Απο το «δικο της προβλημα» στο «δικο μας ζητημα»

Υπάρχουν ιστορίες που ξεκινούν ως μια προσωπική αδικία και καταλήγουν να αφορούν μια ολόκληρη κοινωνία, ακόμα και έναν ολόκληρο κόσμο. Η περίπτωση της 87χρονης Μαρί Κάρμεν στη Μαδρίτη στην Ισπανία που ξεσήκωσε όχι μόνο την κοινωνία της Μαδρίτης, αλλά έντεκα και περισσότερες Ισπανικές πόλεις, και προκάλεσε συγκίνηση σε όλον τον κόσμο, είναι μία από αυτές.

Η γυναίκα εκδιώχθηκε από το σπίτι στο οποίο ζούσε επί 71 χρόνια, μετά την εκτόξευση του ενοικίου σε επίπεδα που δεν μπορούσε να καλύψει με τη σύνταξή της. Διαβάσαμε χαρακτηριστικά ότι από 500 ευρώ που πλήρωνε, με την αλλαγή ιδιοκτησίας του διαμερίσματός της της ζητήθηκε ένα αντίτιμο άνω των 2.500 ευρώ μηνιαίως για να παραμείνει.

Η εικόνα της να απομακρύνεται με φορείο λίγες ημέρες μετά, στο πλαίσιο της έξωσής της, έγινε μέσα σε λίγες ώρες σύμβολο μιας πολύ μεγαλύτερης συζήτησης για τη στέγη στην Ισπανία.

Και τότε συνέβη κάτι εξίσου σημαντικό με την ίδια την υπόθεση: ο κόσμος δεν περιορίστηκε στη συμπάθεια. Βγήκε στον δρόμο.

Γείτονες, συλλογικότητες, ακτιβιστές και χιλιάδες πολίτες βγήκαν στους δρόμους, σχηματίζοντας στην κυριολεξία ποτάμια κόσμου και με βασικό αίτημα την ανατροπή της έξωσής της μετέτρεψαν την υπόθεση μιας ηλικιωμένης γυναίκας σε κοινωνικό αίτημα. Η κινητοποίηση δεν σταμάτησε όταν η έξωση εκτελέστηκε. Συνεχίστηκε και μεγάλωσε, κρατώντας την υπόθεση στην πρώτη γραμμή της δημόσιας συζήτησης.

Χθες, Τρίτη, 29 Σεπτεμβρίου, οι εκπρόσωποι της Μαρί Κάρμεν ανακοίνωσαν και η ιδιοκτήτρια εταιρεία κατέληξαν σε συμφωνία ώστε να μπορέσει να επιστρέψει στο σπίτι της, με νέο μισθωτήριο και ενοίκιο συνδεδεμένο με το εισόδημά της. Η ίδια πρέπει να εγκρίνει οριστικά τη συμφωνία, αλλά η ανατροπή σε σχέση με όσα είχαν προηγηθεί είναι σαφής.

Την ίδια ώρα η υπόθεση εκκίνησε εκ νέου την συζήτηση για την αντιμετώπιση της στεγαστικής κρίσης που μαστίζει και την Ισπανία, με τους διαδηλωτές να αιτούνται άμεσα μέτρα προστασίας των ενοικιαστών από τις παράλογες αυξήσεις των ενοικίων και των τιμών αγοράς, υπερασπιζόμενοι το δικαίωμα στην στέγη.
Αίτημα το οποίο μάλιστα οδήγησε όπως ανακοινώθηκε επίσημα την κυβέρνηση Σάντσεθ να καταθέσει σειρά μέτρων, με την ονομασία «διάταγμα Μαρι κάρμεν» για την προστασία των ενοικιαστών. Ωστόσο όπως επισημαίνουν οι ειδικοί θα πρέπει το διάταγμα να επικυρωθεί στη συνέχεια από το κοινοβούλιο, όπου δεν διαθέτει την πλειοψηφία.

Θα ήταν απλουστευτικό να πει κανείς ότι κάθε κοινωνική κινητοποίηση καταλήγει αυτομάτως σε δικαίωση. Δεν συμβαίνει αυτό. Και έχουμε πάμπολλα δυστυχώς παραδείγματα και στην χώρα μας. Η συγκεκριμένη περίπτωση, όμως, αποδεικνύει κάτι άλλο, εξίσου σημαντικό πως όταν ένα πρόβλημα παύει να αντιμετωπίζεται ως ατομική υπόθεση και γίνεται συλλογική διεκδίκηση, οι συσχετισμοί μπορούν να αλλάξουν.

Αν η Μαρί Κάρμεν είχε μείνει μόνη, η έξωσή της θα μπορούσε να αποτελεί ακόμη μία καταγραφή σε έναν κατάλογο αντίστοιχων περιστατικών. Δεν έμεινε όμως μόνη. Η κοινωνία γύρω της αποφάσισε ότι η υπόθεσή της την αφορά. Και ακριβώς αυτή η μετάβαση, από το «δικό της πρόβλημα» στο «δικό μας ζήτημα», έδωσε στην ιστορία διαφορετική εξέλιξη.

Είναι αυτό που αλλιώς λέγεται η δύναμη του κοινωνικού συνόλου, που προφανώς δεν βρίσκεται μόνο στον αριθμό των ανθρώπων που κατεβαίνουν στον δρόμο, αλλά στην ικανότητά του να κάνει ορατό αυτό που διαφορετικά θα περνούσε απαρατήρητο, να επιμένει εκεί όπου ένας άνθρωπος μόνος του δεν μπορεί και να απαιτεί λύσεις όταν όλα δείχνουν τελειωμένα.

Η Μαρί Κάρμεν, λίγο μετά την έξωσή της, είχε ζητήσει από όσους τη στήριξαν να συνεχίσουν να αγωνίζονται. Η εξέλιξη που ακολούθησε δείχνει γιατί αυτή η προτροπή έχει βάρος.

Πρωτίστως γιατί υπάρχει -δυστυχώς – γύρω μας, όπως και παντού, η αναγκαιότητα. Όχι μόνο σε αντίστοιχες περιπτώσεις εξώσεων, πλειστηριασμών, οικονομικής αδυναμίας σε βασικά, αλλά σε κάθε τομέας της ζωής και της καθημερινότητάς μας.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.