Πασχαλινες σιωπες στη Λεκανη της Μεσογειου

Κόκκινα αυγά και ένα πολύχρωμο ουκρανικό με ρώσικο διάλογο στα κρυφά, σε ένα δοχείο γαλανό από γυαλί φυσητό – φέρουν ελληνικά, αραβικά και ρώσικα στο μαρμάρινο τραπέζι. Το περιβάλλουν βιεννέζικες καρέκλες ενός αιώνα άλλου. Όπως  «Η Σφίγγα δίχως το αίνιγμα» του Oscar Wilde. To στρογγυλεμένο ξύλο των καθισμάτων, προγενέστερο του Πάσχα, δεν φανερώνει τη χειρωνακτική επιβολή στο υλικό, καθώς το αποτέλεσμα έχει μια αισθητική εντυπωσιακή, όπως το Πάσχα. Ημέρα αγάπης που εορτάζεται και στο Βυζαντινό Μοναστήρι στο κέντρο της Αθήνας ομιλώντας ελληνικά χριστιανικά. Στην πλάτη του σπιτιού ρέει ένα καλοσχηματισμένο ρυάκι αίματος. Η επανάληψη προστατεύει το σχήμα. Ακούγονται μηχανές αεροπλάνων και το ρυάκι καλπάζει. Ακούγονται ψαλμωδίες και το ρυάκι αποκτά παύσεις.

Από το έδαφος αναδεικνύονται θόρυβοι: συλλαβές παλιές, ίσως αρχέγονες. Πώς θα μάθουμε; Πόσο εγκαίρως; Από πού; Πάντως ο Σκάμανδρος[1] δεν ενδιαφέρεται να αφομοιώσει το ρυάκι ακόμα και αν η πράξη αυτή προκαλέσει την «ανάσταση» του Αχιλλέα. Ναι, ξέρω, ο Ιησούς αναστήθηκε, όχι ο Αχιλλέας, στο δέρμα του ποταμού άλλωστε δεν μπορεί να υπάρξει η Αγία Τριάδα. Στα κόκκινα αυγά του Πάσχα όμως, υπάρχουν συντρίμμια σε μορφή αιχμηρής σκόνης. Συντριπτικά μοιραία η σκόνη περιφέρεται σαν πρόσφυγας, κατοικεί στα άψυχα και τους φέρεται έμψυχα. Η καταστροφή έχει αναλάβει χρέη τροφού. Η έρημος διατηρεί μεν τη γεωγραφία της αλλά η άμμος διαμεσολαβείται από ρινίσματα πολέμου. Η θάλασσα της άμμου ξεσηκώνεται και υπακούει δίχως ευλάβεια τον ποταμό Σκάμανδρο, που παλεύει τον Αχιλλέα να μη σκοτώσει άλλο. (Σκοτώνω και όταν δεν κάνω τίποτα για να ελαφρύνω τον πόνο).

Σε αυτόν τον καταιγισμό συμβόλων, γεγονότων, γεωστρατηγικών επιβολών, τα έπη προκαλούν αναμετρήσεις μεταξύ τους μήπως και αφυπνίσουν μια νέα γενιά “scribers” (ο βασιλιάς Δαυίδ είχε αναγάγει τους “sophers”= γραφείς χρονικών στη δεύτερη πιο σημαντική κρατική θέση), που θα ενώσουν τις ψυχές σε χρονικά συμφιλίωσης. Οι εξάρσεις της ροής κρατάνε τον βυθό απείρακτο, γιατί τα αλλόκοτα ζουν μονάχα βαθιά. Οι κινήσεις τους γητεύουν και πενθούν. Πόσες Εβδομάδες των Παθών χρειαζόμαστε; Μπορεί να σπάσει η λεκάνη; Τι τα κάνουμε τα ραγίσματα; Στην Ιαπωνία υπάρχει μια μέθοδος (Κintsugi) με χρυσό, που χρησιμοποιείται στην επισκευή, οπότε το επισκευασμένο θεωρείται πιο πολύτιμο από το άσπαστο. Πώς, λοιπόν, αποδεχόμαστε και επισκευάζουμε τα ραγίσματα στη Λεκάνη της Μεσογείου;

*Η Χριστιάνα Λαμπρινίδη είναι συγγραφέας, σκηνοθέτης και ακτιβίστρια.

[1] Σκάμανδρος: «Ιλιάδα», ραψωδία ΧΧΙ, ποταμός που παλεύει με τον Αχιλλέα να σταματήσει να σκοτώνει μέσα του.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.