμα και τα ρεπορτάζ των τοπικών ΜΜΕ, με δηλώσεις μαθητών, καθηγητών, συνδικαλιστών που χρόνια τώρα «φωνάζουν».
Ο αγώνας των χιλιάδων μαθητών της Γαλλίας αξίζει προσοχής ακριβώς γι’ αυτόν τον λόγο. Όχι επειδή κάθε σύνθημα ή κάθε αίτημα είναι αυτομάτως υπεράνω κριτικής, αλλά επειδή οι μαθητές υπενθυμίζουν κάτι θεμελιώδες, το ότι η δημόσια παιδεία δεν μπορεί να στηρίζεται στην ανοχή απέναντι στις ελλείψεις, ούτε στην οικονομική αντοχή κάθε οικογένειας να αγοράζει εκτός σχολείου όσα δεν βρίσκει μέσα σε αυτό.
Και όταν νέοι άνθρωποι βγαίνουν μαζικά στον δρόμο για καθηγητές, αίθουσες, χρόνο και αξιοπρεπείς όρους μάθησης, αυτή η φωνή τουλάχιστον αξίζει να ακούγεται.
Πολύ δε περισσότερο όταν ο καθ’ ύλην αρμόδιος, εν προκειμένω η Γαλλική κυβέρνηση, προσπαθεί να την κάνει να σωπάσει. Με περισσότερες των 5.000 συλλήψεων από τις έως τώρα μαθητικές κινητοποιήσεις σε όλη τη χώρα, το 85% των οποίων ανηλίκων.
Οι μαθητές της Γαλλίας, με τη μαζική παρουσία τους στους δρόμους, υπενθυμίζουν ότι τα αυτονόητα δεν χαρίζονται πάντα· συχνά χρειάζεται να διεκδικούνται.
Και αυτή είναι ίσως η πιο ουσιαστική εικόνα που αξίζει να κρατήσουμε και εδώ: νέοι άνθρωποι που δεν αποδέχονται σιωπηλά ένα δημόσιο σχολείο κατώτερο των αναγκών τους, αλλά απαιτούν να λειτουργεί ως οφείλει.
Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
