Αυτη που πηγαινει καθε μερα στη δουλεια στις 6:30

[Ο Αύγουστος κουβαλάει πάντα ένα γλυκόπικρο βάρος, μιας και είναι ο τελευταίος μήνας του καλοκαιριού. Μιας εποχής που ανασύρει αυτομάτως από τη μνήμη μας την ανεμελιά των παιδικών μας χρόνων: τρεις ατελείωτους μήνες ανάπαυλας, λιωμένα παγωτά, αλμύρα στο δέρμα και βουτιές μέχρι να βασιλέψει ο ήλιος. Τότε, ο χρόνος έμοιαζε να σταματά και η μόνη μας έγνοια ήταν αν θα προλάβουμε το επόμενο κύμα.

Στην ενήλικη πραγματικότητα, όμως, το «παραμύθι» αυτό διαλύεται απότομα. Για πολλούς συμπολίτες μας, το θέρος όχι μόνο δεν διαφέρει από την υπόλοιπη χρονιά, αλλά μετατρέπεται και σε μια περίοδο έντονης πίεσης και εξάντλησης. Εκτός από τα καταγάλανα νερά και τα λαμπερά χαμόγελα των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, λοιπόν, υπάρχει και μια άλλη, αθέατη πλευρά του καλοκαιριού. Εκεί όπου η εποχή της χαλάρωσης γράφεται με ιδρώτα, ορθοστασία και ασταμάτητα ωράρια. Εμπνεόμενος από αυτά τα καλοκαίρια, ένας συμπολίτης μας, που επιθυμεί να διατηρήσει την ανωνυμία του, έγραψε και μας αφηγείται μια τέτοια short story ακολούθως. Στο επίκεντρό της βρίσκεται μια ανώνυμη ηρωίδα – ένα πρόσωπο οικείο, στη θέση του οποίου θα μπορούσε να βρίσκεται ο καθένας και η κάθε μία από εμάς. Το σκηνικό είναι ένας κατεξοχήν «παράδεισος» διακοπών, ένα ελληνικό νησί, όπου οι ταξιδιώτες αναζητούν την αποσύνδεση, όμως για εκείνη, το νησί δεν είναι τόπος απόδρασης, αλλά ο στίβος μιας σκληρής, καθημερινής μάχης.

Όσο οι δικοί της άνθρωποι, οι φίλοι και οι επισκέπτες γύρω της απολαμβάνουν τη θερινή ραστώνη, εκείνη συνεχίζει αθόρυβα… Ας στρέψουμε, λοιπόν, το βλέμμα μας και σε αυτήν την «αθόρυβη» πλευρά της θερινής πραγματικότητας.]

Δυσκολεύεται να κουβεντιάζει γι’ αυτό· πάει μέχρι ένα σημείο, αναστενάζει και αλλάζει θέμα. Το λέει κι η ίδια: «Δεν θέλω να μιλήσω άλλο». Είναι μαζί τριάντα χρόνια. Κάπου εκεί εκείνη ξεκίνησε με δουλειές, πότε περιστασιακές και πότε πιο μόνιμες. Με εξαίρεση την περίοδο που τα παιδιά τους ήταν μικρά και πήγαιναν σταθερά στο νησί τα καλοκαίρια για μία-δύο εβδομάδες – η εργασία για εκείνη είναι μόνιμη επωδός και το πήγαινε-έλα επίσης. Από τότε που εγκαταστάθηκαν μόνιμα, τέρμα οι διακοπές.

Διακοπές. Μαζί. Γιατί αυτός είναι καθηγητής και τα καλοκαίρια έχει δύο μήνες ελεύθερους. Γλυκόπικρο. Λογικό. Κι ας αγαπάει εκείνος τη θάλασσα περισσότερο από καθετί. Εκείνη όχι.

Για την ακρίβεια, το καλοκαίρι που επέστρεψαν προσπάθησαν. Εκείνο το καλοκαίρι έφτασαν στο νησί στις 2 Αυγούστου, έμειναν στη μάνα του μέχρι να βρουν σπίτι και μετακόμισαν, επειδή εκείνη θα έπιανε δουλειά – την οποία τελικά δεν πήρε ποτέ. «Δεν κατάλαβες καλά», της είπε ένας φίλος, κι έτσι έμεινε άνεργη. Μια κατραπακιά από τις πολλές που έχει φάει. Οπότε, μετράνε εκείνες οι μέρες ως διακοπές;

Δευτέρα σήμερα, 10 Αυγούστου. Μόλις έφτασε κι η αδελφή του για δεκαήμερες διακοπές, ενώ στο νησί βρίσκονται ήδη όλοι οι φίλοι τους: ο Τ. με την οικογένειά του, ο Σ. που είχαν πει να βρεθούν, η Μ. με τον σύζυγό της (που κάπου τους πέτυχαν φευγαλέα σε μια έξοδο) και ο φίλος του ο Ν., από τον οποίο ούτε φωνή ούτε ακρόαση. Υπάρχουν κι άλλοι, που όμως δεν ανήκουν όλοι στο κοινό τους πεδίο. Ποιον ή ποιους να πρωτοσυνοδέψουν στις δικές τους «διακοπές»;

Πρωί πρωί λοιπόν την άφησε στο γραφείο και πήγε για κολύμπι. Τόσο πολύ έχει κολυμπήσει φέτος, που θα μπορούσε να κάνει καριέρα. Είναι κι αυτό μια λύση, μια συμπαράσταση στο δικό της πρωινό ξύπνημα. Όχι πως δεν του αρέσει του ίδιου –ίσα ίσα, τα είπαμε άλλωστε– αλλά όταν κάποια πρωινά επιλέγει να ξεκουραστεί ή μεταφέρει το κολύμπι το απόγευμα, της λείπει η παρέα του. Έτσι του είπε.

Οδηγούν ένα Citroen εικοσιπενταετίας. Σε ξενοδοχείο πολυτελείας δούλευε σεζόν για μία πενταετία· κυρίως τα βράδια πήγαινε να την πάρει. Τον είχα δει να περιμένει έξω από την είσοδο, και μάλιστα πολλές φορές περίμενε για ώρα. Κάθε βράδυ, όλο το καλοκαίρι, χωρίς σταματημό. Ούτε ρεπό δεν είχε – εξήντα μέρες σερί. Πόσο μάλλον διακοπές.

Μετά, βρήκε δουλειά σε μαγαζί με έπιπλα. Την περίοδο που τα σχολεία ήταν ανοιχτά κι ο καιρός βροχερός, εκείνη πήγαινε με τα πόδια –ναι, με τα πόδια–, καθώς εκείνος έπαιρνε το αμάξι για το σχολείο. Ήταν πιο μακριά, γι’ αυτό. Μια μέρα παραλίγο να την πάρει ο αέρας εκεί στην παραλιακή· φούσκωνε φούσκωνε η ομπρελίτσα θα τη σήκωνε για τα καλά. Ύστερα, μια άλλη δουλειά, σε γραφείο φίλου –φίλος κι αυτός–, έπαιρνε το λεωφορείο για το κέντρο και επέστρεφε το μεσημέρι. Δεν κράτησε πολύ. Άλλη κατραπακιά εκεί. Νούμερο δύο.

Και τα τελευταία επτά καλοκαίρια, μαζί και με το καλοκαίρι του Covid, το ίδιο τροπάρι. Οι άλλοι στο νησί διακοπές, κι εκείνη να μετράει κούραση, λίγο ύπνο και να λέει ότι δεν μπορεί, θα την ακούσει το σύμπαν και δώστου θετική σκέψη. Έτσι έλεγε κι εξακολουθεί να λέει. Διακοπές το καλοκαίρι; Καθόλου. Μπορεί δυο μέρες, τρεις μέρες –κι αν συμπέσει Κυριακή, γιατί τα Σάββατα δουλεύει πάντα– να γίνουν βαριά τέσσερις. Και της Παναγίας μέσα, εννοείται. Αυτό μετράει για διακοπές;

Και φυσικά δεν το θέλει το καλοκαίρι. Φυσικά και δεν βγαίνει στις παραλίες παρά ελάχιστα
–φέτος προέκυψε κι ένα μικρό πρόβλημα υγείας– και μονολογεί, εξομολογείται στους δικούς της ανθρώπους ότι δεν το αντέχει το καλοκαίρι. Έχει πει μάλιστα, σε στιγμές έντασης, ότι το μισεί. Προτιμά το φθινόπωρο· με τις άλλες εποχές είναι εντάξει. Αλλά όχι το καλοκαίρι. Τότε λυγίζει, όταν όλοι οι υπόλοιποι μπορούν κι εκείνη όχι. Τον υπόλοιπο καιρό δεν τη νοιάζει τόσο κι ας το πετάει καμιά φορά· τότε υπάρχει μια σχετική κανονικότητα, όλοι είναι στις δουλειές τους. Φυσικά.

Τον κανονικό καιρό μπορεί να υπάρξει καμία απόδραση. Ολιγοήμερη. Στην Αθήνα κατά κύριο λόγο, στον τόπο που σπουδάζουν τα παιδιά. Φέτος πήγαν κι ένα ταξιδάκι στο εξωτερικό, αλλά επουδενί Πάσχα και Χριστούγεννα. Αυτά είναι για τους άλλους, όχι για εκείνη. Έχει πιάσει το «λαχείο» στην εταιρεία που δουλεύει τώρα, με ξένο επικεφαλής, ανιστόρητο, ανεκδιήγητο και πολύ σκληρό. Και γιατί δεν φεύγει; Γιατί γύρω γύρω είναι νησί και δεν έχει πού να πάει.

«Εσείς είστε τυχεροί που μένετε σε νησί», της λένε, και μάλλον κι εσείς που διαβάζετε αυτό το κείμενο το ίδιο θα σκεφτείτε. Δεκαπενταύγουστος έρχεται, αλίμονο. Η καρδιά του ελληνικού καλοκαιριού.

Μόνο μην της το πείτε.

Πάνε χρόνια που έχει πολλά κρατημένα μέσα της.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.