«Ασπιδα του Αχιλλεα»: Δεν υπηρχαν αλλοι προμηθευτες;

Οι διθύραμβοι για την υπογραφή στο Τελ Αβίβ των συμβάσεων για την «Ασπίδα του Αχιλλέα» έρχονται ουσιαστικά να αποπροσανατολίσουν την κοινή γνώμη από τις ευθύνες των κυβερνήσεων, τα τελευταία πενήντα χρόνια, για την πλήρη ανυπαρξία της αμυντικής βιομηχανίας της χώρας μας, καίτοι σύμφωνα με το εθνικό αφήγημα είμαστε χώρα αμυνόμενη έναντι της τουρκικής απειλής. Η Ελλάδα «παράγει», σύμφωνα με τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ του 2025, περίπου 250 δις ευρώ τον χρόνο σε τρέχουσες τιμές. Σε αυτό το ΑΕΠ, η αμυντική βιομηχανία συμβάλλει με περίπου 0,5% τον χρόνο, ποσοστό περίπου ανιχνεύσιμο, διότι προέχει η ψηφοθηρία έναντι κρίσιμων προτεραιοτήτων. Αντίθετα, η Τουρκία, με το εμπάργκο όπλων που της επέβαλαν οι ΗΠΑ, λόγω του Αττίλα, αντιλήφθηκε την αναγκαιότητα να απεξαρτηθεί οπλικά από ξένες δυνάμεις. Σήμερα, με συμφωνίες για συμπαραγωγές συστημάτων αλλά και τη συνεργασία για την ανάπτυξή τους με χώρες της EE, τον Καναδά και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα (ΗΑΕ), διευρύνει το ισχυρό αποτύπωμα της αμυντικής βιομηχανίας της μέχρι και στη Λατινική Αμερική. Οι τουρκικές αμυντικές εξαγωγές από εκεί που το 2020 δεν ξεπερνούσαν τα 2,3 δις, σήμερα προσεγγίζουν τα 10 δις και, συνολικά, στον τουρκικό αμυντικό κλάδο δραστηριοποιούνται περισσότερες από 3.500 εταιρείες, απασχολώντας περί τα 100.000 άτομα. Ποιος θα απολογηθεί για αυτό το τεράστιο χάσμα ανάμεσα στις δύο χώρες;

Η συμμαχία μας όμως με το Ισραήλ και, κυρίως, η προμήθεια εξοπλισμών θέτουν σοβαρά θέματα ασφάλειας στη χώρα μας και δημιουργούν τις προϋποθέσεις εμπλοκής μας, να συρθούμε δηλαδή από το Ισραήλ στην αντιπαράθεσή του με τη γειτονική χώρα. Δεν υπήρχαν άλλοι προμηθευτές για την «Ασπίδα του Αχιλλέα» και όχι μόνον;

«Η Ελλάδα “παράγει”, σύμφωνα με τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ του 2025, περίπου 250 δις ευρώ τον χρόνο σε τρέχουσες τιμές. Σε αυτό το ΑΕΠ, η αμυντική βιομηχανία συμβάλλει με περίπου 0,5% τον χρόνο, ποσοστό περίπου ανιχνεύσιμο, διότι προέχει η ψηφοθηρία έναντι κρίσιμων προτεραιοτήτων. Αντίθετα, η Τουρκία, με το εμπάργκο όπλων που της επέβαλαν οι ΗΠΑ, λόγω του Αττίλα, αντιλήφθηκε την αναγκαιότητα να απεξαρτηθεί οπλικά από ξένες δυνάμεις. Σήμερα, με συμφωνίες για συμπαραγωγές συστημάτων αλλά και τη συνεργασία για την ανάπτυξή τους με χώρες της EE, τον Καναδά και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα (ΗΑΕ), διευρύνει το ισχυρό αποτύπωμα της αμυντικής βιομηχανίας της μέχρι και στη Λατινική Αμερική. Οι τουρκικές αμυντικές εξαγωγές από εκεί που το 2020 δεν ξεπερνούσαν τα 2,3 δις, σήμερα προσεγγίζουν τα 10 δις και συνολικά στον τουρκικό αμυντικό κλάδο δραστηριοποιούνται περισσότερες από 3.500 εταιρείες, απασχολώντας περί τα 100.000 άτομα. Ποιος θα απολογηθεί για αυτό το τεράστιο χάσμα ανάμεσα στις δύο χώρες;»

«Η συμφωνία είναι μέρος της συμμαχίας που έχουμε κάνει με την Ελλάδα και την Κύπρο τα τελευταία δέκα χρόνια», δήλωσε ο Μπέντζαμιν Νετανιάχου, για να προσθέσει ο υπουργός Άμυνας του Ισραήλ Ισραέλ Κατζ: «[…] το Ισραήλ και η Ελλάδα θα συνεχίσουν να εμβαθύνουν την αμυντική και στρατιωτική συνεργασία τους και θα δρουν με αποφασιστικότητα, ώστε να διατηρήσουν τη σταθερότητα και να διαφυλάξουν την ασφάλεια και τα κοινά συμφέροντά τους». Ποια κοινά στρατηγικά συμφέροντα έχουμε μαζί με το Ισραήλ; Στη Συρία, στον Αραβικό Κόσμο, στη Μ. Ανατολή; Το Ισραήλ, από συστάσεώς του, έχει βομβαρδίσει όλες τις χώρες της Μ. Ανατολής. Ή μήπως ένας γενικευμένος πόλεμος θα μπορεί να επιμεριστεί μόνον στα εθνικά μας συμφέροντα; Όταν όμως συμπράττεις με ένα κράτος που έχει υιοθετήσει μόνιμα ως πολιτική του την καταπάτηση του Διεθνούς Δικαίου, ενώ εσύ ορκίζεσαι στην τήρησή του, τότε είναι βέβαιο ότι θα συμπαρασυρθείς. Διαφορετικά δεν έχει νόημα η συμμαχία.

Είναι εντελώς διαφορετικό η «Ασπίδα του Αχιλλέα» και τα άλλα οπλικά συστήματα να είχαν άλλον προμηθευτή και όχι το Ισραήλ, διότι, λόγω της διαμάχης του με την Τουρκία και την όξυνση των σχέσεών τους, η τοποθέτησή τους στα νησιά του Αιγαίου αποτελούν αναμφισβήτητα περικύκλωση της Τουρκίας. Αυτό ενόχλησε περισσότερο την Τουρκία και όχι η «Ασπίδα του Αχιλλέα». Έγραφε συγκεκριμένα η “Hürriyet”: «Η Ελλάδα προσέγγισε το Ισραήλ. Αντί να συνεργαστεί με ευρωπαϊκές εταιρείες για το έργο, η Ελλάδα επέλεξε το Ισραήλ, με το οποίο προσπαθεί να σχηματίσει έναν άξονα στην Ανατολική Μεσόγειο μαζί με την ελληνοκυπριακή διοίκηση (Κυπριακή Δημοκρατία)».

Ποιος μπορεί να εγγυηθεί ότι στην περίπτωση σύγκρουσης Τουρκίας ‒ Ισραήλ δεν θα ενεργοποιηθούν οπλικά συστήματα ερήμην μας, οδηγώντας την πατρίδα μας σε τετελεσμένα; Διότι «η “Ασπίδα του Αχιλλέα” θα λειτουργεί με λογισμικό που βασίζεται στην τεχνητή νοημοσύνη. Το λογισμικό […] θα αξιολογεί τα δεδομένα για κάθε δυνητική απειλή, χωρίς την παρέμβαση ανθρώπινου παράγοντα και θα υποδεικνύει τον βέλτιστο τρόπο αντιμετώπισής της» («Η Καθημερινή», 28/08/2026). Γράφτηκε ότι το Ισραήλ συμφώνησε να δώσει στην Ελλάδα τον πηγαίο κώδικα για τα οπλικά της συστήματα, δηλαδή ότι οι ένοπλες δυνάμεις μας έχουν λάβει την εξουσιοδότηση να τροποποιούν και να ενημερώνουν απευθείας το λογισμικό. Όμως, μετά τα όσα συνέβησαν με τις υποκλοπές, με το παράνομο λογισμικό “Predator”, μπορούμε να εμπιστευόμαστε το Ισραήλ; Διότι, όπως γράφει ο Πέτρος Παπακωνσταντίνου στο βιβλίο του «Πολεμικός καπιταλισμός» (Ελληνικές εκδόσεις, 2026): «Τα κακόβουλα λογισμικά είχαν εκ κατασκευής “Κερκόπορτες” (backdoors)». Είδαμε τι έπαθε το Ισπανικό Σοσιαλιστικό Κόμμα που πλήττεται από σκάνδαλα-αποκαλύψεις του λογισμικού “Pegasus”. Μου φαίνεται αδιανόητο η ελληνική κυβέρνηση να παρακολουθούσε, μέσω της ΕΥΠ, τα κορυφαία στελέχη της και τη στρατιωτική ηγεσία που η ίδια επέλεξε. Οι παρακολουθήσεις έγιναν με εντολή του πρωθυπουργού ή καθ’ υπέρβαση των ορίων των ισραηλινών εταιρειών; Να θυμίσουμε ότι ο εισαγγελέας του Β΄ Μονομελούς Πλημμελειοδικείου της Αθήνας, στη δίκη κατά των Ταλ Ντίλιαν, Φέλιξ Μπίτζιου, Ιωάννη Λαβράνου και Σάρας Χάμου, επισήμανε στην αγόρευσή του: «Η στράτευση αγνώστων ανθρώπων, η εμπλοκή μυστικών υπηρεσιών με σαφή γνώση του παράνομου υλικού και η δυνατότητα αποθήκευσης δεδομένων, ακόμα και τώρα δεν ξέρουμε πού και πότε θα χρησιμοποιηθούν…» («Η Καθημερινή», 27/02/2026). Τελευταία εξέλιξη; Προ ημερών, ενεργό στέλεχος της ΕΥΠ κατέθεσε μηνυτήρια αναφορά, που στρέφεται εναντίον των προαναφερθέντων, καταγγέλλοντας την παράνομη παρακολούθηση των επικοινωνιών του και ζητώντας να διερευνηθεί εάν στην περίπτωσή του στοιχειοθετείται το αδίκημα της κατασκοπείας, διότι, λόγω των καθηκόντων του, ήταν δυνατό να περιέρχονται σε τρίτους πληροφορίες που αφορούν την εθνική ασφάλεια.

Τα ελληνοτουρκικά αποτελούν μεταπολιτευτικά μέσον επιβίωσης του πολιτικού συστήματος στις κρίσεις του. Όμως, υπάρχουν και κόκκινες γραμμές.

Αλεξανδρούπολη, 05/09/2026

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.