Ο Θεος οριζει

[Ο ποιητής Άγγελος Σπίνος, απόγονος του αλευροβιομήχανου Γεώργιου Μασούρα, με καταγωγή από τα Λεχαινά Ν. Ηλείας, την πατρίδα του Ανδρέα Καρκαβίτσα, μάς υπενθυμίζει, με τη νέα του ποιητική δημιουργία, την επέτειο της σφαγής των Καλαβρύτων, τον Δεκέμβριο του 1943. Ένα από τα πιο τραγικά εγκλήματα της ναζιστικής Κατοχής στην Ελλάδα και ένα βαθύ τραύμα στη συλλογική μας μνήμη. Η μαζική αυτή εκτέλεση άφησε πίσω της όχι μόνο αριθμούς θυμάτων, αλλά κυρίως χαμένες οικογένειες και ζωές σημαδεμένες για πάντα από την απώλεια.

Με το παρόν ποίημα, ο Άγγελος Σπίνος επιλέγει τον δρόμο της μνήμης, εστιάζοντας σε μια ταπεινή, σχεδόν αόρατη φιγούρα: τον μπαρμπα-Γιώργη. Έναν άνθρωπο φτωχό, σκυφτό από τα βάσανα, που κουβαλά μέσα του το ανείπωτο πένθος της απώλειας του παιδιού του. Η προσωπική του στάση, η επαναλαμβανόμενη χειρονομία, το μουρμουρητό «πως ο Θεός ορίζει», γίνονται σιωπηλή μαρτυρία ενός τραύματος που δεν επουλώθηκε ποτέ. Ο μπαρμπα-Γιώργης ενσαρκώνει, έτσι, όλους εκείνους που έζησαν μετά τη σφαγή, καταδικασμένοι να συνεχίσουν τη ζωή τους με μια «ανοιχτή πληγή».

Το ποίημα λειτουργεί ως ένα συγκινητικό «μνημόσυνο», όπου η ιστορία συναντά την ατομική εμπειρία και η συλλογική τραγωδία αντανακλάται σε μια ανθρώπινη μορφή.]

Μεγάλο εγώ τον πρόλαβα
με σκουφιά και μαγκούρα
σκυφτό από τα βάσανα
που είχε στην καμπούρα.

Ο μπαρμπα-Γιώργης ήταν καλό
και άγιο ανθρωπάκι
μα του ’μελλε στην Κατοχή
να πάρει το φαρμάκι

Είχε περίπου εφτά παιδιά
τα πιο πολλά αγόρια
κι έφυγε το μικρότερο
να πάει να ζήσει χώρια

Χαράλαμπο το λέγανε
και στα δεκαοχτώ του
βρέθηκε στα Καλάβρυτα
που είχε έναν γνωστό του

Τα χρόνια πια περάσανε
παιδιά πλέον η γενιά μου
που κάθε μέρα παίζαμε
εκεί στη γειτονιά μου

Τον μπαρμπα-Γιώργη βλέπαμε
απ’ τον δρόμο να περνάει
που πάντοτε σταμάταγε
ψηλά για να κοιτάει

Και βγάζοντας τη σκούφια του
όλο να μουρμουρίζει
πως ήταν θέλημα Θεού
γιατί ο Θεός ορίζει

Ξανάβαζε τη σκούφια του
έκανε τον σταυρό του
και έφευγε σιγά σιγά
να πάει στο σπιτικό του

Στο σπιτικό του που ήτανε
κοντά απ’ το δικό μου
ένα σπιτάκι φτωχικό
στην άκρη εκεί του δρόμου

Αυτό το έκανε συχνά
όσο άντεχε ο καημένος
αλλά εμείς νομίζαμε
πως ήταν τρελαμένος

Μεγαλώνοντας όμως μάθαμε
πλέον τι είχε γίνει
στα Καλάβρυτα απ’ τους Ναζί
την εποχή εκείνη

Κι ανάμεσα στα θύματα
ήταν και το παιδί του
και πάντα ήτανε αυτό
η ανοιχτή πληγή του

Γι’ αυτό ήταν η γριούλα του
πάντα μαυροντυμένη
γιατί ήτανε κι αυτή
μάνα χαρούμενη

Κάθε φορά στην επέτειο
η σκέψη μου γυρίζει
στον μπαρμπα-Γιώργη που ’λεγε
πως ο Θεός ορίζει.

Δεκέμβρης 2025

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.