Κομματικα  κουτ(σ)αβακια;

Προφανώς η Δημοκρατία μας έχει λειτουργικά προβλήματα που χρήζουν άμεσης διόρθωσης. Δεν είναι όμως ούτε μία δυστοπία (όπως την παρουσιάζουν κάποιοι γενικοί εισαγγελείς, κυρίως διανοούμενοι της αλλοδαπής), ούτε μία ουτοπία (όπως υπονοούν όσοι ημεδαποί δεν την συμπαθούν ιδιαίτερα για ιδεολογικο-δογματικούς  κυρίως λόγους).

Πρόκειται για ένα Πολίτευμα που στηρίζεται κυρίως στο σεβασμό του πολιτικού συστήματος στην τήρηση των κανόνων και στην εμπιστοσύνη των πολιτών στους θεσμούς.

Δεν είναι στις προθέσεις μου να υποδείξω ποιός προδίδει περισσότερο την ουσία της Δημοκρατίας στη χώρα μας, κρίνω όμως σκόπιμο να υπογραμμίσω τη μη-δημοκρατική αντίληψη της τοξικότητας του δημόσιου λόγου και τη βιαιότητα των κομματικών αντιπαραθέσεων.

Σε μία κοινοβουλευτική δημοκρατία είναι φυσικό κι επιβεβλημένο να υπάρχουν διαφορές (πολιτικές και ιδεολογικές) μεταξύ των κομμάτων, αλλά πιστεύω ότι η ακύρωση των επιχειρημάτων των μεν από τους δε (που στην πραγματικότητα ακυρώνουν και την ψήφο των πολιτών που τους ψήφισαν) με ακραίες εκφράσεις (κλέφτες, δολοφόνοι κλπ.) βλάπτει σοβαρά την εικόνα του Πολιτεύματος. Το ίδιο ισχύει όταν κάποιοι ηγέτες κινούνται στο ΚΕΝΟ, ανάμεσα στο ΟΛΑ ή ΤΙΠΟΤΑ, αλλάζουν κατά περίπτωση θέση στην ιδεολογική κλίμακα ή εμφανίζονται να υπόσχονται τα πάντα στους πάντες. Μπορεί ψυχή της Δημοκρατίας να είναι η ΣΥΝΑΙΝΕΣΗ, όμως αυτή η διαδικασία δεν ταυτίζεται με κωλοτούμπες ή με διπροσωπίες.

Προφανώς ουδείς κρατάει το «δημοκρατικόμετρο» για να μετράει τους μεν και τους δε, ούτε βέβαια να συγχωρεί τους συμψηφισμούς παρανομιών τόσο των μεν, όσο και των δε.

Γέφυρα συνεννόησης των κομμάτων θα μπορούσε να είναι τα «κινήματα των πολιτών», όμως δυστυχώς τα μέχρι σήμερα περισσότερα παραδείγματα παρέπεμπαν σε «κουνήματα πωλητών» (δήθεν και τάχα) κι όχι σε ανεξάρτητες κι ανιδιοτελείς συλλογικότητες.

Όποιος δηλώνει σήμερα «ανεξάρτητος» (από δημόσια Αρχή μέχρι πολιτικούς και δημοσιογράφους) συνήθως είναι περισσότερο εξαρτημένος από τους «δηλωμένους».

Οι γκρίζες ζώνες της πολιτικής ηθικής και των ορίων συνεχώς πολλαπλασιάζονται, όσο κι αν κάποιοι διανοούμενοι[ της à la carte στράτευσης (; ) θέλουν να μας πείσουν ότι υπάρχουν κομματικοί σχηματισμοί που κατέχουν εξ αρχής το κεκτημένο (; ) του ηθικού πλεονεκτήματος.

Το πρόβλημα είναι ότι οι απαξιώνοντες (δια πράξεων και λόγων) τις δημοκρατικές διαδικασίες πιστεύουν (sic) ότι είναι οι μοναδικοί πιστοί υποστηρικτές του Πολιτεύματος. Το πρόβλημα είναι ότι οι λαϊκιστές και δημαγωγοί λοιδορούν τον τρόπο που λειτουργεί σήμερα η Δημοκρατία, χωρίς όμως να μπορούν να προβάλλουν ένα πιο πειστικό παράδειγμα (πλην των ιδεοληπτικών κατασκευασμάτων τους).

Συκοφαντώντας όμως τους θεσμούς και ευτελίζοντας τους θεματοφύλακες πετυχαίνουν το ακριβώς αντίθετο αποτέλεσμα (εάν κι εφόσον στόχος τους είναι η ενδυνάμωση κι όχι η αποδυνάμωση της Δημοκρατίας).

ΥΓ.: Επειδή, όπως προείπα, η Δημοκρατία είναι και εικόνα θα είχε πολύ ενδιαφέρον αν η Προεδρία της Δημοκρατίας δημοσιοποιούσε τη λίστα (libro d’oro) των προσκληθέντων στο Μέγαρο στις 24 Ιουλίου τα τελευταία 20 χρόνια. Όχι για κουτσομπολιά, αλλά για να μάθει ο ελληνικός λαός ποιος (και γιατί;) τιμάται από την Πολιτεία για την ιστορικά διαπιστωμένη πίστη του στη δημοκρατική πορεία της χώρας.

Θα το τολμήσουν;

ΥΓ2.: Κάποια νέα φυντανάκια με κουτσαβάκικο ύφος που βγαίνουν στα πάνελ για να υπερασπιστούν τα άγνωστα σχέδια του γνωστού/της γνωστής αρχηγού τους καλό θα ήταν ν’ αλλάξουν ύφος. Για ήθος δεν μπορώ να πω αν γίνεται.

ΥΓ3.: Μπορεί να είπε ο Ισοκράτης ότι «το της πόλεως όλης ήθος ομοιούται τοις άρχουσιν», όμως φοβάμαι ότι έχουν τόσο πολύ μπλέξει οι γραμμές των διεφθαρμένων πολιτικών με τους διαπλεκόμενους εκφραστές των ελίτ, ώστε η ανομία των πολιτών να φαίνεται σαν κανονικότητα.

*Ο Γιάννης Πανούσης είναι καθηγητής εγκληματολογίας, π.πρύτανης του ΔΠΘ

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.