Λαικη αγρυπνια η το ξενυχτισμα του νεκρου

Η λαϊκή αγρυπνία στον Ιερό Ναό Αγίας Τριάδας Νίκαιας με την προσέλευση  χιλιάδων νεοελλήνων που ήλθαν για να αποχαιρετήσουν τον δικό τους Γιώργο Μαζωνάκη, αυτόν με τα τραγούδια του οποίου ερωτεύθηκαν, χώρισαν, χάρηκαν κι έκλαψαν, έφερε στον νου ένα εκλείπον έθιμο της παράδοσής μας.

Το ξενύχτισμα του νεκρού που γινόταν  στο σαλόνι του επαρχιακού σπιτιού συνήθως, με παραταγμένους δίπλα του τα μέλη της οικογένειά του, συγγενείς, γείτονες και φίλους, με τον καθένα να θυμάται και να αφηγείται συνήθως στιγμιότυπα από την πορεία του στη ζωή, με τη σειρά του πάλι ο καθένας από την οικογένεια ή την ευρεία σύναξη να του μιλά, να τον μοιρολογεί, να τον κουβεντιάζει  για να του πει όσα δεν πρόλαβε να του πει. Μέχρι το πρωί, μέχρι να έρθει ο παπάς να τον πάρει, με τη συνοδεία καφέ, όλη τη νύχτα.

Συλλογική και οικογενειακή τρυφεράδα προς το πρόσωπο που φεύγει όταν είχε διανύσει μεγάλη πορεία στο διάβα του χρόνου ή ολονύχτιος θρήνος και κοπετός όταν αυτός που έφευγε  ήταν νέος και ιδίως όταν δεν έφευγε με τη σειρά του. Έφευγε λόγου χάριν η όμορφη κόρη ή ο λεβέντης γιος κι έμεινε η μάνα, με τον θάνατο άσοφα κατά τα γήινα να έχει σαρώσει.

Το ξενύχτισμα ως  χειρονομία σεβασμού προς τον νεκρό που οδεύει στην αιώνια ζωή, ΜΑΖΙ με όσους έζησε στη γη, αλλά και δύναμη και παρηγοριά για το ΜΑΖΙ ΣΕ ΟΛΑ που έδενε τότε τις εργατικές φτωχογειτονιές με τα γνησιότερα συναισθήματα  της ανθρωπινότητας.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.