Ακαδημαικη κοινοτητα χωρις δασκαλους και φοιτητες;

Διάψευση οραμάτων,διάψευση προσδοκιών,διάψευση ιδεών,διάψευση προσώπων,διάψευση πολιτικών εφαρμογών

Βασίλης Μαστρογιάννης, «Ιχνηλάτηση γνώσης»

Το σύστημα της Ανώτατης Εκπαίδευσης στη χώρα έχει περάσει από διάφορες φάσεις,με καλά και κακά «παραδείγματα».

Η πρώτη φάση ήταν κυρίως ιδεολογική (ο ρόλος του πανεπιστημίου στη δια-μόρφωση συνείδησης και στην πολιτιστική αναπαραγωγή).

Η δεύτερη φάση απέβλεπε κυρίως στον εκδημοκρατισμό (ο νόμος –πλαίσιο 1268/82 και η θεσμική συμμετοχή όλων των φορέων στη διοίκηση).

Η τρίτη φάση χαρακτηριζόταν κυρίως από τον εκσυγχρονισμό (δομές και λειτουργίες συμβατές με την ανάπτυξη).

Η τέταρτη φάση στόχευε κυρίως  στον εξευρωπαϊσμό (η εναρμόνηση με τα ευρωπαϊκά πρότυπα).

Η πέμπτη φάση κινείται κυρίως στο πεδίο της παγκοσμιοποίησης (διεθνείς κλίμακες/ranking απόδοσης κι επίδοσης).

Το ερώτημα που τίθεται είναι: «σε ποιά φάση βρίσκεται σήμερα το ελληνικό πανεπιστήμιο (ρόλος και φυσιογνωμία);».

Στην ιδιωτικοποίηση της πληροφορίας ή στη γενικευμένη δημόσια παροχή γνώσης;

Στο μονοαξιακό μοντέλο ανάπτυξης (Κωνσταντίνος Τσουκαλάς) ή στον έλεγχο, με μέτρο τον Άνθρωπο, των νέων τεχνολογιών;

Στην αναδιάταξη των δομών ή στη διαφάνεια/λογοδοσία των λειτουργιών;

Ο μέχρι σήμερα γενικός προβληματισμός (χωρίς να θέλω ν’αδικήσω εξαιρετικές προσεγγίσεις) κινείται πέριξ της αμφισβήτησης του δημοσίου πανεπιστημίου (αναξιοκρατία, «μαγειρέματα», νεποτισμός),της δαιμονοποίησης των μη-κρατικών ιδρυμάτων (τσαπατσουλιές,αυθαιρεσίες),της υποβάθμισης από την Πολιτεία της έρευνας, της ακαδημαϊκής ξενολατρείας (κυρίως για τα αμερικανικά ΑΕΙ),της μη-αναγνώρισης των πτυχίων στην αγορά εργασίας,της (μη) τροποποίησης του άρθρου 16 του Συντάγματος,της ευθύνης των κομμάτων (ιδίως των «αριστερών») για την κατάσταση κλπ κλπ.

Δεν αγνοώ τις σκιές και τα παρασκήνια,τα οποία καλύπτουν ένα μέρος της (παρα;) φιλολογίας, όμως εκπλήττομαι που ελάχιστοι προβάλλουν τη βασική προϋπόθεση για να υπάρξει και να λειτουργήσει η ακαδημαϊκή κοινότητα: υποχρεωτική παρακολούθηση μαθημάτων από τους φοιτητές και επαγγελματικό ασυμβίβαστο για τους καθηγητές.

Με άδεια καθίσματα και κενές έδρες δεν διαμορφώνεται ο νέος meta-homo sapiens της γνώσης,αλλά καθιερώνεται ο homo artificial της intelligence απόγνωσης.

Καλά και χρήσιμα τα συνέδρια,τα papers και τα πάνελ,όμως ο καθηγητής πανεπιστημίου είναι Δάσκαλος όταν περιβάλλει με συνέπεια και η υπευθυνότητα τη μετάδοση της γνώσης στους ενεργούς φοιτητές του κι όχι όταν παρέχει απλώς πακέτα πληροφοριών (στα οποία το ΑΙ είναι ταχύτερο κι ευκολότερο) στους άγνωστους εγγεγραμμένους (πελάτες του; ).

*Ο Γιάννης Πανούσης είναι καθηγητής εγκληματολογίας, π.πρύτανης του ΔΠΘ

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.