ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ 128ῃ: Ἐπὶ τῷ Ἁγιῳ Πασχᾳ, βκστ΄(2026)
«Ταῖς Μυροφόροις Γυναιξί, παρὰ τὸ μνῆμα ἐπιστάς, ὁ Ἄγγελος ἐβόα·
Τὰ μύρα τοῖς θνητοῖς ὑπάρχει ἁρμόδια,
Χριστὸς δὲ διαφθορᾶς ἐδείχθη ἀλλότριος…»[1]
[1] Ἀπολυτίκιον τῆς Κυριακῆς τῶν Μυροφόρων.
Ἀγαπητοί μου ἀδελφοὶ καὶ τέκνα·
Μὲ τὰ παραπάνω λόγια ὁ ἱερὸς ὑμνογράφος ἀποδίδει τὴ συνάντηση τῶν Μυροφόρων Γυναικῶν μὲ τὸν «καθήμενον Ἄγγελον ἐπὶ τῆς θύρας τοῦ μνημείου»,[1] ὁ ὁποῖος ἀνακοινώνει τὴν Ἀνάσταση τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ σὲ ἐκεῖνες, πρῶτα ἀπ’ ὅλους. Καὶ ἐξηγεῖ, ὅτι τὰ μύρα τῆς προσφορᾶς τους ἀνήκουν στοὺς θνητούς· εἶναι ἔνδειξη τιμῆς πρὸς ἐκείνους ποὺ ὑπόκεινται στὸν νόμο τῆς φθορᾶς. Ὁ Χριστὸς ὅμως δὲν ἀνήκει στὴ φθορὰ – εἶναι ὁ Νικητὴς τῆς φθορᾶς! «Χριστὸς Ἀνέστη ἐκ νεκρῶν, θανάτῳ θάνατον πατήσας!».
Οἱ Μυροφόρες ἦρθαν στὸν Τάφο μὲ ἀγάπη, μὲ δάκρυα καὶ εὐλάβεια. Περίμεναν νὰ συναντήσουν νεκρὸ σῶμα. Ἀντὶ νεκρότητας συνάντησαν ΖΩΗ. Ἀντὶ σιωπῆς – ἄκουσαν ἀγγελικὴ φωνή: «ἠγέρθη οὐκ ἔστιν ὧδε».[2] Ἀναστήθηκε δὲν εἶναι ἐδῶ!
Ἐκεῖ ποὺ ἡ ἀνθρώπινη λογικὴ βλέπει τὸ τέλος, ὁ Θεὸς ἀποκαλύπτει τὴν ἀρχή. Τὸν Ἴδιο, ὁ Ὁποῖος εἶναι ἡ ἀρχὴ τοῦ παντός. Ἐκεῖ ποὺ ὁ κόσμος βλέπει τὸν τάφο, ὁ Χριστὸς φανερώνει τὸν θρόνο τῆς αἰώνιας δόξας Του. Μὲ μορφὴ Σταυροῦ καὶ μνήματος. Ἀλλὰ εἶναι ἡ ὄντως δόξα τοῦ Ἀναστάντος.
Στὸν κόσμο μας, ὅπου ἡ φθορὰ ἐμφανίζεται ὡς ἀσθένεια, ὁ πόλεμος, ἡ ἀδικία, ἡ ἀπογοήτευση καὶ ἡ μοναξιὰ φαντάζουν ἀνυπέρβλητες πραγματικότητες, ὁ ἄνθρωπος συχνὰ νομίζει πὼς ὁ θάνατος ἔχει τὸν τελευταῖο λόγο. Ὅμως ὁ τελευταῖος λόγος ἀνήκει στὸν Ἀναστημένο Χριστό! Καὶ ὅποιος ἑνώνεται μαζί Του, περνᾶ ἤδη ἀπὸ τὸν θάνατο στὴ ζωή.
«Καλούμαστε νὰ προσφέρουμε στὸν Ἀνεστημένο Χριστὸ καὶ στὴν εἰκόνα Του ἐπὶ γῆς, τὸν πλησίον, ὄχι πλέον μύρα νεκρικά, ἀλλὰ μύρα πνευματικά: Ζωντανὴ πίστη. Καθαρὴ καρδιά. Ἀληθινὴ μετάνοια. Ὁλόψυχη συγχώρηση καὶ ἔμπρακτη ἀγάπη. Αὐτὰ εἶναι τὰ ἀρώματα ποὺ εὐαρεστοῦν τὸν Ἀναστημένο καὶ μεταμορφώνουν τὸν ἄνθρωπο σὲ φορέα Ἁγίου φωτός. Αὐτὸς ὁ νέος ἄνθρωπος εἶναι κατὰ χάριν ἀλλότριος τῆς διαφθορᾶς, ἐπειδὴ μετέχει ὀντολογικὰ καὶ ὄχι ἀναμνηστικὰ στὸ γεγονὸς τῆς Ἀναστάσεως»
Γι’ αὐτὸ καλούμαστε νὰ προσφέρουμε σὲ Ἐκεῖνον καὶ στὴν εἰκόνα Του ἐπὶ γῆς, τὸν πλησίον, ὄχι πλέον μύρα νεκρικά, ἀλλὰ μύρα πνευματικά: Ζωντανὴ πίστη. Καθαρὴ καρδιά. Ἀληθινὴ μετάνοια. Ὁλόψυχη συγχώρηση καὶ ἔμπρακτη ἀγάπη. Αὐτὰ εἶναι τὰ ἀρώματα ποὺ εὐαρεστοῦν τὸν Ἀναστημένο καὶ μεταμορφώνουν τὸν ἄνθρωπο σὲ φορέα Ἁγίου φωτός. Αὐτὸς ὁ νέος ἄνθρωπος εἶναι κατὰ χάριν ἀλλότριος τῆς διαφθορᾶς, ἐπειδὴ μετέχει ὀντολογικὰ καὶ ὄχι ἀναμνηστικὰ στὸ γεγονὸς τῆς Ἀναστάσεως.
Κατὰ συνέπεια, ἂς ἐξέλθουμε, ἀδελφοί μου, ἀπὸ τοὺς προσωπικούς μας τάφους, τῆς ἁμαρτίας, τῆς ἀδιαφορίας, τῆς ψυχρότητας, τῆς πνευματικῆς ραθυμίας. Νὰ ἀφήσουμε ὡς πρόσωπα καὶ κοινωνία προσώπων τὸν Χριστὸ νὰ μᾶς συναναστήσει. Νὰ μᾶς συνανελκύσει στὴν ἐπουράνια Βασιλεία Του, γιὰ τὴν Ὁποία ἐξ ἀρχῆς εἴμαστε πλασμένοι.
Ἰδοὺ καιρὸς εὐπρόσδεκτος, τὸ Πάσχα τοῦ Κυρίου!
«Χριστὸς ἀληθῶς Ἀνέστη!»
[1] Μτθ. 28:2-7.
[2] Μτθ. 28:6.
Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
