Εχουν πλεον ρολο οι τοπικες οργανωσεις των κομματων;

Με τη δημιουργία δύο νέων κομμάτων τους τελευταίους μήνες, της «Ελπίδας για τη Δημοκρατία» και της ΕΛΑΣ, βλέπουμε αναταράξεις και ανασυντάξεις στο πολιτικό σκηνικό της χώρας, ενώ αναμένουμε και τη δημιουργία ακόμα ενός κόμματος από τον Αντώνη Σαμαρά, όποτε γίνει αυτή.

Αυτό που παρατηρούμε όμως, είναι πως από τα δυο αυτά νέα κόμματα, τα οποία είναι εξόχως αρχηγοκεντρικά, φαίνεται να υπάρχει μια αδιαφορία για τη σύσταση και την λειτουργία τοπικών οργανώσεων, που αποτελούν κρίσιμα όργανα για κόμματα που προσβλέπουν στη διακυβέρνηση της χώρας.

Η αλήθεια είναι, και το έχουμε δει και στην περιοχή μας, πως πέρα από τα μεγαλύτερα ή και παλιότερα κόμματα, (ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΚΚΕ και ο υπαρκτός ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ) οι νεότεροι πολιτικοί σχηματισμοί είχαν μια δυσκολία στη δημιουργία τοπικών οργάνων, όμως θα πρέπει να ομολογήσουμε πως προσπαθούσαν, και πάντα υπήρχαν, και υπάρχουν, εκπρόσωποί τους τοπικά, ακόμα και σε πιο νέα κόμματα, όπως η Φωνή Λογικής και οι Δημοκράτες.

Αυτό που φαίνεται να κομίζουν όμως οι νέοι σχηματισμοί είναι όχι η έλλειψη ατόμων (όταν παίρνεις 10% και πάνω, έστω και τις δημοσκοπήσεις, φανταζόμαστε πως όλο και θα υπάρχει κάποιος μαζί σου στην περιοχή) αλλά η απροθυμία, θα έπρεπε να το πούμε, της δημιουργίας οποιασδήποτε τοπικής οργάνωσης.

Και αυτό λειτουργεί αρνητικά από πολλές απόψεις, μιας και ο ρόλος των οργανώσεων δεν είναι μόνο να μεταφέρουν τις θέσεις του κόμματος τοπικά, αλλά και να μεταφέρουν τα τοπικά ζητήματα και τις προτάσεις προς τα κεντρικά, ώστε να αποτελέσουν κομμάτι της πολιτικής των κομμάτων που έχουν δηλώσει πως θέλουν να κυβερνήσουν την χώρα, και μάλιστα θεωρούν πως μπορούν να πιάσουν αυτοδυναμία.

Την ίδια ώρα βλέπουμε και την ΝΔ, να καταργεί τις ΔΗΜΤΟ των πρωτευουσών των νομών, και τον ρόλο τους να αναλαμβάνουν οι ΔΕΕΠ (ευτυχώς δηλαδή που δεν τις κατάργησαν εντελώς).

Φυσικά όλο και περισσότερο, ιδιαίτερα στην εποχή των ΜΚΔ και του διαδικτύου  οι κεντρικές δομές των κομμάτων δεν θέλουν να έχουν «ενοχλητικούς» τοπικούς εκπροσώπους, που μπορεί να ζητούν να ακουστούν, να παραπονούνται, και, quelle decadance, να αμφισβητούν αποφάσεις τους, αλλά θέλουν τους ηγέτες να κατέρχονται με τις θέσεις και τις αποφάσεις τους σαν τον Μωυσή από το βουνό, χαραγμένες σε πέτρα σαν τις δέκα εντολές, πέρα από οποιαδήποτε κριτική και συζήτηση.

Αυτό όμως σημαίνει πως είναι αποκομμένοι από τις τοπικές κοινωνίες, και ιδίως από την περιφέρεια και τα ζητήματά της. Δείτε για παράδειγμα τις ανακοινώσεις για τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς, και την δωρεάν χρήση τους, που περιορίζονται μόνο στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη, εκεί που είναι οι ψηφοφόροι που είναι πιο πιθανό να συναντήσουν αυτές οι ηγετικές ομάδες, και οι υπόλοιποι να πάνε… με τα πόδια.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.