Χανεται η «Γενια του Σιδηρου»…

Αργοσβήνει η «Γενιά του Σιδήρου», η γενιά που έμαθε να αντέχει, η γενιά που, χωρίς πολλές σπουδές, κατάφερε να μορφώσει τα παιδιά της. Η γενιά που, μέσα στις στερήσεις και τις δυσκολίες, δεν άφησε ποτέ να λείψουν τα απαραίτητα από το σπίτι. Η γενιά που δίδαξε αξίες: πρώτα την Αγάπη, τον Σεβασμό, την Τιμιότητα και την Αξιοπρέπεια.

Χάνονται σιγά σιγά εκείνοι οι άνθρωποι που ήξεραν να ζουν με λίγα, χωρίς να αισθάνονται φτωχοί. Εκείνοι που δούλεψαν από μικροί και μας έμαθαν πως η αξία των πραγμάτων δεν βρίσκεται στην τιμή τους, αλλά στον κόπο που χρειάζεται για να αποκτηθούν. Άνθρωποι που πέρασαν κακουχίες, πολέμους, στερήσεις και αμέτρητες δυσκολίες, χωρίς ποτέ να λυγίσουν, που έπεσαν πολλές φορές, αλλά σηκώθηκαν ξανά, κρατώντας όρθια την πατρίδα, την οικογένεια και την αξιοπρέπειά τους.

Χάνεται η γενιά που ήξερε να μοιράζεται, να βοηθά, να κάνει υπομονή και να παλεύει σιωπηλά. Η γενιά που δεν είχε πολλά, αλλά ένιωθε ευγνωμοσύνη για όσα είχε. Η γενιά που έμαθε να δημιουργεί χαρά μέσα από τα απλά πράγματα· ένα γεμάτο τραπέζι, μια αγκαλιά, έναν καλό λόγο, μια οικογένεια ενωμένη.

Χάνεται η γενιά με τα ροζιασμένα χέρια και την καθαρή ψυχή. Οι άνθρωποι που κουβαλούσαν βάρη στην πλάτη, αλλά κρατούσαν το κεφάλι ψηλά. Που δεν έμαθαν να φοβούνται τις δυσκολίες, αλλά να τις αντιμετωπίζουν με δύναμη, πίστη και καρτερικότητα.

Ζούμε σε μια εποχή όπου η τεχνολογία, ενώ δημιουργήθηκε για να υπηρετεί τον άνθρωπο, συχνά καταλήγει να τον εξουσιάζει. Οι μηχανές έγιναν αναγκαίες, αλλά οι άνθρωποι άρχισαν να γίνονται ξένοι μεταξύ τους. Γεμίσαμε πληροφορίες, αλλά αδειάσαμε από συναίσθημα. Έχουμε εκατοντάδες «επαφές», αλλά όλο και λιγότερες αληθινές σχέσεις. Χάσαμε χρόνο για τους ανθρώπους μας, αλλά ξοδεύουμε αμέτρητες ώρες μπροστά σε μια οθόνη

Και μαζί με εκείνη τη γενιά, μοιάζει να χάνεται και κάτι ακόμη: η ανθρώπινη ζεστασιά. Κάποτε οι άνθρωποι κάθονταν μαζί και μιλούσαν με τις ώρες. Σήμερα κάθονται δίπλα δίπλα, αλλά κοιτούν ο ένας τον άλλον μέσα από οθόνες. Η σύμπνοια έγινε απόσταση, η επικοινωνία βιαστικό μήνυμα και η ανθρώπινη επαφή μια σπάνια πολυτέλεια.

Ζούμε σε μια εποχή όπου η τεχνολογία, ενώ δημιουργήθηκε για να υπηρετεί τον άνθρωπο, συχνά καταλήγει να τον εξουσιάζει. Οι μηχανές έγιναν αναγκαίες, αλλά οι άνθρωποι άρχισαν να γίνονται ξένοι μεταξύ τους. Γεμίσαμε πληροφορίες, αλλά αδειάσαμε από συναίσθημα. Έχουμε εκατοντάδες «επαφές», αλλά όλο και λιγότερες αληθινές σχέσεις. Χάσαμε χρόνο για τους ανθρώπους μας, αλλά ξοδεύουμε αμέτρητες ώρες μπροστά σε μια οθόνη.

Κι ίσως τελικά η μεγαλύτερη φτώχεια της εποχής μας να μην είναι η έλλειψη χρημάτων, αλλά η έλλειψη αληθινής παρουσίας, ουσιαστικής επικοινωνίας και ανθρώπινης ψυχής.

Ναι, αργοσβήνει η γενιά που έμαθε να αντέχει, η «Γενιά του Σιδήρου», που τώρα παραχωρεί τη θέση της στη «Γενιά του Κρυστάλλου».

Μόνο που το σίδερο λυγίζει δύσκολα, ενώ το κρύσταλλο, όσο λαμπερό κι αν φαίνεται, σπάει εύκολα και γίνεται θρύψαλα.

*Ο Θεόδωρος Κ. Ορδουμποζάνης είναι νομικός και συγγραφέας, με πιο πρόσφατο βιβλίο του το μυθιστόρημα «Οι καστανιές της μνήμης» (εκδ. Επικοινωνία ΑΕ, Κομοτηνή 2026).

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.