«Πιαστηκε με τη γιδα στην πλατη» – εθνικο σπορ με κοινοβουλευτικη σφραγιδα
Ένα σατιρικό βίντεο τεχνητής νοημοσύνης που κάνει τον γύρο του διαδικτύου, απεικονίζοντας έναν πρωτοκλασάτο Βουλευτή και πρώην Υπουργό κυριολεκτικά με μια γίδα στην πλάτη, σε ένα σκηνικό βγαλμένο από τη Βουλή, έγινε η αφορμή για αυτό το άρθρο.
Υπάρχουν φράσεις που δεν χρειάζονται εξήγηση. Μπαίνουν στο τραπέζι και κάθονται από μόνες τους στην κεφαλή. Το «πιάστηκε με τη γίδα στην πλάτη» δεν είναι απλώς λαϊκή σοφία, είναι σχεδόν συνταγματική αρχή. Μια άγραφη διάταξη που ενεργοποιείται κάθε φορά που η πραγματικότητα ξεπερνά τη φαντασία και η φαντασία, από σεμνότητα, κάνει στην άκρη.
Αφορμή, φυσικά, τα πρόσφατα κοινοβουλευτικά δράματα γύρω από τα γνωστά «αδιάφορα» σκάνδαλα – εκείνα που εμφανίζονται κάνουν λίγο θόρυβο κι έπειτα εξαφανίζονται σαν να τα κατάπιε μια διοικητική υποσημείωση. ΟΠΕΚΕΠΕ, δηλώσεις, διαψεύσεις, επαναδιαψεύσεις και μια γενναία δόση «παρερμηνείας», γιατί, όπως όλοι ξέρουμε, το πρόβλημα δεν είναι ποτέ η γίδα. Είναι η οπτική γωνία.
Στη σύγχρονη πολιτική μας παράδοση, το να πιαστείς με τη γίδα στην πλάτη δεν συνεπάγεται ενοχή. Συνεπάγεται πρωτοβουλία. Σημαίνει ότι βρέθηκες μπροστά από την εποχή σου, ίσως και μπροστά από τον ίδιο τον νόμο, αλλά για τον γιδοκουβαλητή με καλή πρόθεση. Η γίδα δεν είναι πάντα τεκμήριο παρανομίας – είναι παρεξηγημένο «αξεσουάρ». Μπορεί να την κουβαλούσες για έναν φίλο. Μπορεί να τη μετέφερες για λόγους εθνικού συμφέροντος. Μπορεί, τέλος, να μην ήταν καν γίδα, αλλά μια μεταφορική κατασκευή που τα μέσα διόγκωσαν. Ή μπορεί να είναι το γνωστό σλόγκαν «αμάρτησα για το παιδί μου»…
Και κάπου εδώ μπαίνει το κοινοβούλιο, αυτό το μεγάλο θέατρο, όπου η γίδα μετατρέπεται σε μονόλογο. Εκεί, με ύφος που θα ζήλευε αρχαία τραγωδία, οι πρωταγωνιστές εξηγούν ότι: δεν υπάρχει γίδα ή, αν υπάρχει, δεν είναι δική τους ή, αν είναι δική τους, δεν την κουβαλούσαν, ή τέλος, και αν την κουβαλούσαν, το έκαναν για το καλό όλων μας.
Η ευρηματικότητα είναι συγκινητική. Θα έλεγε κανείς πως η χώρα δεν πάσχει από σκάνδαλα, αλλά από υπερπαραγωγή αφηγήσεων. Κάθε υπόθεση γεννά δεκάδες ερμηνείες, καθεμία πιο δημιουργική από την προηγούμενη. Η αλήθεια, εν τω μεταξύ, περιφέρεται κάπου στο βάθος, σαν τη γίδα που κανείς δεν θέλει να παραδεχτεί ότι βλέπει.
Το πιο εντυπωσιακό όμως δεν είναι οι εξηγήσεις. Είναι η εξοικείωση. Το κοινό δεν εκπλήσσεται πια. Αντιμετωπίζει τη σκηνή με μια σχεδόν τρυφερή κατανόηση: «Ε, εντάξει, πιάστηκε με τη γίδα στην πλάτη, και τι έγινε;» ή «μήπως είναι ο πρώτος που πιάνετε με τη γίδα στη πλάτη; Συμβαίνουν αυτά». Σαν να πρόκειται για μια αναπόφευκτη τελετουργία ενηλικίωσης της εξουσίας.
Ίσως, τελικά, η φράση να χρειάζεται επικαιροποίηση. Όχι «πιάστηκε με τη γίδα στην πλάτη», αλλά «πιάστηκε», εξήγησε, «και προχώρησε με τη γίδα στην πλάτη». Γιατί στη σύγχρονη εκδοχή της, η ιστορία δεν τελειώνει με τη σύλληψη. Συνεχίζεται με την αφήγηση, κορυφώνεται με την αντιπαράθεση και κλείνει με μια γενναία δόση λήθης.
Και η γίδα; θα αναρωτηθείτε… Η γίδα παραμένει εκεί. Στην πλάτη. Απλώς, με τον καιρό, μαθαίνουμε να μην τη βλέπουμε. Βλέπετε, υπάρχει και η δύναμη της συνήθειας…
*Ο Θεόδωρος Κ. Ορδουμποζάνης είναι νομικός και συγγραφέας, με πιο πρόσφατο βιβλίο του το μυθιστόρημα «Οι καστανιές της μνήμης» (εκδ. Επικοινωνία ΑΕ, Κομοτηνή 2026).
Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
