Ο Γιωργος Μαυρομματης παρουσιαζει «Ιστοριες απο τα χρονια του Κισσου»

Στο στούντιο του «Ράδιο Παρατηρητής» βρέθηκε ο κ. Γιώργος Μαυρομμάτης, εκπαιδευτικός, δρ. ιστορίας του Παντείου Πανεπιστημίου. Με σπουδές στη μουσική, το μάρκετινγκ και τα παιδαγωγικά έχει πολυετή πορεία και παρουσία στην έρευνα και τη συγγραφή.

Αφορμή για τη συνομιλία αποτέλεσε η έκδοση τον περασμένο Οκτώβριο από τις εκδόσεις «Μωβ Σκίουρος» της δεύτερης ποιητικής του συλλογής με τίτλο «Ιστορίες από τα χρόνια του Κισσού».

Η συζήτηση κινήθηκε γύρω από τη σχέση του με τη γραφή, τις ρίζες της αφήγησης και τον τρόπο με τον οποίο η προσωπική εμπειρία μετασχηματίζεται σε λογοτεχνικό λόγο.

«Θεωρώ τον εαυτό μου έναν άνθρωπο της εκπαίδευσης»

Ο ίδιος απέφυγε τους εύκολους χαρακτηρισμούς, δηλώνοντας εξαρχής: «αν έπρεπε να προσδιορίσω τον εαυτό μου, θεωρώ τον εαυτό μου έναν άνθρωπο της εκπαίδευσης γενικώς». Όπως εξήγησε, η επαφή με τη γραφή είναι αναπόσπαστο κομμάτι της εκπαιδευτικής διαδικασίας, καθώς «όποιος έχει να κάνει με την παραγωγή γραπτού κειμένου αναγκαστικά ακουμπάει στη λογοτεχνία».

Η μετάβαση στη λογοτεχνική γραφή δεν υπήρξε συνειδητή απόφαση, αλλά αποτέλεσμα μακράς εσωτερικής διεργασίας. «Κάποια στιγμή κατάλαβα ότι χρόνια πολλά, έτσι έγραφα και κείμενα τα οποία δεν ήταν επιστημονικά», ανέφερε, περιγράφοντας τη γραφή και ως τρόπο αποσυμφόρησης.

Η δύναμη της αφήγησης και της μνήμης

Κεντρικό στοιχείο της δουλειάς του είναι η αφήγηση. «Πάντα έλεγα ιστορίες και πάντα άκουγα ιστορίες», σημείωσε, συνδέοντας τη στάση αυτή με τα βιώματα της παιδικής του ηλικίας στην Κομοτηνή της δεκαετίας του ’60. Όπως είπε χαρακτηριστικά, επρόκειτο για μια κοινωνία όπου «ένα πολύ τυπικό πράγμα τέτοιων κοινωνιών ήταν να λένε ιστορίες οι άνθρωποι».

Η αφήγηση, κατά τον ίδιο, λειτουργεί και ως φίλτρο κατανόησης της πραγματικότητας. «Μερικά πράγματα είναι δύσκολο να ακουστούν με πολύ σκληρό τρόπο», εξήγησε, προσθέτοντας ότι οι ιστορίες επιτρέπουν μια διαφορετική, πιο ήπια πρόσληψη.

«Εν αρχή ην ο πόνος»

Αναφερόμενος στα κίνητρα της γραφής, ο Γιώργος Μαυρομμάτης σημείωσε πως «εν αρχή ην ο πόνος» παραπέμποντας στην Αγγελάκη Ρουκ «που λέει πως αν δεν υπάρχει πόνος, δεν υπάρχει ποίηση». Η συγγραφή, όπως είπε, αποτελεί μια προσπάθεια να αφήσει κανείς κάτι πίσω του, καθώς «αν το έγραφες, το αφήνεις δίπλα σου».

Μιλώντας για τις δύο ποιητικές συλλογές του, «Ιστορίες από τα χρόνια του νερού» και «Ιστορίες από τα χρόνια του Κισσού», σημείωσε πως στην πρώτη υπάρχουν κείμενα που γράφτηκαν ακόμα και λίγο πριν την έκδοση, ενώ στη δεύτερη υπάρχουν και κείμενα που γράφτηκαν και δεκαπέντε χρόνια πριν. Όπως εξήγησε η πρώτη συλλογή ήταν θεματική ενώ η δεύτερη «βγήκε για να πει άλλα πράγματα».

Χωρίς προκαθορισμένο κοινό

Σε ερώτηση για τη στόχευση των βιβλίων του, απάντησε ξεκάθαρα: «Εγώ δεν έχω στόχευση». Όπως υπογράμμισε,» στη σύγχρονη προσέγγιση λογοτεχνίας δεν υπάρχει αυτό που λέμε “Τι θέλει να πει ο ποιητής;”. Αυτός που μιλάει λέει και αυτός που ακούει καταλαβαίνει και τρεις διαφορετικοί που θα ακούσουν, θα καταλάβουν τρία διαφορετικά πράγματα, μπορεί και τέσσερα».

Η απουσία συγκεκριμένου κοινού, ωστόσο, δεν απέτρεψε τα κείμενά του από το να βρουν απρόσμενους αποδέκτες. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η χρήση αποσπάσματος έργου του σε σχολική τάξη, γεγονός που, όπως είπε, τον «εξέπληξε».

Ρυθμός, γλώσσα και μουσική

Με παρελθόν στη μουσική, ο συγγραφέας δίνει ιδιαίτερη σημασία στον ρυθμό του λόγου. «Ο χρονισμός είναι πάρα πολύ σημαντικός», ανέφερε, εξηγώντας πώς η επιλογή λέξεων και γραμματικών τύπων επηρεάζει τον τρόπο ανάγνωσης. Στόχος του είναι «να κατευθύνω τον ρυθμό και την ταχύτητα με το οποίο θα το διαβάσει ο αναγνώστης».

Τα «χρόνια του Κισσού» και το μέλλον

Τα «χρόνια του Κισσού», σύμφωνα με τον ίδιο, καλύπτουν την περίοδο 2006–2026, χωρίς αυστηρά όρια ή αποκλεισμούς. Πρόκειται για μια εικοσαετία «πιο σκληρή» από τα «χρόνια του νερού», όπως είπε, προσθέτοντας ότι δυσκολεύεται «να το κάνω αισιόδοξο».

Παράλληλα, προετοιμάζει νέα δουλειά με τίτλο «Πραγματικές ιστορίες φανταστικών ανθρώπων», μια συλλογή σύντομων αφηγήσεων βασισμένων σε πραγματικά περιστατικά. Όπως εξήγησε, «είναι πράγματα που συνέβησαν», συγκεντρωμένα μέσα σε πενήντα χρόνια παρατήρησης.

Τα βιβλία του Γιώργου Μαυρομμάτη κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Μωβ Σκίουρος και διατίθενται διαδικτυακά, καθώς και κατόπιν παραγγελίας από τα τοπικά βιβλιοπωλεία. Ο ίδιος ευχαρίστησε «τον Σπύρο Παπαϊωάννου που μαζί με τη Χριστίνα, τη γυναίκα του, έχουν τις εκδόσεις Μωβ Σκίουρος στην Αθήνα. Τον ευχαριστώ πολύ για την εμπιστοσύνη που μου έδειξε. Είναι πολύ σημαντικό».

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.