Σε κλιμα συγκινησης το τελευταιο «αντιο» στον Θαναση Μουσοπουλο στην Ξανθη

Συγγενείς, φίλοι, μαθητές και εκπρόσωποι πολιτιστικών και θεσμικών φορέων της Ξάνθης έδωσαν το παρών το μεσημέρι της Τρίτης 20 Ιανουαρίου στον Ιερό Καθεδρικό Ναό της Του Θεού Σοφίας, για να πουν το τελευταίο αντίο στον Θανάση Μουσόπουλο. Η εξόδιος ακολουθία τελέστηκε σε κλίμα έντονης συγκίνησης, αποτυπώνοντας τη βαθιά σχέση του εκλιπόντος με την πνευματική και κοινωνική ζωή του τόπου.

Στην ακολουθία ιερούργησε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Μαρωνείας και Κομοτηνής κ. Παντελεήμων, λόγω της απουσίας του Μητροπολίτη Ξάνθης και Περιθεωρίου στους Αγίους Τόπους.

«Όλοι τον αναγνώρισαν ως Δάσκαλο»

Στον επικήδειο λόγο του, ο Σεβασμιώτατος αναφέρθηκε στον εκλιπόντα ως «αδερφό και φίλο», μιλώντας για τη μακρόχρονη γνωριμία και σχέση τους. Όπως σημείωσε, «με τη Σταύρωση και την Ανάσταση του Χριστού, ο θάνατος δεν κυριεύει, αλλά γίνεται πέρασμα στην αιωνιότητα», επισημαίνοντας ωστόσο τη θλίψη που προκαλεί ο πρόωρος και αναπάντεχος χαμός του.

Ανατρέχοντας στην πρώτη τους συνάντηση το 1995 στην Ξάνθη, ανέφερε πως «εκεί γνώρισα τον Θανάση και από τότε μέχρι σήμερα είχαμε επικοινωνία και σχέση», υπογραμμίζοντας τη διαρκή παρουσία του στην τοπική Εκκλησία, «τόσο στις δύσκολες στιγμές, όσο και στις χαρές της». Κλείνοντας, τόνισε ότι «όλοι τον αναγνώρισαν ως Δάσκαλο, και αυτό είναι ό,τι τιμητικότερο», διαβάζοντας το ποίημά του «Κάτω από το δέντρο της ποίησης».

Η αναγνώριση της πόλης

Τον λόγο πήρε στη συνέχεια ο Δήμαρχος Ξάνθης Στράτος Κοντός, ο οποίος χαρακτήρισε τον Θανάση Μουσόπουλο «όχι απλώς κάτοικο αυτής της πόλης, αλλά την ίδια την πνευματική της κοιτίδα». Όπως ανέφερε, «αποχαιρετούμε έναν αθόρυβο πνευματικό εργάτη, έναν ευπατρίδη του πολιτισμού, που για πενήντα και πλέον χρόνια υπηρέτησε τα γράμματα με σπάνια συνέπεια».

Ιδιαίτερη μνεία έγινε στη θεώρηση του εκλιπόντος για την παιδεία, καθώς, όπως ειπώθηκε, «για τον Θανάση η παιδεία δεν ήταν απλώς μετάδοση γνώσεων, αλλά μια φωτιά που πρέπει ν’ ανάψει στις ψυχές των ανθρώπων». Ο δήμαρχος υπενθύμισε επίσης την τιμητική απονομή του χρυσού μεταλλίου της πόλης το 2013, σημειώνοντας ότι «η πραγματική του βράβευση είναι η ευγνωμοσύνη στις καρδιές των αμέτρητων μαθητών του».

Πολιτιστική προσφορά και συλλογική μνήμη

Εκπρόσωποι φορέων αναφέρθηκαν αναλυτικά στη μακρόχρονη προσφορά του Θανάση Μουσόπουλου στον πολιτισμό. Η αντιπρόεδρος της Φιλοπρόοδης Ένωσης Ξάνθης Δαμιανή Καραγεωργιάδου σημείωσε ότι «δεν υπήρξε απλώς ένας συνεργάτης», αλλά «ένας από τους στυλοβάτες του Συλλόγου», υπογραμμίζοντας την πίστη του στη «διαρκή πολιτιστική εργασιοθεραπεία» και στο «να παράγουμε πολιτισμό, όχι μόνο να καταναλώνουμε».

Αντίστοιχα, ο διευθυντής του Ιδρύματος Θρακικής Τέχνης και Παράδοσης Ανδρέας Ματζάκος αποχαιρέτησε τον Θανάση Μουσόπουλο, τονίζοντας τη μακροχρόνια διδασκαλία του στο εργαστήρι των Αρχαίων Ελληνικών και τη βαθιά σύνδεσή του με την ιστορία και τον πολιτισμό της Ξάνθης. Υπογράμμισε την αγάπη του για τη γλώσσα, τη φιλοσοφία και την παράδοση, καθώς και τον μοναδικό τρόπο με τον οποίο μετέδιδε τις γνώσεις του. Θύμισε μάλιστα τη ρήση του εκλιπόντος ότι «ο πολιτισμός προέρχεται από τη λέξη πόλις» και ότι «όταν ευημερεί η πόλις, ευημερεί και ο πολίτης».

Η πρόεδρος του Λυκείου των Ελληνίδων Ξάνθης κ. Ευτέρπη(Πέπη) Στάντσιου μίλησε με συγκινητικά λόγια για τον προσφορά τον Θανάση Μουσόπουλου, επισημαίνοντας στο τέλος: «Θανάση, σε ευγνωμονούμε. Είμαστε τυχεροί που σε γνωρίσαμε και συνεργαστήκαμε. Γι’ αυτό, τώρα νιώθουμε φτωχότεροι, νιώθουμε μοναξιά. Η φυσική σου παρουσία, το χαμόγελό σου, ο λόγος σου θα μας λείψουν. Όμως στην καρδιά μας είσαι και θα είσαι αθάνατος. Το έργο σου καθοδηγεί τα βήματά μας και θα μας φωτίζει».

Ο Νίκος Σεργκενλίδης, εκπροσωπώντας τον Δικηγορικό Σύλλογο και τον Σύλλογο Φίλων του ΙΘΤΠ, αναφέρθηκε στη μακρόχρονη σχέση μαθητείας και φιλίας που τον συνέδεε με τον Θανάση Μουσόπουλο επί 35 χρόνια. Τόνισε ότι υπήρξε μία από τις σημαντικότερες πνευματικές φυσιογνωμίες της Ξάνθης και της Θράκης, με πολυσχιδές και διαχρονικό έργο, που υπερβαίνει τα τυπικά και μετρήσιμα κριτήρια αξιολόγησης. Όπως σημείωσε, ο εκλιπών υπήρξε γενναιόδωρος υποστηρικτής νέων δημιουργών και σταθερός συμπαραστάτης όλων των πολιτιστικών φορέων της πόλης, συνδυάζοντας τη θεωρία με την πράξη και τον λόγο με την ευθύνη. Ιδιαίτερη μνεία έγινε στην ανθρώπινη διάστασή του, στη βαθιά του ικανότητα να συνδέεται με τους ανθρώπους και να στέκεται δίπλα σε όποιον τον είχε ανάγκη, αφήνοντας μια ζωντανή παρακαταθήκη ήθους, φιλίας και πνευματικής συνέπειας.

«Συνήθιζα να σου λέω υπάρχουν δύο Μουσοπούλοι» επεσήμανε ο κ. Σεργκενλίδης και εξήγησε «ο ένας είναι αντικειμενικός, αυτός που όλοι σχεδόν μπορούν να προσεγγίσουν μέσα από τα κείμενά σου για την ιστορία, τη λογοτεχνία, τη φιλοσοφία, την ποίηση. Ο άλλος είναι υποκειμενικός. Αυτός που ο καθένας από εμάς, μπορούσε να νιώσει κάθε φορά που ερχόταν σε επαφή μαζί σου».

Προς επίρρωση των παραπάνω έκλεισε λέγοντας: «Δεν είναι τυχαίο ότι τόσοι πολλοί και διαφορετικοί άνθρωποι είναι σήμερα εδώ. Εσύ όμως μπορούσες να συνδεθείς με τον καθένα από εμάς με διαφορετικό τρόπο, με την ίδια γλυκύτητα και ευγένεια και εξωστρέφεια της ψυχής σου. Ο καθένας από εμάς κουβαλάει και ένα κομμάτι της ύπαρξής σου μέσα του. Πάντοτε ήσουν δίπλα σε όποιον σε είχε ανάγκη. Ήξερες να ακούς. Υπήρξες φίλος δια το άριστον».

Τέλος τον λόγο πήρε ο ομηριστής συγγραφέας από την Αθήνα, κ. Νίκος Καμπάνης ο οποίος αναφέρθηκε με συγκίνηση στη μακρόχρονη προσωπική και πνευματική του σχέση με τον Θανάση Μουσόπουλο, την οποία τοποθέτησε χρονικά πριν από περίπου σαράντα χρόνια, κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής του θητείας στην Ξάνθη. Περιέγραψε πώς η γνωριμία τους εξελίχθηκε σε στενή φιλία και καθοριστική συνεργασία, με τον εκλιπόντα να λειτουργεί ως μέντορας τόσο στη συγγραφική του πορεία όσο και στη γενικότερη πνευματική του συγκρότηση. Όπως σημείωσε, ο Θανάσης Μουσόπουλος υπήρξε σημείο αναφοράς για τον ίδιο, αλλά και για ευρύτερους κύκλους δημιουργών και φίλων του πολιτισμού, αφήνοντας ανεξίτηλο αποτύπωμα με το ήθος, τη γενναιοδωρία και τη στήριξή του. Ο ομιλητής τον αποχαιρέτησε με βαθιά ευγνωμοσύνη, χαρακτηρίζοντάς τον πνευματικό του πατέρα.

Ιδιαίτερα συγκινητική και τρυφερή η στιγμή ανάγνωση ποιήματος από τη Δήμητρα, τη σύζυγο του εκλιπόντος, ποιήματος με το οποίο αποχαιρέτησε τον πατέρα της η κόρη του Μαρία Μουσοπούλου, καθώς και λίαν ανθρώπινος, με δάκρυα,  ο  αποχαιρετιστήριος λόγος της συνοδοιπόρισσάς του στον δημόσιο χώρο, ομότιμης καθηγήτριας του ΔΠΘ, κ. Πηνελόπης Καμπάκη-Βουγιουκλή.

Καλό  ταξίδι στο επέκεινα «ΔΑΣΚΑΛΕ».

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.