Γενεθλια στον Πολιτιστικο και Λαογραφικο Συλλογο Γυναικων Αιγειρου   

Τρίτη πρωί, ώρα 10 και 21 λεπτά. Η ένδειξη στο τηλέφωνο μου εμφάνισε φωτογραφίες που έστειλε η Δήμητρα και ένα μήνυμα:

-Καλημέρα κύριε Τάσο. Σήμερα στο Σύλλογο της Αιγείρου κάναμε έκπληξη στην κυρία Αννούλα, της κάναμε τα ενενηκοστά γενέθλια.

Οι φωτογραφίες πολλές και ενδεικτικές, η ωραιότερη όμως με την πρόεδρο του συλλόγου κυρία Ελένη Κατσικούδη και τις ανιψιές της, τη Σιδερούλα, τη Τζούλια και τη Γιαννούλα. 

Χάρηκα πολύ και συγκινήθηκα ιδιαίτερα. Ενενήντα χρονών έγινε η αγαπημένη μου αδελφή. Ενενήντα χρόνια, πω, πω και τι δεν έζησε!  

Γεννήθηκε στις αρχές του 1936, δώδεκα χρόνια μετά τον εκπατρισμό του πατέρα της Χρήστου και της μάνας της Ντόλης, από τις πατρογονικές εστίες, το Σιναπλή και το Μπογιαλίκι. Έζησε το μεσοπόλεμο, τον Β παγκόσμιο πόλεμο, τον εμφύλιο και ευτυχώς την ειρηνική περίοδο των τελευταίων 70 χρόνων.  

Θυμούμαι, ότι στο σεντούκι της μάνας υπήρχε το απολυτήριό της, του δημοτικού, που έγραφε, «Άριστα Δέκα», με καλλιγραφικά γράμματα και είχε την υπογραφή  της Χρυσούλας Τοπουζίδου. Παρά τις υποδείξεις δασκάλων  και τα παρακάλια στον παππού, για συνέχεια σπουδών στο γυμνάσιο, δεν εισακούστηκαν και έτσι η μικρή Αννούλα έμεινε στο σπίτι και στα χωράφια, που για να λέμε και την αλήθεια, δεν τα αγαπούσε και πολύ. Σε λίγο καιρό, ακολουθώντας την τάση της εποχής για μάθηση τέχνης, στάλθηκε και εκεί με το ζόρι, στην κυρία Χρυσούλα, στην Κομοτηνή και έγινε μοδίστρα.  Μετέτρεψε τα μαθηματικά και τη γεωμετρία του μυαλού της σε εκπληκτικά πατρόν. Η πελατεία περίσσεψε και το μικρό καμαράκι, με τη SIGER μηχανή, μετατράπηκε σε  ατελιέ για τη Μεσσούνη, στη συνέχεια για το Καβακλή  και τελικά για τη Θεσσαλονίκη. Η  μοδιστρική της τέχνη την ανέδειξε στην κοινωνία, στην κυριολεξία έθρεψε  την οικογένεια της σε πολύ δύσκολους καιρούς, αλλά ποτέ δεν την αγάπησε, το μεράκι  και το πόθος της ήταν μόνο τα γράμματα. Γυναίκα έξυπνη, μοντέρνα, διορατική, δυναμική και προ παντός ρεαλιστική.

Παντρεύτηκε το 1957, με το Γιώργο Γρηγοριάδη, από το Καβακλή. Το 1964, για μια καλύτερη ζωή βρέθηκε η οικογένεια στη Θεσσαλονίκη.

Η μοδιστρική και το μεροκάματο του Γιώργου στη ΒΙΟΧΑΛΚΟ, ήταν τα γερά στηρίγματα για τις ανάγκες της ζωής.

Το βελόνι της Αννούλας σταμάτησε να ράβει, όταν συνταξιοδοτήθηκε ο Γιώργος και επέστρεψαν στα πάτρια για την αξιοπρεπή περιποίηση των ανήμπορων παππούδων. Τα τελευταία χρόνια ζει, με περισσή αξιοπρέπεια μόνη της, φροντίζοντας πέραν του νοικοκυριού και τον ολάνθιστο κήπο της.  

Δυο ώρες μετά την πραγματοποίηση των γενεθλίων στο σύλλογο, της τηλεφώνησα, ήταν κατασυγκινημένη.

–Ναι αδελφάκι μου είπε, μου κάνανε μεγάλη έκπληξη και πολύ μεγάλη τιμή. Δεν το φανταζόμουν. Όταν μπήκα στο σύλλογο, να πιώ το καφεδάκι μου όπως κάθε Τρίτη, με οδήγησαν στο τραπέζι με την τούρτα σε σχήμα 90, όσα τα χρόνια μου, τραγούδησαν όλες οι γυναίκες, έπαιξαν τα όργανα. Ήταν φανταστικά, ένα όνειρο για εμένα, που δεν το περίμενα. Ευχαρίστησα όλες και ιδιαίτερα τις γυναίκες του συλλόγου για την τόσο μεγάλη γιορτή και τιμή που μου έκαναν, δεν ξέρω πώς να το ανταποδώσω. 

Ένα τεράστιο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ κυρίες του Πολιτιστικού και Λαογραφικού Συλλόγου Γυναικών Αιγείρου και από εμένα, το αδελφάκι της τιμώμενης. Αυτές οι στιγμές είναι που στολίζουν και ομορφαίνουν την ζωή των ανθρώπων. Επιτελείτε με τη λειτουργία του συλλόγου ένα πολύπλευρο έργο με τις αναφορές στο παρελθόν και στην παράδοση, καθώς και στην καθημερινότητα της τοπικής κοινωνίας, που την γλυκαίνουν στιγμές σαν την προχθεσινή, σε έναν τόπο που δυστυχώς φυλλοροεί καθημερινά.    

Στο σπίτι της αδελφής μου, σε κάθε επίσκεψη στο χωριό, βρίσκω την παράδοση στις γαστρονομικές μου αδυναμίες στα πατροπαράδοτα  εδέσματα, που μου θυμίζουν τη μαγειρική της μάνας, αλλά κυρίως της μπάμπως, στα πέτουρα, στους γιουφκάδες, στον τραχανά, στα λαλάκια, στο ζυμωτό ψωμί, στις χορτόπιτες. Ανεπανάληπτα  είναι όμως, τα φασούλια μ΄ αρμιά και καυτερή τσιούσκα.

Η  ίδια με πολύ δόση φιλοσοφίας και υπερβολικό ρεαλισμό, αλλά μάλλον και με κάποιο πεσιμισμό, τοποθετεί όλα τα πράγματα στη φυσική ροή του ποταμού της ζωής, που έχει  πηγή, αρχή, ροή αλλά και τέλος στη εκβολή του, όπου χάνεται σαν μικρή σταλαματιά στα ανεξερεύνητα νερά του πελάγους και του ωκεανού, ώστε να μείνει μόνο μια μικρή ανάμνηση, όπως επιθυμεί και ίδια να καταλήξει.

Φεβρουάριος 2026

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.