Οταν η επιτυχια στις Πανελλαδικες δεν αρκει

Οι δηλώσεις του πρύτανη του Πανεπιστημίου Πατρών, Χρήστου Μπούρα, για εκατοντάδες επιτυχόντες των Πανελλαδικών, περί των 400, που δεν προχώρησαν φέτος στην εγγραφή τους άνοιξαν μια συζήτηση που ξεπερνά κατά πολύ τα όρια ενός μόνο Ιδρύματος.

Σύμφωνα με τις δηλώσεις του ιδίου ανάμεσα στους νεοεισερχόμενους φοιτητές του Ιδρύματος βρίσκονται εννέα επιτυχόντες στην Ιατρική Σχολή και περίπου είκοσι φοιτητές σε δημοφιλή τμήματα της Πολυτεχνικής Σχολής, για λόγους που κατά την εκτίμησή του σχετίζονται τόσο με το αυξημένο κόστος ενοικίασης κατοικίας και μετακίνησης, σε συνδυασμό με τις ευρύτερες οικονομικές δυσκολίες της μέσης ελληνικής οικογένειας, καθώς και τη λειτουργία των μη κρατικών πανεπιστημίων.

Στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης, για δική μας «τύχη» σύμφωνα με τα διαθέσιμα στοιχεία, οι πρωτοετείς που δεν ολοκλήρωσαν την εγγραφή τους αντιστοιχούν σε ποσοστό μικρότερο του 1% των επιτυχόντων και κατανέμονται σε διάσπαρτα τμήματα από τα 28 του Ιδρύματος και δεν παρατηρούνται «απώλειες» σε υψηλόβαθμα τμήματα όπως αυτό της ιατρικής.

Με αυτά τα δεδομένα καθώς και το ότι οι διαφορές σε σχέση και με τα προηγούμενα έτη δεν είναι μεγάλες, δε δεν μπορεί να συναχθεί με ασφάλεια ότι η μη εγγραφή όσων δεν την έκαναν οφείλεται στο οικονομικό κόστος της φοιτητικής ζωής. Μπορεί να υπάρχουν διαφορετικοί λόγοι πίσω από κάθε περίπτωση και, χωρίς συγκεκριμένα στοιχεία, οποιαδήποτε γενίκευση θα ήταν αυθαίρετη.

Αυτό, ωστόσο, δεν σημαίνει ότι το πρόβλημα που ανέδειξε η περίπτωση της Πάτρας δεν αφορά και τη Θράκη. Το αντίθετο. Η ακρίβεια στη στέγαση, η διατροφή, οι μετακινήσεις, οι λογαριασμοί και συνολικά το κόστος συντήρησης ενός δεύτερου νοικοκυριού αποτελούν πλέον μια βιωμένη πραγματικότητα για χιλιάδες ελληνικές οικογένειες. Η φοιτητική ζωή, ιδιαίτερα όταν προϋποθέτει μετακόμιση σε άλλη πόλη, δεν είναι μόνο ακαδημαϊκή επιλογή είναι και μια πολύ συγκεκριμένη οικονομική εξίσωση, που εξαρτάται από πολλούς παράγοντες και τις αλλαγές αυτής τις έχουμε καταγράψει ήδη τα τελευταία χρόνια σε διάφορους οικονομικούς τομείς της πόλης μας, με πρώτο «θύμα» την εστίαση.

Στην περίπτωση του ΔΠΘ, τα φετινά στοιχεία δεν επιτρέπουν να μιλήσουμε για ένα φαινόμενο της έκτασης που καταγράφεται στην Πάτρα. Είναι όμως εξίσου σημαντικό να μη χρησιμοποιηθούν ως λόγος εφησυχασμού. Γιατί το γεγονός ότι σήμερα σχεδόν όλοι οι επιτυχόντες εγγράφονται δεν απαντά στο επόμενο και ουσιαστικότερο ερώτημα: πόσο εύκολα μπορούν να παραμείνουν, να σπουδάσουν με αξιοπρέπεια και τελικά να ολοκληρώσουν τις σπουδές τους; Όχι σε όρους «ανταγωνισμού» που θα έσπευδαν όσοι τίθενται υπέρ της λειτουργίας των μη κρατικών πανεπιστημίων να θέσουν, διερωτώμενοι (τυχαία εντελώς) ως προς το κόστος σπουδών ενός ανθρώπου στην Κομοτηνή. Αλλά σε όρους ύπαρξης των αναγκαίων πολιτικών και της οφειλόμενης ενίσχυσης των δημοσίων πανεπιστημίων – και δη των περιφερειακών – από την Πολιτεία, στην βάση της λογικής ότι η πρόσβαση στο πανεπιστήμιο που θα πρέπει αυτή να εξασφαλίζει – ΔΗΜΟΣΙΑ και ΔΩΡΕΑΝ – δεν τελειώνει με την ανακοίνωση των βάσεων ούτε με την ηλεκτρονική εγγραφή.

Κρίνεται καθημερινά από το αν υπάρχει προσιτή στέγη, επαρκής φοιτητική μέριμνα, σίτιση, μεταφορές και ένα πραγματικό δίχτυ υποστήριξης για όσους δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα να καλύψουν μόνοι τους το κόστος της φοιτητικής ζωής.

Και αυτή είναι μια συζήτηση που αφορά όλα τα ελληνικά πανεπιστήμια, ακόμη κι εκείνα όπου τα φετινά ποσοστά μη εγγραφής παραμένουν χαμηλά.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.