Γιωργος Πεταλωτης: «Ζουμε μια γενικευμενη κριση εμπιστοσυνης και καταπτωσης του Κρατους Δικαιου»

Σε μια χρονική συγκυρία όπου οι «ανοιχτές πληγές» της χώρας —από την τραγωδία των Τεμπών μέχρι τις υποκλοπές— παραμένουν χαίνουσες και η διεθνής γεωπολιτική σκακιέρα φλέγεται, ο λόγος των έμπειρων πολιτικών αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα. Ο δικηγόρος, πρώην βουλευτής και νυν Τομεάρχης Άμυνας του ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ, κ. Γιώργος Πεταλωτής, βρέθηκε στο στούντιο του «Ράδιο Παρατηρητής» και στην εκπομπή «Ευκαιρίας Δοθείσης» με την Έλπη Μπλεκάτση, για μια συζήτηση που ξεπέρασε τα όρια της τρέχουσας επικαιρότητας.

Με λόγο αιχμηρό αλλά και αυτοκριτικό, ο κ. Πεταλωτής αναλύει την αμηχανία της Ευρώπης απέναντι στους νέους πολέμους, στηλιτεύει την «ασυλία» που απολαμβάνει η κυβερνητική αλαζονεία και κρούει τον κώδωνα του κινδύνου για τη φυγή των νέων στο εξωτερικό. Μιλώντας για τη διαφθορά και το έλλειμμα ηγεσίας, δεν διστάζει να θέσει το δάκτυλο επί τον τύπον των ήλων, τονίζοντας πως η ευθύνη για την κοινωνική απογοήτευση είναι διάχυτη και αφορά ολόκληρο το πολιτικό σύστημα.

Γιώργος Πεταλωτής όμως αναλυτικά…

Ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή, η αμηχανία της Ευρώπης και η εμπλοκή της Ελλάδας

ΠτΘ: Για τον πόλεμο που έχει αρχίσει και έχει έρθει στη γειτονιά μας και μας φοβίζει θα ήθελα να ξέρω τη γνώμη σας.

Γ.Π.: Δυστυχώς είναι μια κατάσταση που αρχίζουμε τώρα να την βλέπουμε. Όλα αυτά τα χρόνια από τη γέννησή μας, ως Έλληνες, ακούγοντας πόλεμο  συνηθίσαμε να κοιτάζουμε προς την πλευρά της Τουρκίας. Φαίνεται όμως, ότι πλέον είμαστε τόσο ευάλωτοι παγκόσμια, που μπορεί να μας έρχονται πόλεμοι από πιο μακριά και με αιτίες τις οποίες μάταια προσπαθούμε να ανιχνεύσουμε. Όταν σκεφτεί κανείς, γιατί γίνεται αυτός ο πόλεμος και ποιος τον κάνει, πραγματικά δεν βρίσκει άκρη. Είναι όμως κάτι που δυστυχώς αρχίσαμε να το υφιστάμεθα κι εμείς και χρειάζεται ψυχραιμία, υπομονή και πολιτική δράση όλων μας, έτσι ώστε να δείξουμε ότι απέναντι σε τέτοιου είδους αρχές πολέμου -αυτές που κάνει ο Τραμπ- υπάρχει και μια παγκόσμια κοινότητα.

ΠτΘ: Υπάρχει όντως;

Γ.Π.: Πρώτα απ’ όλα δεν υπάρχει διεθνές δίκαιο αυτή τη στιγμή πουθενά. Υπάρχει πλήρης κατάλυση. Η παγκόσμια κοινότητα όμως πρέπει να δείξει ότι υπάρχει. Και θεωρώ ότι σε εμάς τουλάχιστον, ως Έλληνες, επειδή είμαστε μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, είναι ένας χώρος που μπορούμε να απαιτήσουμε να λειτουργήσει η ευρωπαϊκή ολοκλήρωση και ενοποίηση σε πολιτικό επίπεδο και κυρίως πάνω στις αρχές της δημοκρατίας και τις αξίες από τις οποίες έχουμε απομακρυνθεί πολύ.

ΠτΘ: Ακούγοντας τον Ισπανό πρωθυπουργό, ο οποίος ήταν ο μόνος που ύψωσε το ανάστημά του θα ήμουν περήφανη αν ήμουν Ισπανίδα.

Γ.Π.: Είναι μια φωνή μοναδικότητας, που πολλοί δυστυχώς πάνε να τη σχετικοποίησουν: «Να μιλάει η Ισπανία που κάνει αμυντικές συνεργασίες με την Τουρκία;». Αυτό νομίζω δεν έχει καμία σχέση. Μακάρι να μπορούσαμε να κάνουμε αμυντικές συνεργασίες έχοντας εμείς την τεχνογνωσία και το επίπεδο της Τουρκίας. Το ζήτημα δεν είναι με ποιον κάνει συνεργασίες η Ισπανία, αλλά ότι υπάρχει μια φωνή που λέει «τι γίνεται;». Και έχουμε τον Τραμπ να απαντάει διακόπτοντας τις εμπορικές συναλλαγές και να πετάει στα μούτρα του Βρετανού πρωθυπουργού ότι «δεν είσαι δα και ο Τσόρτσιλ». Αυτά όλα θέλουν αντιμετώπιση βέβαια.

ΠτΘ: Πώς; Υπάρχουν σήμερα ηγέτες; Ακόμα και στην πατρίδα μας, υπάρχουν ηγέτες που μπορούν να ορθώσουν ανάστημα;

Γ.Π.: Το θέμα της ηγεσίας είναι ένα τεράστιο ζήτημα και στην πατρίδα μας, όπου έχουμε το μεγάλο έλλειμμα στο πολιτικό σύστημα μίας ισχυρής αντιπολίτευσης, που σημαίνει ότι πλέον δημιουργούνται δυσθεώρητα επίπεδα αλαζονείας από πλευράς κυβέρνησης και έλλειμμα εμπιστοσύνης από την κοινωνία. Αλλά και σε επίπεδο Ευρώπης, αν η ίδια υπήρχε πραγματικά στο επίπεδο που έπρεπε να υπάρχει, νομίζω ότι πολλά πράγματα σήμερα δεν θα ήταν έτσι. Δεν θα σφύριζαν δηλαδή τα drones από εδώ και από εκεί και δεν θα ήταν σε μια αμηχανία για να λένε ότι απλώς ανησυχούν.  

«Έχουμε πολύ μεγάλο ζήτημα στην κατάπτωση του κράτους δικαίου στη χώρα μας»

ΠτΘ: Περνώντας σε άλλο θέμα θα ήθελα να σχολιάσετε και αυτή την απόφαση του εφετείου που βγήκε τελευταία για τις υποκλοπές.

Γ.Π.: Αυτό που μπορώ να πω με μία γραμμή είναι ότι έχουμε πολύ μεγάλο ζήτημα στην κατάπτωση του κράτους δικαίου στη χώρα μας. Νομίζω ότι αυτό είναι μια οριζόντια οπτική. Υποκλοπές υπήρξαν όχι μόνο για τον Ανδρουλάκη, αλλά και πρωτοκλασάτων υπουργών της κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας, του αρχηγού ΓΕΕΘΑ και των αρχηγών των Ενόπλων Δυνάμεων. Αυτό σημαίνει ότι όσοι τις διέπραξαν, διέπραξαν κατασκοπεία. Έγιναν γνώστες εθνικών απορρήτων και δεν ξέρουμε ακόμη πού έχουν πάει όλα αυτά. Και απ’ αυτούς δεν διαμαρτυρήθηκε κανένας. Αυτοί είναι υπουργοί μιας κυβέρνησης που θέλει να λέει ότι είναι ευρωπαϊκή. Αποδέχτηκαν ότι υποκλέπτονταν οι συνομιλίες τους, πράγμα που εμμέσως ο πρωθυπουργός το αποδέχτηκε, πρώτον, γιατί ήταν πολιτικός επικεφαλής της ΕΥΠ και δεύτερον γιατί υπέβαλε σε αναγκαστική παραίτηση τον Δημητριάδη, τον ανιψιό του, που ήταν ο διευθυντής του γραφείου του. Αυτοί οι άνθρωποι άραγε πώς αισθάνονται σήμερα; Βέβαια, στο ίδιο επίπεδο είναι και ο ΟΠΕΚΕΠΕ και στο τραγικότερο επίπεδο όλων είναι ο σιδηρόδρομος με τα Τέμπη όπου είχαμε 57 συντριπτικά νέων σε ηλικία ανθρώπων που δεν γύρισαν ποτέ στο σπίτι τους και το πρώτο που έκανε ο πρωθυπουργός δεν ήταν να απολογηθεί, να ζητήσει συγγνώμη, ως εκπρόσωπος του κράτους, αλλά να πει στον κύριο Καραμανλή ότι «δέχομαι την παραίτησή σου, αλλά να μη στεναχωριέσαι, γιατί θα είσαι ξανά βουλευτής, που σημαίνει ότι θα έχεις ασυλία».  

ΠτΘ: Ίσως εκεί φταίμε κι εμείς; Οι άνθρωποι στις Σέρρες τον ξαναψήφισαν.

Γ.Π.:Αυτό είναι ένα μεγάλο ζήτημα, όμως -ίσως για πρώτη φορά- η κοινωνία έδειξε πως σε αυτό το θέμα έχει αντανακλαστικά. Βγήκαν δύο εκατομμύρια άνθρωποι στο δρόμο. Τρία χρόνια βγαίνει ο κόσμος στο δρόμο. Ακόμη και η εμπλοκή της κ. Καρυστιανού με το ενεργό πολιτικό σύστημα, το οποίο λειτούργησε ως άλλοθι για την κυβέρνηση, να πει «ορίστε ποιους στηρίζετε», αποδείχθηκε από τον κόσμο ότι δεν έχει καμία σχέση με την πολιτικό –αν είναι πολιτικός- η κ. Καρυστιανού. Έχει σχέση με την τραγωδία των Τεμπών, για την οποία υπάρχουν ζητήματα αναπάντητα και σε όλα αυτά η κυβέρνηση διαθέτει μια ασυλία την οποία έχει δημιουργήσει από μόνη της. Πιστεύω, όμως ακράδαντα ότι αυτό θα έχει ένα τέλος. Η ασυλία της κυβέρνησης κάποτε θα σταματήσει και όταν σταματήσει νομίζω ότι θα έχουμε εκείνες τις αποκαλύψεις κι εκείνες τις συνέπειες που θα έπρεπε να υπάρχουν από την πρώτη στιγμή.

Το μέλλον των νέων και οι ευθύνες του πολιτικού συστήματος

ΠτΘ: Ποιος θα δώσει ελπίδα στα νέα παιδιά, για να πιστέψουν ότι μπορούν να αλλάξουν τον κόσμο;

Γ.Π.: Εμείς οι παλαιότεροι, οι δικές μας γενιές, ξεκινούσαμε και ίσως βρισκόμασταν σε μια περίοδο -μετά την μεταπολίτευση- με πιο ευνοϊκούς όρους ζωής. Μπορεί να μην είχαμε τα υλικά αγαθά που έχουν τα σημερινά παιδιά, αλλά ξεκινούσαμε γιατί πιστεύαμε ότι μπορούμε να δημιουργήσουμε κάτι. Αυτό το αίσθημα δημιουργίας σε αυτά τα νέα παιδιά δεν υπάρχει, γιατί βλέπουν μια ισοπέδωση. Και εδώ νομίζω ότι θα πρέπει να ξαναδούμε ως κοινωνία πού πάμε. Και είναι τεράστιο ζήτημα αυτό. Και το πολιτικό σύστημα, – όχι μόνο οι 300 της Βουλής- τα κόμματα, ο συνδικαλισμός, τα μέσα μαζικής επικοινωνίας και ενημέρωσης πρέπει να κάνουμε κάτι γιατί όντως το χρωστάμε στις γενιές που υπάρχουν και σε αυτές που έρχονται.

ΠτΘ: Όμως τι γίνεται όταν σήμερα ζούμε σε μια εποχή που όλα σκεπάζονται και κουκουλώνονται;

Γ.Π.: Υπάρχει μια τεράστια απογοήτευση στους νέους είναι η αλήθεια. Οι νέοι θεωρούν ότι είναι αποκομμένοι από το μέλλον τους. Δεν είναι θέμα ότι απλώς δεν βγαίνουν οικονομικά για να μείνουν στις πόλεις τους και στη χώρα, αλλά ότι θεωρούν πως  υπάρχει ένα ασφυκτικό κλίμα, ένας ασφυκτικός κλοιός. Γι’ αυτό και το μυαλό των νέων είναι στο πώς θα φύγουν έξω. Και αυτό το «έξω» όμως στην πραγματικότητα είναι δύσκολο. Δεν περιμένουν με ανοιχτές τις πόρτες τα νέα παιδιά των Ελλήνων. Χάνουμε ανθρώπους συνεχώς. Υπάρχει αιμορραγία νέων ανθρώπων που τους αφήνουν εκτός των συστημάτων, εκτός της παραγωγής. Χάνει η ίδια μας η χώρα. Ελπίζω πρόσκαιρα.

ΠτΘ: Και το πολιτικό σύστημα σε αυτό παίζει μεγάλο ρόλο.

Γ.Π.: Παίζει. Να συμπληρώσω εδώ, ότι στον πολιτικό φορέα που ανήκω, -που προσπαθώ να ανήκω στο ΠΑΣΟΚ χωρίς μικροκομματικές παρωπίδες- θεωρώ ότι ακόμη και τώρα που υπάρχει ένα συνέδριο, διαδικασίες και μια πλατφόρμα για υποψηφιότητες βουλευτών, τα συστήματα είναι κλειστά και ενώ πρέπει οι νέοι να συμμετέχουν,  μπορεί να απογοητευτούν στο τέλος. Πρέπει να σπάσουν οι παρέες, πρέπει να σπάσει όλο αυτό που υπάρχει και να διεκδικήσουν τη ζωή τους μέσα από θεσμούς που θα τους επιτρέπουν να δημιουργήσουν φωνή. Και το πολιτικό σύστημα έχει θεσμούς τέτοιους. Η τοπική αυτοδιοίκηση- που δεν λειτουργεί καλά-, το κομματικό σύστημα -που καθόλου καλά δεν λειτουργεί-,αλλά δεν μπορούμε να το αφήνουμε έτσι. Αυτή είναι μια πραγματικότητα.

ΠτΘ: Πώς μπορείς να είσαι ευχαριστημένος, όταν στα μέσα του μήνα δεν μπορείς πια να ζήσεις, είτε είσαι εργαζόμενος είτε συνταξιούχος;

Γ.Π.: Τα προβλήματα είναι τεράστια. Και δεν είναι μόνο ότι ζούμε μια κρίση ή την εποχή των μνημονίων. Ζούμε σε μια εποχή που η κυβέρνηση αυτή είχε ένα ταμείο συνοχής 125 δισεκατομμυρίων. Η κυβέρνηση, δηλαδή, είχε τόσα χρήματα, που δεν είχε καμία άλλη τα τελευταία 30 χρόνια και τα οποία ξόδεψε αλόγιστα, δίνοντας σε φιλικές της καταστάσεις στοιχεία πλουτισμού, χωρίς να αφήσει υποδομές, έργα, θεσμούς. Έγινε μια τεράστια κατασπατάληση. Έχουμε και το τεράστιο πρόβλημα, ειδικά στις μεγαλύτερες πόλεις, όπου δεν νοικιάζεις γκαρσονιέρα κάτω από 650 ευρώ, όταν ο μισθός ενός νέου ανθρώπου είναι το πολύ 800 ευρώ. Ήμουν σε μια συζήτηση για την κατοικία, που έγινε πριν λίγες ημέρες στην Αθήνα, όπου μια εκπαιδευτικός 32 χρονών με δυο μεταπτυχιακά διορίστηκε δασκάλα στο Περιστέρι. Ο μισθός είναι 800 ευρώ και το πιο φθηνό ενοίκιο που βρήκε για να μένει μόνη της ήταν 700 ευρώ. Αυτό το νέο άτομο καλείται να αντεπεξέλθει στη ζωή και κατά τα άλλα είμαστε μια χαρά.

ΠτΘ: Και κατά τα άλλα θέλουμε να μιλάμε και για δημογραφικό και  θέλουμε οι νέοι να κάνουν οικογένειες…

Γ.Π.: Και να δίνουμε 10.000 ευρώ σε όποιον, για παράδειγμα, από την Αθήνα πάει να εγκατασταθεί στον Έβρο. Υπάρχει τέτοια κοροϊδία. Ας μην ξεχνάμε ότι αυτή η κυβέρνηση έκανε και υπουργείο Οικογένειας. Αυτό είναι υποκριτικό και ηθικοφανές, όταν για τις οικογένειες δίνεις τέτοιου είδους δυνατότητες να ζήσουν, παίρνοντας μισθούς ενός ενοικίου.

ΠτΘ: Το ίδιο θα πουν και οι αγρότες φαντάζομαι, το ίδιο και οι εκπαιδευτικοί οι οποίοι πηγαίνουν στα νησιά και τους λένε ότι πρέπει να φύγουν το καλοκαίρι…

Γ.Π.: Και επειδή είμαι στον τομέα άμυνας του ΠΑΣΟΚ, θα πω και οι στρατιωτικοί, οι οποίοι είναι εργαζόμενοι, που αντιμετωπίζουν τέτοιου είδους προβλήματα. Έχουν οικογένειες που τις μετακινούν από εδώ και από εκεί, πηγαίνουν σε νησιά όπου δεν τους φτάνει ένας μισθός για να νοικιάζουν και το καλοκαίρι τους διώχνουν. Και έχουμε τον κύριο Δένδια, ο οποίος λέει ότι υπάρχει ένα πρωτοφανές οικιστικό πρόγραμμα για οικήματα τα οποία δεν υπάρχουν πουθενά ή ότι δίνονται αυξήσεις 30% και η αύξησή είναι 3- 5 ευρώ το μήνα. Υπάρχουν οι εργαζόμενοι οι οποίοι βρίσκονται στο περιθώριο.

Το μούδιασμα της κοινωνίας και η διαφθορά του πολιτικούς συστήματος

ΠτΘ: Γιατί δεν μπορεί να βρει ο κόσμος τη δυνατότητα να βγει έξω και να φωνάξει;

Γ.Π.: Γιατί υπάρχει απογοήτευση, στενότητα και ο καθένας κλείνεται στο καβούκι του. Εγώ επανέρχομαι στο πολιτικό σύστημα, αναλαμβάνοντας και τις ευθύνες που μου αναλογούν, όπως και του πολιτικού φορέα στον οποίο βρίσκομαι, γιατί η ευθύνη είναι διάχυτη και δεν είναι μόνο κυβερνητική. Είναι ευθύνη του πολιτικού συστήματος να κάνει ανατροπές τέτοιες, ώστε να μπορεί να προσελκύσει ανθρώπους οι οποίοι θα λειτουργούν και θα δρουν. Μέχρι στιγμής δεν το βλέπω δυστυχώς, αλλά παρ’ όλα αυτά είμαι αισιόδοξος.

ΠτΘ: Δεν μας έχουν μάθει οι πολιτικοί να αναλαμβάνουν τις ευθύνες τους.

Γ.Π.: Μιας και μιλάμε για την συνταγματική αναθεώρηση, και εκεί θα πρέπει να βρούμε τρόπους. Δηλαδή, το να υπάρχει αριθμός θητειών μπορεί να φαίνεται ότι είναι περιοριστικό για κάποιον που θέλει να ασχοληθεί με την πολιτική, δεν μπορεί όμως να υπάρχουν βουλευτές 30 και 40 χρόνων. Δεν γίνεται και δεν κάνει να υπάρχουν. Και ο καλύτερος στερεύει, για να μη πω ότι διαφθείρεται. Το ίδιο να γίνει και με τις θητείες της τοπικής αυτοδιοίκησης, που τη θεωρώ πάρα πολύ μεγάλο και πολύ σοβαρό κομμάτι, γιατί είναι δίπλα στον πολίτη και στο δημότη. Το ίδιο γίνεται και σε άλλους θεσμούς. Εάν υπάρχει περιορισμός των θητειών, ίσως δούμε πολιτικούς οι οποίοι δεν είναι επαγγελματίες, γιατί δυστυχώς η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτικών είναι επαγγελματίες. Και όχι μόνο οι βουλευτές, αλλά και δήμαρχοι και δημοτικοί σύμβουλοι. Και λέω για την τοπική αυτοδιοίκηση, γιατί μεγάλο μέρος της διαφθοράς βρίσκεται σε αυτή, ενώ η ίδια πρέπει να είναι δίπλα στον πολίτη.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.