Ross Daly: «Οταν παιζω μουσικη, επιστρεφω στο “κεντρο” μου, σε εναν εσωτερικο τοπο γαληνης και πληροτητας»

Η πρώτη εβδομάδα του Απρίλη έκλεισε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, για όσους βρέθηκαν το βράδυ της περασμένης Κυριακής στο στέκι της Πολιτιστικής Κίνησης. Μια ανάσα πριν το Πάσχα, η Κομοτηνή υποδέχθηκε ξανά –μετά από χρόνια- τον Ross Daly, έναν καλλιτέχνη που έχει συνδεθεί άρρηκτα με το νησί της Κρήτης και που άοκνα πορεύεται στην εξερεύνηση του κόσμου της μουσικής, χαρίζοντας μας απλόχερα τις δημιουργίες του. 

Με αντιπολεμικό μήνυμα, με όργανα που κουβαλούν επάνω τους μουσικές και ιστορίες που θυμίζουν την αγριότητα του ανθρώπου, αλλά που η επιβίωσή τους επαναφέρει πάντα την ελπίδα για έναν καλύτερο κόσμο, με πρόσφατες και παλιότερες δικές του συνθέσεις, αλλά και με μπόλικο αυτοσχεδιασμό, το βράδυ της Κυριακής σαν να έφυγε από επάνω μας ένα βάρος, πάντα με τη συμβολή του Ross Daly που μας πήρε από το χέρι –ή το «αυτί»- και μέσα από την σόλο εμφάνισή του μας ταξίδεψε .

Πριν τον απολαύσουμε ζωντανά επί σκηνής, ο ίδιος μίλησε στον Παρατηρητή της Θράκης για την σόλο παράσταση, την έμπνευση, την εξερεύνηση της μουσικής και για άλλα τα οποία θα διαβάσετε παρακάτω. 

Ας δούμε τι μας είπε…

Η ζωντανή παράσταση – η μοναχική ύπαρξη στη σκηνή

ΠτΘ: Πόσο διαφορετική είναι μία solo ζωντανή παράσταση σε σχέση με τη συνύπαρξη επί σκηνής με άλλους; 

R.D.:Έχει ορισμένες ουσιώδεις διαφορές. Σε μια σόλο συναυλία, ο μουσικός βρίσκεται μόνος απέναντι σε ένα ολόκληρο σύνολο ακροατών, και μέσα σε αυτή τη δημιουργική μοναξιά αναδύεται μια ιδιαίτερη ακρίβεια στην έκφραση. Είναι σαν να «ζωγραφίζει» κανείς με όρους φωτός και σκιάς τη λεπτή και διαρκώς μεταβαλλόμενη σχέση ανάμεσα στον ήχο και τη σιωπή.

ΠτΘ: Πόσο διαφορετικό είναι το «ταξίδι» για την προετοιμασία αυτής της παράστασης; 

R.D.: Η προετοιμασία για μια τέτοια συναυλία προκύπτει μέσα από ατελείωτες ώρες μελέτης και αναζήτησης στο σπίτι. Κατά τη διάρκεια αυτής της διαδικασίας, υπάρχουν στιγμές όπου «χάνομαι» και παύω να διαχωρίζω τον εαυτό μου από το όργανο, γίνομαι ο ίδιος το όργανο. Η μουσική που αναδύεται σε αυτές τις στιγμές είναι, πιστεύω, εκείνη που αξίζει πραγματικά να μοιραστώ με τους ακροατές. Είναι ό,τι πιο αληθινό μπορώ να τους προσφέρω.

ΠτΘ: Τι περιλαμβάνει το πρόγραμμα; 

R.D.: Το πρόγραμμα αποτελείται από δικές μου συνθέσεις, κάποιες παλαιότερες, άλλες πιο πρόσφατες. Αρκετές προέρχονται από την περίοδο της πανδημίας, όταν, λόγω COVID, βρέθηκα για μήνες ολόκληρους κλεισμένος στο σπίτι, παίζοντας για πολλές ώρες κάθε μέρα μόνος. Όσο παράδοξο κι αν μπορεί να ακούγεται σε ορισμένους, εκείνη η περίοδος υπήρξε μία από τις πιο δημιουργικές της ζωής μου.

ΠτΘ: Υπάρχει ο αυτοσχεδιασμός στη διάρκεια της παράστασης; 

R.D.: Ναι, είναι περίπου 50% αυτοσχεδιαστικό το πρόγραμμα.

«Ο κόσμος της μουσικής είναι τόσο απέραντος…»

ΠτΘ: Σταματά ποτέ η εξερεύνηση του κόσμου της μουσικής;  

R.D.: Ποτέ. Η μουσική δεν έχει τέλος. Ο καθένας από εμάς, σε ολόκληρη τη διάρκεια της ζωής του, δεν προσεγγίζει παρά μόνο ένα μικρό της μέρος.

ΠτΘ: Νιώσατε ποτέ να φτάνετε σε κορεσμό ή τέλμα (αναφορικά με την ενασχόλησή σας και την μελέτη πάνω στη μουσική); Αν ναι, τι είναι αυτό που επανέφερε το ενδιαφέρον σας; 

R.D.:Όχι, δεν μου έχει συμβεί ποτέ. Ο κόσμος της μουσικής είναι τόσο απέραντος και συναρπαστικός, που δεν αφήνει περιθώριο για αίσθηση κορεσμού ή τέλματος.

Οι ζωντανές εμφανίσεις και η επικοινωνία με το κοινό και η έμπνευση

ΠτΘ: Τι παρατηρείτε σε σχέση με την επικοινωνία με το κοινό εκτός των ορίων  της Κρήτης –που είναι και η βάση σας-, όταν επισκέπτεστε άλλα μέρη της Ελλάδας; Τι ανατροφοδότηση παίρνετε; 

R.D.: Σε κάθε σημείο του κόσμου, το ακροατήριο φέρει τα δικά του ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, καθώς κάθε τόπος διαθέτει μια διακριτή μουσική παράδοση που, σε μεγάλο βαθμό, διαμορφώνει το μουσικό κριτήριο και την αισθητική των ανθρώπων του. Σε κάθε μέρος όπου καλούμαι να παίξω, συναντώ μια ξεχωριστή πρόκληση: την προσπάθεια να επικοινωνήσω ουσιαστικά με το συγκεκριμένο ακροατήριο μέσα από τη μουσική. Είναι ίσως η μεγαλύτερη, και ταυτόχρονα η πιο όμορφη, πρόκληση που βιώνουμε ως μουσικοί.

ΠτΘ: Τι επιδιώκετε μέσα από τις ζωντανές εμφανίσεις; Τι δίνουν σε εσάς, τι θέλετε να δώσετε στους συγκοινωνούντες και τι σχέση  διαμορφώνεται σε κάθε ξεχωριστή παράσταση με όσους  βρίσκονται στον χώρο;

R.D.: Όταν παίζω μουσική, επιστρέφω στο «κέντρο» μου, σε έναν εσωτερικό τόπο γαλήνης και πληρότητας. Αυτή η εμπειρία είναι ταυτόχρονα αναγκαία και προσβάσιμη σε όλους τους ανθρώπους και ανήκει στη φύση μας να την αναζητούμε. Αν η μουσική που παίζω μπορεί, έστω και στο ελάχιστο, να βοηθήσει τους ακροατές να προσεγγίσουν αυτή την αίσθηση, τότε αισθάνομαι ότι έχω πετύχει κάτι ουσιαστικό.

ΠτΘ: Από πού αντλείτε έμπνευση;

R.D.: Η έμπνευση αναδύεται από μια πηγή χωρίς όνομα και όταν την αναζητούμε, είναι σαν να μας αναζητά κι εκείνη. Η σχέση μας μαζί της είναι ιερή, και προτιμώ να μην τη βεβηλώσω με αδέξιες προσπάθειες ορισμού ή περιγραφής.

Η δημιουργία στο πλαίσιο της «υλιστικής συγκυρίας» μέσα στην οποία ζούμε

ΠτΘ: Είναι η εποχή μας «εύφορη» σε επίπεδο μουσικών δημιουργιών και νέων καλλιτεχνών; Τι πιστεύετε; 

R.D.: Σε κάθε εποχή αναδεικνύονται σπουδαίοι νέοι δημιουργοί και καλλιτέχνες. Το πνεύμα ορισμένων εποχών ευνοεί την ανάδειξή τους, ενώ σε άλλες αντιμετωπίζονται με αδιαφορία και έλλειψη κατανόησης. Δυστυχώς, η σημερινή εποχή φαίνεται να ανήκει στη δεύτερη κατηγορία. Σε μια κατεξοχήν υλιστική συγκυρία, που χαρακτηρίζεται από έντονη ιδιοτέλεια —τόσο ατομική όσο και συλλογική— η ευαισθησία που απαιτείται ως προϋπόθεση για τη δημιουργία της αληθινής τέχνης συχνά εκλαμβάνεται ως μειονέκτημα, σχεδόν ως κουσούρι.

ΠτΘ: Με τι καταπιάνεστε αυτό το διάστημα; Ετοιμάζετε κάτι καινούργιο; 

R.D.: Όλο και κάτι ετοιμάζω και αυτά που ετοιμάζω είναι ταυτόχρονα καινούρια και παλιά. Όπως, άλλωστε, συμβαίνει με όλους μας.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.