Εξοπλισμοι στο ονομα της ειρηνης;

Ο επαναεξοπλισμός των ευρωπαϊκών κρατών και η ενίσχυση της αμυντικής τους ικανότητας έχουν εισέλθει τα τελευταία χρόνια στην καθημερινότητά μας, παρουσιαζόμενα ως αναγκαία και προληπτικά μέτρα απέναντι σε ένα ολοένα και πιο ασταθές διεθνές περιβάλλον.

Η Ελλάδα δεν αποτελεί εξαίρεση. Στο πλαίσιο της λεγόμενης «νέας εποχής» των Ενόπλων Δυνάμεων, υποδέχθηκε χθες, κυριολεκτικά μετά βαΐων και κλάδων, την πρώτη ελληνική φρεγάτα τύπου Belharra, τον «Κίμων». Σύμφωνα με τις δηλώσεις των επισήμων, η απόκτησή της ενισχύει την αποτρεπτική ισχύ της χώρας και θωρακίζει την εθνική ασφάλεια.

Δεν είμαστε ειδικοί επί των αμυντικών ζητημάτων. Δηλώνουμε, ωστόσο, ξεκάθαρα αντίθετοι στη λογική που εισάγεται —ή και επιβάλλεται— διεθνώς, στο όνομα της «ασφάλειας» και της «ειρήνης». Μια λογική που, κατά την άποψή μας, συχνά λειτουργεί αντίστροφα από το διακηρυγμένο ζητούμενο.

Η στρατιωτική ενίσχυση παρουσιάζεται ως εγγύηση κυριαρχίας και αποτροπής, την ώρα που η σύγχρονη γεωπολιτική πραγματικότητα —με συρράξεις που βρίσκονται ακόμη σε εξέλιξη, όπως ο πόλεμος στην Ουκρανία— αποδεικνύει ότι ο επαναεξοπλισμός συχνά λειτουργεί ως μηχανισμός μεταφοράς δημόσιου πλούτου προς αμυντικές βιομηχανίες και πολυεθνικά συμφέροντα. Την ίδια στιγμή, οι κοινωνίες έρχονται αντιμέτωπες με πιεστικές ανάγκες σε τομείς όπως η υγεία, η παιδεία και η κοινωνική προστασία.

Στην ελληνική περίπτωση, ελάχιστοι αμφισβητούν ότι η απόκτηση σύγχρονων οπλικών συστημάτων, όπως η φρεγάτα «Κίμων», συνιστά τεχνολογική αναβάθμιση του Πολεμικού Ναυτικού. Εκείνο που τίθεται, όμως, εύλογα, είναι το ερώτημα της αναγκαιότητάς της και των πραγματικών προτεραιοτήτων που υπηρετεί.

Το ίδιο ερώτημα τίθεται και σε ευρωπαϊκό επίπεδο, όπου ο επαναεξοπλισμός φαίνεται να καθιερώνεται ως κυρίαρχη πολιτική επιλογή, παγιώνοντας μια λογική στρατιωτικοποίησης της πολιτικής εις βάρος της διπλωματίας και της ειρηνικής επίλυσης διαφορών.

Αντί η Ευρώπη να προβάλλει ως δύναμη διαμεσολάβησης και σταθερότητας, επιλέγει έναν δρόμο ανταγωνισμών και εξοπλιστικών αγώνων, που η ιστορία έχει επανειλημμένα αποδείξει αδιέξοδο.

Το κρίσιμο ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι αν τα κράτη «χρειάζονται» σύγχρονες φρεγάτες ή όπλα. Είναι ποια αντίληψη ασφάλειας υπηρετούν, απέναντι σε ποιους απευθύνονται και —κυρίως— τι πραγματική εγγύηση μπορούν να προσφέρουν στους απλούς πολίτες σε σύγκριση με μια ουσιαστική επένδυση στην ειρήνη, τη συνεργασία και την κοινωνική ευημερία.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.