«Το κομμενο καβακι» της Ελενης Πεχλιβανη απλωνει ακομα τον ισκιο του

Το φουαγιέ του Μεγάρου Μουσικής Κομοτηνής θα κοσμούν μέχρι τις 23 Απριλίου τα έργα της Ελένης Πεχλιβάνη, στην ατομική έκθεση με τίτλο «Το κομμένο καβάκι: μικρές ιστορίες για τις γυναίκες της Θράκης». Πρόκειται για μια εργασία της εικαστικού με αναφορά στο χωριό της, το Ανθοχώρι Ροδόπης, και τις εμπειρίες της σε αυτό σε όλη τη διάρκεια της παιδικής της ηλικίας.

Τα εγκαίνια της έκθεσης έγιναν το απόγευμα του Σαββάτου 4 Απριλίου στο χώρο του Μεγάρου, παρουσία της Καλλιτέχνη και της Επιμελήτριας της έκθεσης κ. Ίριδας Κρητικού, αλλά και πολλών φίλων της τέχνης και της καλλιτέχνιδας, μεταξύ των οποίων και ο Μητροπολίτης Μαρωνείας και Κομοτηνής κ. Παντελεήμων.

Την καλλιτέχνιδα καλωσόρισε ο Πρόεδρος της Στέγης Πολιτισμού ΑΜΘ κ. Κώστας Κατσιμίγας, που στάθηκε στη σημασία του έργου της αλλά και την αγαστή συνεργασία για την έκθεσή του στο φουαγιέ του Μεγάρου, όπου κοινωνοί του θα γίνουν όλοι όσοι επισκεφτούν το χώρο.

Σημείωσε δε πως πρόθεσή τους είναι η έκθεση να ταξιδέψει τόσο στον Πολυχώρο Τέχνης και Σκέψης την Ξάνθη, όσο και σε άλλα σημεία της Περιφέρειας, όπου η Στέγη αναζητά χώρους και συνέργειες για την ενίσχυση του πολιτισμού.

Αποτυπώνοντας το πείσμα της μνήμης

Η κ. Πεχλιβάνη ευχαρίστησε τον κ. Κατσιμίγα που είχε την πρωτοβουλία και τη πρόταση να έρθει να εκθέσει στο Μέγαρο, τονίζοντας πως από την αρχή της πορείας της την στήριζε, και θεώρησε καλό να φανεί η δουλειά της και μέσα από αυτόν τον χώρο.

Επίσης ευχαρίστησε τον καλλιτεχνικό Διευθυντή κ. Ξανθόπουλο για την υποστήριξή του, την κ. Κρητικού που την στηρίζει πάντα όλα αυτά τα χρόνια και στην Αθήνα και αυτή τη φορά και στην Κομοτηνή αλλά και όλο τον κόσμο και την οικογένειά της που ήρθε να την στηρίξει.

Ειδική μνεία έκανε στην Αντιδήμαρχο Πολιτισμού Κομοτηνής κ. Νατάσα Λιβεριάδου, που ήταν από τους πρώτους που της πρότεινε να κάνει μια έκθεση στην Κομοτηνή, όπως και έγινε το 2011 και το 2013 στο Ίδρυμα Παπανικολάου, ενώ ένα έργο της βρίσκεται και στο χώρο του Δήμου.

Όσο για την ίδια τη έκθεση, τόνισε πως αυτή η δουλειά ξεκίνησε αθόρυβα, μέσα από τα δικά της παιδικά βιώματα. Μεγαλώνοντας στο Ανθοχώρι, μέσα σε μια απέραντη φύση, πήρε πάρα πολλά στοιχεία για να γεννηθούν όλα αυτά που αποτυπώθηκαν στους πίνακες της συλλογής.

«Οι άνθρωποι εκεί, ειδικά η γιαγιά, η οικογένειά μου, όλοι είχαν μια ιστορία να πουν, που τότε ακουγόταν στα αυτιά μου και γενικά το εκλάμβανα σαν ένα παραμύθι. Η προσφυγιά, το ότι ήρθαν από τη Σμύρνη. Το ότι πήραν το κλειδί, κλείδωσαν να φύγουν από το σπίτι στη Σμύρνη και σαφώς δεν ξαναγύρισε κανένας πίσω. Και ήρθαν και ρίζωσαν σ ένα μικρό χωριό στην Κομοτηνή» τόνισε.

Επιστρέφοντας στο χωριό τα επόμενα χρόνια, έβλεπε σιγά σιγά τις γυναίκες που έχουν μείνει πίσω στο Ανθοχώρι, και έχουν πια μεγαλώσει, αλλά και πολλοί άνθρωποι πλέον έχουν φύγει. Αυτή η απώλεια, βοήθησε να γεννηθεί μέσα της όλη αυτή η σκέψη για την έκθεση. «Ήταν για μένα κάτι πολύ συγκινητικό να ξαναπάω πίσω και βλέποντας σιγά σιγά ότι αυτά τα καινούρια έργα αποτυπώνονταν σιγά σιγά, όλη η μνήμη και όλη η πόλη, το παιδικό μου βίωμα και ξυπνούσαν μνήμες και χτιζόταν σταδιακά».

Έτσι οι ρίζες στα δέντρα γεννήθηκαν από το μεγάλο καβάκι που είχαν στο σπίτι στην αυλή και μια μέρα που γύρισε είχε κοπεί, γιατί η γιαγιά της δεν άντεχε άλλο να καθαρίζει τα φύλλα. «Ήταν σοκαριστικό για μένα. Ήμουν και μικρή. Όμως αυτό που κράτησα και μεγαλώνοντας ένιωσα ότι είναι ωραίο να αποτυπώσω ήταν ότι παρόλο που κόπηκε αυτό το καβάκι, οι ρίζες του συνέχισαν να είναι ζωντανές στο έδαφος και να κρατάνε μνήμες» ανέφερε, αυτό το πείσμα της μνήμης, ένα δυνατό συναίσθημα, θέλησε να αποτυπώσει με όλες αυτές τις μνήμες να έρχονται και να κολλήσουν σε ένα μεγάλο παζλ, που αποτελεί αυτή η συλλογή.

Η ιστορία της Θράκης στους πίνακες

Στην δυναμική του χώρου του Μεγάρου στάθηκε η κ. Κρητικού, αλλά και στο χρόνο που γίνεται η έκθεση, σε μια εποχή που η φύση ξαναγεννιέται.

Όπως εξήγησε, η ενότητα αυτή είναι πολύ διαφορετική από τα έργα που έχει δημιουργήσει η καλλιτέχνης στο παρελθόν, μιας και ενώ η ματιά της είναι γνώριμη, υπάρχει μια αυτοτέλεια και μια συγκίνηση μοναδική.

Τα έργα ενώνονται το ένα με το άλλο αποτελώντας μικρούς μύθους της ζωής της οικογένειάς της, με αλήθειες που μπορεί να είχαν κρυφτεί. Τα έργα θυμίζουν λίγο μαγικά χαλιά, σημείωσε, είναι λίγο σαν υφαντά, όπου έχουν υφανθεί στοιχεία της φύσης, του τόπου και των ανθρώπων.

Η ιστορία που ύφανε η Ελένη Πεχλιβάνη στα έργα της, αποτελεί και μια ιστορία της Θράκης, με το κομμένο καβάκι να αποτελεί την έναρξη της, με πολλά στοιχεία κάτω από τον ίσκιο του, που συνεχίζει να υπάρχει ακόμα και αν αυτό έχει κοπεί.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.