Επτα ποιηματα. Επτα ταξιδια με την ποιητικη συλλογη «Συσσωμος» του Μιχαλη Μελαχροινουδη
—«Όλες μας, συνταξιδιώτες στο πλοίο με το όνομα “Σύσσωμος” και καπετάνιο τον ποιητή Μιχάλη Μελαχροινούδη, μάθαμε ότι η ποίηση δεν είναι δυσνόητες, ακατανόητες λέξεις τυπωμένες στο χαρτί. Είναι ένας καθρέφτης των συναισθημάτων μας»
—«Θα ήθελα να παροτρύνω τους συναδέλφους που έχουν τη δυνατότητα να επιλέξουν τα μικρά χωριά, να μην επιτρέψουν την ερήμωση της ελληνικής υπαίθρου»
Χίος, Καλοκαίρι 2025. Ένα δροσερό αυγουστιάτικο βραδάκι, γεμάτο από τα αρώματα της χιώτικης γης, στον κήπο του Ιδρύματος «Μαρία Τσάκος», ήρθα για πρώτη φορά σε επαφή με τον «Σύσσωμο» του Μιχάλη Μελαχροινούδη. Ο Μιχάλης Μελαχροινούδης, αγαπημένος φίλος από τα φοιτητικά μας χρόνια, δάσκαλος και ποιητής, με προσκάλεσε στην παρουσίαση της δεύτερης ποιητικής του συλλογής. Στο εξώφυλλο τα γνώριμα χρώματα –λευκό και κόκκινο, πινελιές μαύρου– αμέσως έφεραν στη μνήμη μου την πρώτη του ποιητική συλλογή, «Εν αρχή ην ο λόγος».
Οι πρώτες αναγνώσεις με οδήγησαν για μια ακόμη φορά στον γνώριμο κόσμο του. Σε έναν κόσμο όπου κυριαρχεί η βαθιά ευαισθησία, η τρυφερότητα και η ενσυναίσθηση, αλλά και μια απρόσμενη αθωότητα ή μια γλυκιά μελαγχολία. Στο κέντρο του βρίσκεται σταθερά ο άνθρωπος. Πηγή έμπνευσής του, το βιωματικό και το καθημερινό. Το παρελθόν δεν αποτελεί μια απλή ανάμνηση, αλλά ένα ζωντανό κομμάτι του παρόντος. Η γλώσσα του, απλή, λιτή, άμεση, δεν καταφεύγει σε τερτίπια και στολίδια, σε περίτεχνα σχήματα λόγου ή δυσνόητες έννοιες για να εντυπωσιάσει· αντίθετα, επιλέγει να δώσει βάρος στη δύναμη των εικόνων. Πριν καν ολοκληρωθεί η βραδιά, είχα ήδη αποφασίσει πως την επόμενη σχολική χρονιά ο «Σύσσωμος» θα αποτελούσε τον πυρήνα του Πολιτιστικού Προγράμματος που θα υλοποιούσα με τους/τις μαθητές/τριές μου. Αργά το ίδιο βράδυ είχα καταλήξει και στον τίτλο «Επτά ποιήματα. Επτά ταξίδια με την ποιητική συλλογή “Σύσσωμος” του Μιχάλη Μελαχροινούδη».
Το φθινόπωρο, αμέσως με το άνοιγμα των σχολείων, κλήθηκα να δώσω απάντηση στο πρώτο πρακτικό ερώτημα: Ποιοι μαθητές και ποιες μαθήτριες θα συμμετείχαν στο Πρόγραμμα; Μέχρι τότε, συνήθιζα να εργάζομαι με τα παιδιά ενός συγκεκριμένου τμήματος ή μιας τάξης, ενώ η θεματολογία αντλούνταν σταθερά από την τοπική ιστορία. Το σχολείο μου, το Γυμνάσιο με Λυκειακές Τάξεις Ακραιφνίου, ανήκει στον Δήμο Ορχομενού Βοιωτίας. Το Ακραίφνιο είναι ένας τόπος με μακραίωνη ιστορία και αξιόλογα –αν και άγνωστα στο ευρύ κοινό– μνημεία, τα οποία χρονολογούνται από τη νεολιθική, την αρχαϊκή και την κλασική εποχή έως και την περίοδο της Φραγκοκρατίας. Το σπήλαιο του Σαρακηνού, το Ιερό/Μαντείο του Απόλλωνα Πτώου, η μυκηναϊκή ακρόπολη του Γλα αλλά και ο Ναός του Αγίου Γεωργίου του Παλαιού αποτελούν μόνο μερικά από τα σημαντικότερα μνημεία με τα οποία είχαμε εργαστεί όλα αυτά τα χρόνια. Μετά από αρκετή σκέψη και διερεύνηση, αποφάσισα να δημιουργήσω μια ομάδα αποκλειστικά από μαθήτριες του Γυμνασίου. Η Κωνσταντίνα Α. και η Παναγιώτα Μ. από την Α΄ τάξη, η Αναστασία Α., η Εβίτα Μ., η Ευσταθία Μ., η Μελίνα Π. και η Μάιρα Ρ. από τη Β΄, καθώς και η Ελπίδα Ν. με την Κυβέλη Ζ. από τη Γ΄ δέχτηκαν με ιδιαίτερη προθυμία να συμμετάσχουν σε αυτό το απαιτητικό εγχείρημα. Σε όλη τη διάρκεια του προγράμματος, οι εννέα μαθήτριες εργάστηκαν με ενθουσιασμό, ζήλο, υπευθυνότητα, πνεύμα συνεργασίας και παρέμειναν σταθερά προσηλωμένες στον στόχο μας. Τις ευχαριστώ από καρδιάς γι’ αυτό.
«Θα ήθελα να στείλω ένα μήνυμα σε όλους τους συναδέλφους εκπαιδευτικούς, στη Θράκη αλλά και σε όλη την Ελλάδα. Εδώ και οκτώ χρόνια υπηρετούμε, εγώ και ο σύζυγός μου, στο Γυμνάσιο με Λυκειακές Τάξεις Ακραιφνίου. Καθημερινά πραγματοποιούμε ένα “ταξίδι” γεμάτο προκλήσεις, δυσκολίες –έξοδα, ψυχική και σωματική κόπωση που εντείνεται με το πέρασμα του χρόνου– και δίνουμε σκληρές μάχες για να κρατήσουμε αυτό το μικρό σχολείο ζωντανό και ανοιχτό.Θα ήθελα να παροτρύνω τους συναδέλφους που έχουν τη δυνατότητα να επιλέξουν τα μικρά χωριά, να μην επιτρέψουν την ερήμωση της ελληνικής υπαίθρου»
Τον πρώτο μήνα του προγράμματος αφιερώσαμε χρόνο στην ανάγνωση της συλλογής και καταλήξαμε στα επτά ποιήματα που θα αποτελούσαν το αντικείμενο της εργασίας μας. Κάποια από αυτά μας κέρδισαν αμέσως: το «άλμα στα 13», «οι φάροι», το «καλοκαίρι» και το «στο νεροχύτη». Στην πορεία, η επιλογή μας ολοκληρώθηκε με τα ποιήματα «(στα) σαραβαλάκια», «το άγιο ψωμί» και την «μπουγάδα». Κάθε ποίημα στάθηκε αφορμή για ένα ξεχωριστό ταξίδι. Ένα ταξίδι στον κόσμο της ποίησης, της ζωγραφικής και της φωτογραφίας, αλλά και στα σύγχρονα μονοπάτια της πληροφορικής και της τεχνητής νοημοσύνης.
Το πρώτο ποίημα, το πρώτο ταξίδι, έχει τον τίτλο «άλμα στα 13». Το ποίημα αυτό είναι αφιερωμένο στην Εβίτα, το κορίτσι που τον Ιούλιο του 2018, κατά τη διάρκεια της φονικής πυρκαγιάς στο Μάτι, εγκλωβίστηκε από τις φλόγες και αναγκάστηκε να πηδήξει στο κενό, από έναν βράχο πάνω από τη θάλασσα, στην προσπάθειά της να σωθεί. Σε εκείνη την ασύλληπτη τραγωδία, η Εβίτα έχασε τη ζωή της, όπως έχασε και τον πατέρα και τον αδερφό της. Η ιστορία της μας συγκλόνισε. Οι μαθήτριες έστειλαν επιστολές και έγραψαν ποιήματα για τη μικρή Εβίτα. Η Μάιρα στην επιστολή της απευθύνεται στην Εβίτα και μεταξύ άλλων αναφέρει:
«Τα τελευταία σου λεπτά… Ούτε ένα δάκρυ δεν μπορεί πλέον να κυλήσει. Ξαπλωμένη στα βράχια, σου κρατάνε το χέρι άγνωστοι… Ο αδερφός σου κι ο μπαμπάς σου έχουν γίνει πλέον στάχτη».
Στο ίδιο κλίμα και οι στίχοι της Κυβέλης:
«Εσύ δεν πέθανες
το βλέμμα σου έγινε πέτρα ψυχρή
εκεί όπου φλεγόμενη άφησες την τελευταία σου ανάσα…»
Στο δεύτερο ποίημα «(στα) σαραβαλάκια» ο Μελαχροινούδης θυμάται με τρυφερότητα και νοσταλγία το αγαπημένο του «σαραβαλάκι», ένα παλιό Peugeot (πεζό) 207. Ένα αυτοκίνητο που δεν ήταν απλώς ένα μέσο μεταφοράς, αλλά ένας «σύντροφος» με τον οποίο έζησαν μαζί αμέτρητα χιλιόμετρα ζωής: ταξίδια κοντινά και μακρινά, Κυριακές στο γήπεδο, καλοκαιρινά πρωινά στην παραλία, χαρές, αλλά και λύπες. Με αυτό το ποίημα η αλήθεια είναι πως διασκεδάσαμε λίγο παραπάνω. Το δεύτερο ταξίδι μας ήταν πιο ανέμελο, χαρούμενο, με πολλά γέλια και πολλές αστείες στιγμές. Οι μαθήτριες αναζήτησαν και φωτογράφισαν παλιά αυτοκίνητα. Στη συνέχεια, έγιναν οι ίδιες οι πρωταγωνίστριες των φωτογραφιών τους. Αναπαράστησαν μια μέρα στο γήπεδο, την ξεγνοιασιά μιας βόλτας στη θάλασσα με φίλες, αλλά και τον ενθουσιασμό και την αγωνία ενός μοναχικού ταξιδιού στο εξωτερικό.
Το τρίτο μας ποίημα, το τρίτο μας ταξίδι, μας οδηγεί σε μια μικρή κουζίνα γεμάτη αναμνήσεις. Ο τίτλος του «στο νεροχύτη». Αυτό το ποίημα αναφέρεται στη γιαγιά του ποιητή. Είναι η γυναίκα που τον μεγάλωσε, όταν οι γονείς του αναγκάστηκαν να φύγουν μετανάστες στη Γερμανία. Ο ποιητής θυμάται τη γιαγιά του πάντα σκυμμένη πάνω από τον νεροχύτη, με ένα μασιδάκι (τσιμπιδάκι) στα λευκά της μαλλιά. Μια γυναίκα πάντα μαυροφορεμένη, που κουβαλούσε τον βαρύ πόνο για τον χαμό του μεγάλου της γιου, του Μιχάλη, σε ένα ναυάγιο σε μια μακρινή θάλασσα. Μέσα από τα μάτια του μικρού τότε Μιχάλη, βλέπουμε την κουζίνα με το τραπέζι και το πολύχρωμο τραπεζομάντιλο να γίνεται ολόκληρος ο κόσμος του. Η κουζίνα δεν ήταν απλώς ένα δωμάτιο, ήταν το δικό του ασφαλές καταφύγιο. Οι μαθήτριες έγραψαν ποιήματα για τη δική τους γιαγιά και αποκάλυψαν τα δικά τους καταφύγια. Η Κωνσταντίνα αφιερώνει αυτούς τους τρυφερούς στίχους στη γιαγιά της:
«Γιαγιά μου γλυκιά
με χέρια ζεστά
μου έμαθες αγάπη
και λόγια απαλά».
Η Μελίνα, με μια δόση νοσταλγίας, συνθέτει τους δικούς της στίχους:
«Στον παγωμένο νεροχύτη
Σιωπηλές μνήμες
Η αγάπη απομένει».
Το τέταρτο ποίημα, το τέταρτο ταξίδι, «οι φάροι», μας μετέφερε από τις λέξεις στο χαρτί, στα χρώματα και τα πινέλα. Σε αυτό το ταξίδι δεν ήμασταν μόνες. Είχαμε τη χαρά να φιλοξενήσουμε στο σχολείο μας την κ. Μαρία Μπίμη, μια ταλαντούχα ζωγράφο από το Ακραίφνιο. Η κ. Μπίμη διάβασε το ποίημα, συζήτησε με τις μαθήτριες για τους συμβολισμούς του φάρου και στη συνέχεια τα πινέλα και τα χρώματα κυριολεκτικά «πήραν φωτιά». Μέσα σε δύο ώρες οι φάροι ζωντάνεψαν και πλέον στολίζουν έναν από τους τοίχους του σχολείου μας. Το ταξίδι με τους φάρους τελείωσε με μία τοιχογραφία (Wall Art) που δημιούργησαν οι μαθήτριες από κοινού με τη μαθηματικό του σχολείου μας, κ. Αργυρούλα Ντόβα.
Το πέμπτο ποίημα, το πέμπτο ταξίδι, με τίτλο «καλοκαίρι», μας οδήγησε στην απεραντοσύνη της θάλασσας. Ο ποιητής θυμάται τον φόβο που του προκαλούσε η θάλασσα όταν ήταν μικρός. Ενήλικας πια, βυθίζεται μέσα της, κολυμπάει κάθε μέρα όσο πιο βαθιά μπορεί, γιατί, όπως εξομολογείται ο ίδιος, μόνο εκεί, στην καρδιά του πελάγους, καταφέρνει να βρει την πραγματική του φωνή. Οι μαθήτριες, με τη βοήθεια της καθηγήτριας Γαλλικών κ. Πηνελόπης Παπαδάτου, έγραψαν ποιήματα στα γαλλικά αφιερωμένα στη θάλασσα και το καλοκαίρι. Παράλληλα, δημιούργησαν διαλόγους γύρω από τη δική τους σχέση με τη θάλασσα και τους προσωπικούς τους φόβους. Η Αναστασία μάς μεταφέρει έναν φανταστικό διάλογο ανάμεσα στον ποιητή ενήλικα και στον ποιητή παιδί:
«Παιδί: Εσύ γιατί δεν φοβάσαι τώρα;
Ενήλικας: Γιατί έμαθα να εμπιστεύομαι τον εαυτό μου και να σέβομαι τη θάλασσα.
Παιδί: Δηλαδή μπορώ κι εγώ να το κάνω;
Ενήλικας: Ναι, μπορείς! Ο φόβος δεν φεύγει αμέσως, αλλά σιγά σιγά, βήμα βήμα.
Παιδί: Και τι θα βρω αν μπω στη θάλασσα;
Ενήλικας: Θα βρεις τη δύναμή σου και τον αληθινό σου εαυτό».
Το έκτο ποίημα με τίτλο «μπουγάδα», το έκτο μας ταξίδι, είναι πραγματικά ιδιαίτερο. Είναι αφιερωμένο στη γυναίκα. Σε εκείνη που κάθε μέρα απλώνει τα ρούχα της με μια σχεδόν θρησκευτική ευλάβεια. Το άπλωμα της μπουγάδας μετατρέπεται σε μια καθημερινή τελετουργία τάξης. Για το ταξίδι αυτό αξιοποιήσαμε εργαλεία Τεχνητής Νοημοσύνης. Στο εργαστήριο Πληροφορικής, οι μαθήτριες ζήτησαν από τον υπολογιστή να «μεταφράσει» σε εικόνες τις δικές τους σκέψεις και οπτικές πάνω στο ποίημα. Με αυτόν τον τρόπο, η καθεμιά δημιούργησε το δικό της, μοναδικό ψηφιακό εικαστικό έργο. Η Ευσταθία μοιράζεται τις σκέψεις της για το ποίημα και σημειώνει:
«Μια απλή καθημερινή πράξη, το πλύσιμο των ρούχων και πιο συγκεκριμένα το άπλωμά τους, μετατρέπεται σε κάτι τρυφερό και ποιητικό, αλλά και σε ολόκληρη “επιστήμη”, αφού πρέπει να απλωθούν υπολογισμένα, με τάξη και προσοχή».
Το έβδομο ποίημα, αυτό που κλείνει το ταξίδι μας, έχει τον τίτλο «το άγιο ψωμί». Σε αυτό το ποίημα αναγνωρίζουμε μια σκηνή βγαλμένη από την καθημερινότητα όλων μας. Ο ποιητής αναφέρεται σε έναν φίλο που βλέπει φευγαλέα, μόνο τα Σάββατα, σε έναν φούρνο. Ανάμεσα στον θόρυβο της ταμειακής μηχανής και τη βιασύνη των συναλλαγών, οι δυο τους ανταλλάσσουν μονολόγους, φράσεις κομμένες. Αυτό το ποίημα μάς έκανε να σκεφτούμε πόσο εύκολα η καθημερινότητα μας απομακρύνει, αλλά και πόσο πολύτιμες είναι αυτές οι μικρές, σύντομες συναντήσεις. Οι μαθήτριες έγραψαν τις δικές τους σκέψεις στη γαλλική γλώσσα.
Επτά ποιήματα. Επτά διαφορετικοί σταθμοί. Όλες μας, συνταξιδιώτες στο πλοίο με το όνομα «Σύσσωμος» και καπετάνιο τον ποιητή Μιχάλη Μελαχροινούδη, μάθαμε ότι η ποίηση δεν είναι δυσνόητες, ακατανόητες λέξεις τυπωμένες στο χαρτί. Είναι ένας καθρέφτης των συναισθημάτων μας. Είναι μια πυξίδα που, αν την ακολουθήσεις, σε βοηθά να ανακαλύψεις τον εαυτό σου και τον κόσμο γύρω σου.
Κλείνοντας, αισθάνομαι την ανάγκη να κάνω μια προσωπική αναφορά στη δική μου σχέση με τη Θράκη, που για τους περισσότερους ανθρώπους της Κεντρικής Ελλάδας φαντάζει τόπος μακρινός, σχεδόν απόμακρος. Έχω ταξιδέψει πολλές φορές στα μέρη της, τη γνωρίζω καλά και την αγαπώ. Ο φάρος της Αλεξανδρούπολης αποτελεί μια έντονη εικόνα των παιδικών και εφηβικών μου χρόνων. Θα ήταν ψέμα να μην παραδεχτώ ότι «οι φάροι» του Μελαχροινούδη, πέρα από το προφανές μήνυμα του ποιήματος, έφεραν αμέσως στο μυαλό μου τον φάρο της Αλεξανδρούπολης. Ο θείος μου διετέλεσε για χρόνια Διοικητής στη Μονάδα Τεθωρακισμένων (12η ΕΜΑ). Η Ξάνθη, η Κομοτηνή, η Μαρώνεια αλλά κυρίως η Αλεξανδρούπολη, οι Φέρες, ο Δορίσκος, η Ορεστιάδα, το Τριεθνές του Έβρου είναι μέρη γνώριμα και αγαπημένα, που κουβαλούν γλυκές μνήμες του παρελθόντος. Η κόρη μου, επίσης, αποφοίτησε από την Ιατρική Σχολή της Αλεξανδρούπολης και υπηρετεί το αγροτικό της σε ένα μικρό χωριό του νομού Έβρου. Τώρα, με τον «Σύσσωμο», η Θράκη εισβάλλει για μια ακόμη φορά στη ζωή μου με έναν τρόπο ανέλπιστο και απρόσμενο.
Θα ήθελα, επίσης, να στείλω ένα μήνυμα σε όλους τους συναδέλφους εκπαιδευτικούς, στη Θράκη αλλά και σε όλη την Ελλάδα. Εδώ και οκτώ χρόνια υπηρετούμε, εγώ και ο σύζυγός μου, στο Γυμνάσιο με Λυκειακές Τάξεις Ακραιφνίου. Καθημερινά πραγματοποιούμε ένα «ταξίδι» γεμάτο προκλήσεις, δυσκολίες –έξοδα, ψυχική και σωματική κόπωση που εντείνεται με το πέρασμα του χρόνου– και δίνουμε σκληρές μάχες για να κρατήσουμε αυτό το μικρό σχολείο ζωντανό και ανοιχτό.Θα ήθελα να παροτρύνω τους συναδέλφους που έχουν τη δυνατότητα να επιλέξουν τα μικρά χωριά να μην επιτρέψουν την ερήμωση της ελληνικής υπαίθρου.
Γνωρίζω ότι όλοι/ες επιθυμούμε να εργαζόμαστε κοντά στο σπίτι μας, να αποφεύγουμε την επιπρόσθετη κόπωση και τα περιττά έξοδα. Γνωρίζω ακόμη ότι σε ένα μεγάλο σχολείο μιας μεγαλούπολης μπορείς να αισθάνεσαι πιο δημιουργικός και πιο αποτελεσματικός. Συνεργάζεσαι με πολλούς/ές μαθητές/τριες με διαφορετικές ικανότητες, γεγονός που καθιστά τα αποτελέσματα της δουλειάς σου άμεσα ορατά – κάτι που συχνά λείπει από τα μικρά σχολεία της επαρχίας. Το γεγονός αυτό αποτελεί σαφώς αποτρεπτικό παράγοντα και ομολογώ πως κι εμένα, κατά καιρούς, με προβληματίζει και με βάζει σε σκέψεις. Σκέφτομαι ότι σε μια μεγάλη πόλη θα μπορούσα να βοηθήσω περισσότερα παιδιά και μέσα από τα Εκπαιδευτικά Προγράμματα, τους Ομίλους, τα Δίκτυα Σχολείων θα μπορούσε να εκφραστεί δημιουργικά ένας μεγαλύτερος αριθμός μαθητών/τριών. Γρήγορα, όμως, εγκαταλείπω αυτές τις σκέψεις, γιατί είναι βαθιά ριζωμένη μέσα μου η πεποίθηση ότι οι μαθητές/τριές μου και το σχολείο μου στο Ακραίφνιο με χρειάζονται περισσότερο. Απευθύνω, λοιπόν, τόσο στους νεώτερους όσο και στους παλαιότερους συναδέλφους ένα ηχηρό μήνυμα: Αφιερώστε ένα μέρος της πορείας σας στα μικρά σχολεία. Τα σχολεία της υπαίθρου, η τοπική κοινωνία και, κυρίως, τα παιδιά μας, μας έχουν ανάγκη.
—Στον σύνδεσμο που ακολουθεί μπορείτε να βρείτε το flipbook που δημιουργήθηκε στο πλαίσιο του συγκεκριμένου Πολιτιστικού Προγράμματος και που περιέχει αναλυτικά όλους τους σταθμούς του ταξιδιού και τις δημιουργικές μετακενώσεις των μαθητριών: https://heyzine.com/flip-book/67281a9e80.html
*Η Σοφία Πολυτάρχου είναι φιλόλογος και υπηρετεί στο Γυμνάσιο με Λυκειακές Τάξεις Ακραιφνίου του ν. Βοιωτίας. Η κ. Πολυτάρχου ήταν αυτή που εμπνεύστηκε και συντόνισε το Πολιτιστικό Πρόγραμμα με τίτλο «Επτά ποιήματα. Επτά ταξίδια με την ποιητική συλλογή “Σύσσωμος” του Μιχάλη Μελαχροινούδη», που πραγματοποίησε το σχολικό έτος 2025-2026. Επίσης, στο πρόγραμμα αυτό συμμετείχαν η μαθηματικός του σχολείου κ. Αργυρούλα Ντόβα και η καθηγήτρια Γαλλικών κ. Πηνελόπη Παπαδάτου. Τις ευχαριστούμε από καρδιάς, ιδίως την κ. Πολυτάρχου, τόσο για την πρωτότυπη ιδέα όσο και για την υποδειγματική υλοποίηση του προγράμματος. Ιδιαίτερα, όμως, τις ευχαριστούμε για το γεγονός ότι σε έναν μικρό οικισμό καταφέρνουν με το έργο τους να αποτελούν παράδειγμα προς μίμηση, φωτίζοντας τα μονοπάτια των μαθητριών και των μαθητών τους με αληθινή αγάπη για τη γνώση.
Θερμές ευχαριστίες οφείλουμε και στη ζωγράφο κ. Μαρία Μπίμη, για τη δημιουργική της συνδρομή στο Πρόγραμμα, καθώς και στον σύζυγο της κ. Πολυτάρχου, κ. Πέτρο Χαρίτο, επίσης φιλόλογο στο συγκεκριμένο σχολείο, για την πολύτιμη βοήθειά του στην προβολή του βιντεοσκοπημένου βίντεο με παρέμβαση του ποιητή κ. Μιχάλη Μελαχροινούδη, αντίδωρο ευγνωμοσύνης, στην εορτή λήξης της σχολικής χρονιάς.
Πάνω από όλα όμως ευχαριστούμε πολύ πολύ τις μαθήτριες που βούτηξαν στα βαθιά, έκαναν «κτήμα» τους την ποίηση του κ. Μελαχροινούδη, εκφράστηκαν ελεύθερα, εμπνεύστηκαν και, μέσα από αυτήν τη διαδικασία, άνθισαν πνευματικά και συναισθηματικά. Ελπίζουμε οι καρποί αυτοί να συνεχίσουν να αποδίδουν για πολλά χρόνια ακόμη.
Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
