Συμφωνια Mercosur: Γιατι αποτελει αναγκη για την Ευρωπη και τι θα σημανει για την ελληνικη αγροτικη παραγωγη

«Προδιαγεγραμμένες» χαρακτήρισε τις αντιδράσεις του αγροτικού κόσμου, εντός και εκτός των ελληνικών συνόρων, ο γεωπόνος και Project Manager του Ευρωπαϊκού Κόμβου Ψηφιακής Καινοτομίας “Digi Agri Food”, κ. Γιάννης Αμαραντίδης, μιλώντας το πρωί της Τετάρτης,  14 Ιανουαρίου, στο «Ράδιο Παρατηρητής 94fm», δεδομένης και της συσσώρευσης των προβλημάτων του πρωτογενή τομέα, που οδηγεί τους ανθρώπους του σε απόγνωση.

Όπως τόνισε εξαρχής, οι κινητοποιήσεις των αγροτών σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία. Αντίθετα, αποτελούν αποτέλεσμα μιας μακρόχρονης συσσώρευσης προβλημάτων, καθώς «οι μικροί και μεσαίοι καλλιεργητές βλέπουν κάθε χρόνο τα εισοδήματά τους να μειώνονται, ενώ το κόστος παραγωγής αυξάνεται διαρκώς».

Ο κ. Αμαραντίδης επεσήμανε ότι τα μεγάλα σχέδια και οι εξαγγελίες των τελευταίων ετών, ακόμη και η αξιοποίηση του Ταμείου Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας σε ό,τι αφορά το ελληνικό «παράδειγμα», δεν μετουσιώθηκαν σε ουσιαστικές υποδομές για τον πρωτογενή τομέα, όπως η ορθολογική διαχείριση του νερού και η ενεργειακή θωράκιση των αγροτικών εκμεταλλεύσεων. «Οι αγρότες σήμερα παράγουν και μπαίνουν μέσα. Δεν πάει άλλο», σημείωσε χαρακτηριστικά, κάνοντας ωστόσο λόγο τόσο για εθνικές όσο και για ευρωπαϊκές πολιτικές αστοχίες. Κατά την άποψή του, η Ευρωπαϊκή Ένωση τα τελευταία χρόνια απομακρύνεται από την ουσιαστική ολοκλήρωση, με τα κράτη-μέλη να κινούνται περισσότερο βάσει εθνικών συμφερόντων παρά κοινής στρατηγικής.

Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στη διεθνή συγκυρία, επισημαίνοντας ότι η επανεμφάνιση ενός σκληρού προστατευτισμού στις ΗΠΑ και η έντονη οικονομική παρουσία της Κίνας αποσταθεροποιούν περαιτέρω το ευρωπαϊκό οικοδόμημα.

Σε αυτό το ρευστό και πιεστικό περιβάλλον, στην κορυφή της συζήτησης για τον πρωτογενή τομέα τίθεται, και διόλου τυχαία, η συμφωνία Mercosur, ήτοι η εμπορική συμφωνία της Ευρωπαϊκής Ένωσης με την ένωση χωρών της Λατινικής Αμερικής Mercosur, που συναντά δριμείες αντιδράσεις σε  όλη σχεδόν την Ευρώπη.

Τι είναι η συμφωνία Mercosur

Όπως εξήγησε ο ίδιος, η Μercosur αποτελεί την κοινή αγορά χωρών της Λατινικής Αμερικής – Βραζιλία, Αργεντινή, Ουρουγουάη και Παραγουάη, με πιθανή μελλοντική συμμετοχή της Βολιβίας και της Βενεζουέλας. Μετά από περισσότερα από 20 χρόνια διαπραγματεύσεων, η Ευρωπαϊκή Ένωση προχωρά σε εμπορική συμφωνία που προβλέπει δραστική μείωση δασμών και διευκόλυνση των εισαγωγών και εξαγωγών.

Ο κ. Αμαραντίδης σημείωσε ότι χώρες όπως η Γαλλία, η Πολωνία και η Αυστρία είχαν εκφράσει έντονες αντιρρήσεις, ενώ η Ιταλία –παρά την αρχική της στάση– τελικά στήριξε τη συμφωνία, αποκομίζοντας ανταλλάγματα σε άλλους οικονομικούς τομείς. Όπως ανέφερε μάλιστα χαρακτηριστικά «η κ.Μελόνι φαίνεται ότι έπαιξε έναν ουσιαστικό ρόλο στο να περάσει τελικά αυτή τη συμφωνία, διότι αν αυτές οι 5 χώρες που είχαν ταχθεί κατά στην αρχή επέμεναν σε αυτό, η συμφωνία δεν θα πήγαινε καν προς ψήφιση».

Αθέμιτος ανταγωνισμός και τρόφιμα δύο ταχυτήτων

Το βασικό πρόβλημα, σύμφωνα με τον ίδιο, εντοπίζεται στον αθέμιτο –και θεσμοθετημένο– ανταγωνισμό που δημιουργείται εις βάρος των Ευρωπαίων παραγωγών. «Τα αγροτικά προϊόντα από τις χώρες της Mercosur παράγονται με χαμηλότερο κόστος, με λιγότερο αυστηρά περιβαλλοντικά και φυτοϋγειονομικά πρότυπα, ενώ οι έλεγχοι στις εισαγωγές είναι ελάχιστοι», τόνισε.

Εμμένοντας στο τελευταίο ο κ.Αμαραντίδης εξέφρασε ιδιαίτερη ανησυχία για τη δυνατότητα ουσιαστικών ελέγχων στα τελωνεία, επισημαίνοντας ότι στην πράξη είναι αδύνατο να διασφαλιστεί η πλήρης συμμόρφωση των εισαγόμενων προϊόντων με τα ευρωπαϊκά πρότυπα. «Ο καταναλωτής κινδυνεύει να μη γνωρίζει τι ακριβώς φτάνει στο πιάτο του», υπογράμμισε.

Ερωτηθείς σχετικά με το γιατί τελικά η συμφωνία αυτή προωθήθηκε και τι έχει να κερδίσει η Ε.Ε. ο ίδιος εκτίμησε ότι Ε.Ε. και Mercosur έδωσαν τα χέρια, όχι επειδή είναι συνολικά ωφέλιμη για την Ευρώπη, αλλά επειδή η ευρωπαϊκή ηγεσία αναζητά «σωσίβιο» μέσα σε ένα δυσμενές οικονομικό και γεωπολιτικό περιβάλλον.

Τόνισε μάλιστα ότι τα προβλήματα των μεγάλων ευρωπαϊκών οικονομιών, η πίεση από την πολιτική των ΗΠΑ και ο αυξανόμενος ανταγωνισμός της Κίνας οδήγησαν την Ε.Ε. να αναζητήσει νέες αγορές και διεξόδους, κυρίως για να στηριχθούν βιομηχανικοί κλάδοι, αλλά και να ωφεληθούν άλλοι όπως οι θαλάσσιες μεταφορές και η ναυτιλία, αναφέροντας χαρακτηριστικά πως «το εγχώριο εφοπλιστικό κεφάλαιο επί της ουσίας μπορεί να ανοίξει παρτίδες με αυτές τις χώρες».

Υπογράμμισε ότι ο αγροτικός τομέας θα πληγεί, καθώς θα ενταθεί ο αθέμιτος ανταγωνισμός από προϊόντα χαμηλότερου κόστους και με διαφορετικά πρότυπα παραγωγής, ενώ εξήγησε πως υπάρχουν χώρες στην Ευρώπη όπως η Ισπανία και η Πορτογαλία που στήριξαν τη συμφωνία επειδή διαθέτουν ήδη ανεπτυγμένα εμπορικά δίκτυα και παρουσία στις αγορές της Λατινικής Αμερικής, σε αντίθεση με την Ελλάδα, η οποία δεν έχει προετοιμαστεί και χρειάζεται άμεσα εθνική στρατηγική για να περιορίσει τις απώλειες.

Η ανάγκη εθνικής στρατηγικής

Παρά το γεγονός ότι η συμφωνία θεωρείται πλέον δεδομένη, ο κ. Αμαραντίδης τόνισε ότι η Ελλάδα οφείλει άμεσα να χαράξει εθνική στρατηγική για τον πρωτογενή τομέα. Αυτή, όπως είπε, πρέπει να περιλαμβάνει τοπικά σχέδια παραγωγής, στήριξη συγκεκριμένων καλλιεργειών, ανασυγκρότηση ομάδων παραγωγών και ισχυρών συνεταιρισμών.

«Ο μεμονωμένος αγρότης δεν μπορεί να επιβιώσει σε αυτή τη νέα πραγματικότητα. Χρειάζεται σοβαρός διάλογος, μακρόπνοος σχεδιασμός και πολιτική βούληση», κατέληξε, υπογραμμίζοντας ότι χωρίς ουσιαστική προετοιμασία η ελληνική αγροτική παραγωγή κινδυνεύει να δεχθεί ισχυρό πλήγμα τα επόμενα χρόνια.

«Γενικά πρέπει να υπάρξει σοβαρή διαβούλευση με τον αγροτικό τομέα, όχι εν μια νυκτί και σε ένα ραντεβουδάκι τριών ωρών. Θέλει μήνες, ίσως και χρόνια να αποφασίσουμε τι θα κάνουμε τελικά με αυτόν τον κλάδο και πως θέλουμε να αναπτυχθεί. Οπότε θεωρώ ότι πρέπει να γίνει προετοιμασία είτε από αυτή την κυβέρνηση ή αν δεν μπορεί να μας το πει να την κάνει κάποιος άλλος» κατέληξε ο ίδιος.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.