Κουρεμα οικοπεδων η κουρεμα ευθυνων;

Έληξε, λοιπόν, η προθεσμία για τα ακαθάριστα οικόπεδα και από την επόμενη ημέρα ξεκινούν οι έλεγχοι και τα πρόστιμα. Η δήλωση γίνεται στην ειδική πλατφόρμα, τα πρόστιμα ξεκινούν από τα 100 ευρώ, φτάνουν τα 500 ευρώ, ενώ για ψευδή δήλωση προβλέπονται ακόμη βαρύτερες κυρώσεις. Και, σαν να μην έφτανε αυτό, η υποχρέωση καθαριότητας δεν τελειώνει με τη δήλωση, αλλά διαρκεί σε όλη την αντιπυρική περίοδο.

Κανείς δεν αμφισβητεί την ανάγκη πρόληψης των πυρκαγιών. Το ερώτημα είναι άλλο: γιατί η πρόληψη αντιμετωπίζεται σχεδόν αποκλειστικά ως ατομική ευθύνη του πολίτη και όχι ως οργανωμένη δημόσια πολιτική;[1]

Γιατί οι δήμοι π.χ., ή οι άλλοι διοικητικοί θεσμοί, π.χ. αγροτικές διεθύνσεις ή διευθύνσεις πρασίνου  περιφερειακών υπηρεσιών,  δεν συγκροτούν συνεργεία καθαρισμού, με συγκεκριμένη και λογική χρέωση ανά στρέμμα; Έτσι θα εξυπηρετούσαν τους πολίτες, θα απέφευγαν την αισχροκέρδεια της τελευταίας στιγμής και θα είχαν και έσοδα. Αντί γι’ αυτό, ο πολίτης αφήνεται να ψάχνει ιδιώτη, πολλές φορές από απόσταση, ενώ το κράτος εμφανίζεται κυρίως στον ρόλο του ελεγκτή.

Το παράδοξο είναι προφανές: συνεργεία καθαρισμού δεν υπάρχουν, συνεργεία ελέγχου και προστίμων όμως θα υπάρξουν. Ακόμη κι αν κάποιος καθαρίσει, μπορεί αργότερα να κριθεί ότι δεν το έκανε «αρκετά καλά» ή ότι τα χόρτα ξαναφύτρωσαν. Την ίδια ώρα, πολλοί δημόσιοι χώροι, ρέματα, άκρες δρόμων και εγκαταλελειμμένα σημεία παραμένουν ακαθάριστα. Εκεί, φυσικά, δεν κόβεται πρόστιμο στον αρμόδιο.

Υπάρχει και το ζήτημα της αποκομιδής. Κόβονται χόρτα, κλαδιά και ξερά υλικά, αλλά πού πάνε; Σε πολλές περιπτώσεις αφήνονται σε σωρούς στην άκρη των οικοπέδων, μέχρι να περάσει ο δήμος. Δηλαδή, για να μειώσουμε τον κίνδυνο πυρκαγιάς, συγκεντρώνουμε καύσιμη ύλη σε ντάνες. Τουλάχιστον οι δήμοι θα μπορούσαν να διαθέτουν φορτηγά και οργανωμένα σημεία συγκέντρωσης.

Ακόμη περισσότερο, κανείς δεν φαίνεται να συζητά σοβαρά την αξιοποίηση όλης αυτής της βιομάζας. Κάθε χρόνο παράγονται μεγάλες ποσότητες φυτικού υλικού, που θα μπορούσαν να κομποστοποιηθούν ή να αξιοποιηθούν ενεργειακά. Αντί γι’ αυτό, αντιμετωπίζονται σαν άχρηστο βάρος.

Και ας μη βαφτίζουμε τη βλάστηση εχθρό. Άλλο η απομάκρυνση ξερών και επικίνδυνων υλικών και άλλο η άκριτη εκχέρσωση. Η χαμηλή βλάστηση σκιάζει το έδαφος, συγκρατεί υγρασία και περιορίζει την υπερθέρμανση. Το γυμνό χώμα και το τσιμέντο θερμαίνονται πολύ περισσότερο. Αν η λογική είναι «κόψτε τα όλα για να μην καούν», τότε η ασφαλέστερη χώρα θα ήταν η Σαχάρα.

Το πρόβλημα, λοιπόν, δεν είναι ότι ζητείται από τους πολίτες να συμβάλλουν στην πρόληψη. Το πρόβλημα είναι ότι η πολιτεία και η αυτοδιοίκηση, σε όλους της τους βαθμούς,  μετακυλίουν σχεδόν όλο το βάρος στον πολίτη, χωρίς επαρκή οργάνωση, υποδομές και σχέδιο.

Κατά τα άλλα, θα έρθουν οι έλεγχοι, θα πέσουν τα πρόστιμα και θα έχουμε κάνει το καθήκον μας. Μέχρι την επόμενη φωτιά, το επόμενο 112 και την επόμενη διαπίστωση ότι η πρόληψη δεν γίνεται με πλατφόρμες, απειλές και μεσινέζες της τελευταίας στιγμής.

Γίνεται με σχέδιο. Και αυτό, δυστυχώς, δεν κουρεύεται εύκολα.

Ο Έι Άης

[1] Δημόσια πολιτική θα πει ότι πέρα από τις εκάστοτε κυβερνητικές εντολές καταγράφεται και το πώς αυτό θα γίνει αλλά και το συνακόλουθο κόστος, προϋπολογιζομένων από αυτό το εξαιρετικό επιτελικό κράτος της κορυφαίας ανάπτυξης των τελευταίων ετών τόσο το αναγκαίον ανά δήμο της χώρας εργατοτεχνικό  προσωπικό όσο και η απαραίτητη υποδομή κρατική ή ιδιωτική σε φορτηγά κ.ά για τις αποκομιδές των ξηρών χόρτων, ο τόπος εναπόθεσής τους, τα επιμέρους ανά δήμο κόστη και φυσικά τα απαραίτητα κονδύλια. Για αλγορίθμους εξάλλου μιλάμε πλέον… Εύκολα δηλαδή πράγματα για το επιτελικό κράτος που  αποθεώνουμε σήμερα και ξέρει κάθε τι επακριβώς και με επάρκεια!!! Εντούτοις, κατά περίεργο τρόπο αυτό απλώς εντέλλεται…      

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.