Τι προεχει; Η ηθικη της πεποιθησης η η ηθικη της ευθυνης;
Διαβάσαμε προ ημερών ότι συνελήφθη στην Κρήτη Παλαιστίνιος κατηγορούμενος για ένταξη στη Χαμάς. Συνελήφθη προκειμένου να προληφθεί τυχόν ενέργεια της οργάνωσης στην πατρίδα μας με απρόβλεπτες συνέπειες. Στο παρελθόν η χώρα μας ήταν στο απυρόβλητο, λόγω της φιλο-παλαιστινιακής πολιτικής της, αλλά σήμερα; Τι συμβαίνει με τα μέλη των ισραηλινών ενόπλων δυνάμεων, των IDF, που μας επισκέπτονται; Πόσοι εξ αυτών με θέση ευθύνης συμμετείχαν στη γενοκτονία στη Γάζα;[1]Χρησιμοποιώντας την τεχνητή νοημοσύνη, για να εξολοθρεύσουν έναν μαχητή, ισοπέδωναν νοσοκομεία και σχολεία με εκατόμβη νεκρών. Αυτοί γιατί είναι καλοδεχούμενοι; Το Ισραήλ είναι υπόδικο στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο για εγκλήματα πολέμου και κατά της ανθρωπότητας, έχει εκδοθεί μάλιστα ένταλμα συλλήψεως κατά του Νετανιάχου, με τον οποίο ο πρωθυπουργός της χώρας μας συναντάται και συνομιλεί.
Από τον Μεσαίωνα και έπειτα ο πόλεμος είχε τους κανόνες του: Το δίκαιο της κήρυξής του (jus ad bellum) και το δίκαιο της διεξαγωγής του (jus in bello). Ο πόλεμος δηλαδή έχει κάποιες νόρμες, όπως όρισε η Σύμβαση της Γενεύης το 1864 και όπως επικύρωσαν οι συνθήκες της Χάγης από το 1907. Το Ισραήλ καταπάτησε και καταπατά κάθε κανόνα. Τρομοκρατικές χαρακτηρίζονται οι οργανώσεις που αντιστέκονται στην κατοχή του λαού τους, στα δεινά που υφίστανται και αμφισβητούν το status των κυρίαρχων. Με αυτήν τη λογική, «τρομοκράτες» ήταν οι αγωνιστές του 1821 που εισέβαλαν στην Τριπολιτσά και κατέσφαξαν τους αλλόθρησκους; Ήταν οι αιώνες της κατοχής, της υποταγής, των δεινών – η Τριπολιτσά δεν προέκυψε «εν κενώ», όπως είπε ο ΓΓ του ΟΗΕ για την 7η Οκτωβρίου. Είχε όμως και βαρύ τίμημα. Ακολούθησε η σφαγή της Χίου ως αντίποινα της Υψηλής Πύλης. Όπως ακολούθησε η γενοκτονία της Γάζας για την 7η Οκτωβρίου. Όμως τι προέχει; Η ηθική της πεποίθησης ή η ηθική της ευθύνης; Είναι το δίλημμα του Μαξ Βέμπερ στο οποίο πρέπει να απαντήσουν τα έθνη που ζουν κάτω από ζυγό. Αιώνια σκλάβοι και υποχείρια με τη λογική της ευθύνης ή θυσίες για την ελευθερία με τη λογική της πεποίθησης;
Στο παρελθόν η χώρα μας ήταν στο απυρόβλητο λόγω της φιλο-παλαιστινιακής πολιτικής της, αλλά σήμερα; Τι συμβαίνει με τα μέλη των ισραηλινών ενόπλων δυνάμεων, των IDF, που μας επισκέπτονται; Πόσοι εξ αυτών με θέση ευθύνης συμμετείχαν στη γενοκτονία στη Γάζα; Χρησιμοποιώντας την τεχνητή νοημοσύνη, για να εξολοθρεύσουν έναν μαχητή, ισοπέδωναν νοσοκομεία και σχολεία με εκατόμβη νεκρών. Αυτοί γιατί είναι καλοδεχούμενοι; Το Ισραήλ είναι υπόδικο στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο για εγκλήματα πολέμου και κατά της ανθρωπότητας, έχει εκδοθεί μάλιστα ένταλμα συλλήψεως κατά του Νετανιάχου, με τον οποίο ο πρωθυπουργός της χώρας μας συναντάται και συνομιλεί
Πώς βιώνουν την κατοχή οι υποταγμένο λαοί; Πώς νιώθουν την καταπίεση, την ταπείνωση και τον εξευτελισμό; Πώς και γιατί αντιδρούν με αυτόν τον τρόπο; Η Παλαιστίνη προσομοιάζει με την «αποικιακή πόλη» που περιγράφει ο Φραντς Φανόν στο έργο του «Της γης οι κολασμένοι» (1961), που προλόγισε ο Ζαν-Πολ Σαρτρ, στην οποία συνυπάρχουν στην πραγματικότητα δύο πόλεις: η λευκή πόλη και η έγχρωμη, η πρώτη ευρωπαϊκή και «πολιτισμένη», η δεύτερη «πρωτόγονη», κυριαρχημένη από στοιχειώδεις υλικές ανάγκες, την οποία περιγράφουν συνήθως μ’ ένα σχεδόν ζωολογικό λεξιλόγιο: χρώματα, μυρωδιές, ανηθικότητα, βρόμα, σύγχυση, θόρυβοι, συγχρωτισμός. Βιώνοντας τη γαλλική αποικιοκρατία στην Αλγερία, ο Φανόν ανέλυσε, ως ψυχίατρος ο ίδιος, τις ψυχοσωματικές συνέπειες της αποικιοκρατίας και το φαινόμενο της βίας. Το θεμελιακό ερώτημα για τον Φανόν είναι το πώς μπορεί να ανακτηθεί η ανθρωπιά στη βάση των απάνθρωπων πρακτικών και εμπειριών της αποικιοκρατικής κυριαρχίας. «Όταν σκοτώνουν εσένα και τους συντρόφους σου σαν να είστε σκυλιά», γράφει, «δεν υπάρχει καμιά άλλη λύση παρά να χρησιμοποιήσετε όλα τα διαθέσιμα μέσα για να αποκατασταθείτε ως ανθρώπινα όντα. Πρέπει λοιπόν να ασκήσετε όσο το δυνατόν μεγαλύτερη πίεση στο σώμα του βασανιστή σας, έτσι ώστε τα λογικά του που κάπου τα έχασε να ανακτήσουν την ανθρώπινη διάστασή τους».
Όπως το αντιλήφθηκε καθαρά ο Φανόν: «[…] Σε ατομικό επίπεδο η βία (κατά του αποικιοκράτη) είναι δύναμη κάθαρσης. Απαλλάσσει τον αποικιοκρατούμενο από το σύμπλεγμα κατωτερότητάς του, από την παθητική στάση απόγνωσης. Τον ενθαρρύνει και αποκαθιστά την αυτοπεποίθησή του». Ο Φανόν τόνισε το ζήτημα της βίας, σημειώνει ο Ντέιβιντ Χάρβεϊ, επειδή πολύ συχνά οι ανθρώπινες καταστάσεις επιδεινώνονται σε τέτοιον βαθμό που δεν υπάρχει άλλη επιλογή. Ακόμη και ο Γκάντι αναγνώρισε αυτήν την πραγματικότητα, προσθέτει.
Ο Ζαν Αμερί θαύμαζε τον Φανόν και υποστήριζε την άποψή του περί βίας και είχε υποστηρίξει το FLN (Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο) στον πόλεμο της Αλγερίας. Ο Αμερί δεν υποστήριζε την άποψη του Φανόν με την ιδιότητα του υπαρξιστή φιλοσόφου, όπως ο Σαρτρ, αλλά ως ένας Εβραίος που είχε επιζήσει από τα ναζιστικά στρατόπεδα.
Γιατί συνέβη την 7η Οκτωβρίου 2023 η επίθεση της Χαμάς στο Ισραήλ; Ήταν τυχαίο ή αναμενόμενο; Λίγες ημέρες πριν, στις 22 Σεπτεμβρίου, ο Μπέντζαμιν Νετανιάχου έδωσε μια “θεατρική παράσταση” από το βήμα της ΓΣ του ΟΗΕ. Κρατώντας έναν χάρτη της Μ. Ανατολής στο ένα χέρι και έναν μαρκαδόρο στο άλλο βάλθηκε να χαράζει ενεργειακούς αγωγούς και μεταφορικά δίκτυα που θα συνέδεαν το Ισραήλ με αραβικά κράτη. Στον χάρτη του Ισραηλινού πρωθυπουργού, της “Νέας Μ. Ανατολής”, έλαμπε διά της απουσίας της η Παλαιστίνη. Τρεις μέρες πριν την ομιλία του Νετανιάχου στον ΟΗΕ, ο Μοχάμεντ Μπιν Σαλμάν προετοίμαζε σε συνέντευξή του το έθνος τους για συμφωνία συμφιλίωσης με το Ισραήλ, στο πλαίσιο της τραμπικής έμπνευσης Συμφωνιών του Αβραάμ
Γιατί όμως συνέβη την 7η Οκτωβρίου 2023 η επίθεση της Χαμάς στο Ισραήλ; Ήταν τυχαίο ή αναμενόμενο; Λίγες ημέρες πριν, στις 22 Σεπτεμβρίου, ο Μπέντζαμιν Νετανιάχου έδωσε μια «θεατρική παράσταση» από το βήμα της ΓΣ του ΟΗΕ. Κρατώντας έναν χάρτη της Μ. Ανατολής στο ένα χέρι και έναν μαρκαδόρο στο άλλο βάλθηκε να χαράζει ενεργειακούς αγωγούς και μεταφορικά δίκτυα που θα συνέδεαν το Ισραήλ με αραβικά κράτη. Στον χάρτη του Ισραηλινού πρωθυπουργού, της «Νέας Μ. Ανατολής», έλαμπε διά της απουσίας της η Παλαιστίνη. Τρεις μέρες πριν την ομιλία του Νετανιάχου στον ΟΗΕ, ο Μοχάμεντ Μπιν Σαλμάν προετοίμαζε σε συνέντευξή του το έθνος τους για συμφωνία συμφιλίωσης με το Ισραήλ, στο πλαίσιο της τραμπικής έμπνευσης Συμφωνιών του Αβραάμ. Έτσι ώστε δύο χρόνια μετά ο Ισραηλινός δημοσιογράφος Γκίντεον Λέβι να διαπιστώνει: «Το παλαιστινιακό ζήτημα είχε εξοστρακιστεί εντελώς από τη διεθνή ατζέντα. Άλλη μια συμφωνία ειρήνης, αυτήν τη φορά με τη Σαουδική Αραβία, και οι Παλαιστίνιοι θα μετατρέπονταν σε Ινδιάνους της περιοχής. Όμως ήλθε ο πόλεμος και τους ανέβασε στην κορυφή της διεθνούς ατζέντας»,[2] με τεράστιο βέβαια τίμημα.
Ο συλληφθείς θα πρέπει να τύχει στη χώρα μας δίκαιης δίκης και να μην εκδοθεί στο Ισραήλ, διότι, αθώος ή ένοχος, στην περίπτωση αυτή είναι σαν να αποστέλλεται στο εκτελεστικό απόσπασμα, αφού το Ισραήλ «καινοτόμησε» και σε αυτό. Επανέφερε τη θανατική ποινή αλλά με φυλετικά κριτήρια, μόνον για τους Παλαιστινίους: «Μέσα στην αλαζονεία της ισχύος ξέχασαν το πρόσφατο παρελθόν τους» («Η Καθημερινή», 07/04/2026).
Αλεξανδρούπολη, 21/06/2026
[1] Ομέρ Μπάρτοφ, «Ισραήλ: Τι πήγε λάθος;», Στέφανος Καβαλλιεράκης μτφρ., εκδ. Μεταίχμιο, Αθήνα 2026.
[2] Πέτρος Παπακωνσταντίνου, «Πολεμικός καπιταλισμός – Η δεύτερη εποχή των Αυτοκρατοριών», εκδ. Τόπος, Αθήνα 2026.
Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
