Ευκαιριακοι Σκουπιδοτοποι

Άραγε είναι τόσο δύσκολο, να βρεθεί ένας τρόπος,
οι Έλληνες τα απορρίμματα, να μην τα πετάν όπως- όπως;

Σκουπιδότοποι καταντήσανε, οι παρυφές των δρόμων,
όπου πετιούνται ασύστολα, υλικά υπονόμων.

Γνωρίζουν άραγε όλοι αυτοί, που αστόχαστα πετάνε,
ό,τι πιο άχρηστο υλικό, όχι όπου δει, μα όπου να ‘ναι;

Ότι τα υλικά αυτά, σίγουρα δημιουργούνε,
μικρο-βιότοπους, και εστίες νοσηρές, που τη ζωή απειλούνε;

Μήπως νομίζουν όλοι τους, πως εδώ, δεν κινδυνεύουν,
αφού σε άλλον τόπο ζουν, κι εδώ, απλώς περιοδεύουν!

Και δεν τους νοιάζει, αν άλλοι άνθρωποι, που ζουν στον τόπο αυτό,
θα «μεταναστεύσουνε» σίγουρα, σε τόπο χλοερό;

Μα είναι σκέψη ταπεινή, ανθρώπων ταπεινών,
όσων συμπεριφέρονται, με τρόπους σαν κι αυτόν.

Τα απορρίμματα σαφώς, και πρέπει να πετιούνται,
μόνον σε χώρους ειδικούς, κι όχι άστοχα, να ποδοπατιούνται.

Σε χώρους κατοικήσιμους, σε κάδους απορριμμάτων,
εκεί να γίνεται η συσσώρευση, των άχρηστων πραγμάτων.

Και οι ταξιδιώτες με τ’ αυτοκίνητα, ποτέ να μην πετάνε,
ό,τι άχρηστο είτε αχρείαστο. Αυτοί πρόχειρα, ας το κρατάνε.

Και όταν βρεθούν σε οικισμό, όπου υπάρχει κάδος,
εκεί, ας πετούν τα αχρείαστα, γιατί, αλλιώς θα ‘ναι λάθος.

Τα πάντα ας είναι έγκαιρα, και στο σωστό το μέρος,
είτε είναι χειμώνας, ή άνοιξη, φθινόπωρο ή και …θέρος.

Αφού ξέρουμε, ότι η καθαριότητα, είναι μισή αρχοντιά.
Ας πάψει κάθε αλόγιστη, πράξη κι αποκοτιά.

Κι ας κάνουμε όλοι το σωστό, και χωρίς βαρυγκώμιες,
δικαιολογίες άστοχες, κι άλλες αιτίες όμοιες.

Οι επιδειξίες
(Το τατουάζ και ο κότσος)

Ανέκαθεν υπήρχανε διάφοροι χαρακτήρες.
Άλλοι το παίζανε θύματα, και άλλοι, κλητοί σωτήρες.

Κάποιοι αρνάκια του Θεού, που ζουν στην ησυχία,
κι άλλοι κάνουν τον έξυπνο, και τον επιδειξία!

Όσοι έχουν προτίμηση, στην ήσυχη ζωή,
δεν προκαλούν και έχουνε, μια φύση αγαθή.

Αλλά, υπάρχουν κι άνθρωποι, που για το θεαθήναι,
δεν ορρωδούν προ ουδενός, και μόνος, τούτο κρίνε.

Αν και είναι άνθρωποι κοινοί, ανεξαρτήτως φύλου,
όμως, προκαλούνε το κοινό, με τρόπους δήθεν φίλου.

Θέλουν να επιδεικνύονται, και ως επιδειξίες,
πλασάρουν τις ιδέες τους, ως μόνες αληθινές αξίες.

Κατά καιρούς εμφανίζονται, κάποιες του ωραίου φύλου,
να προτάσσουν τις ιδέες τους, ως έχουσες γεύσεις … μήλου.

Στο ντύσιμο και στο φέρσιμο, θέλουν να διαφέρουν,
και δεν τους νοιάζει διόλου πια, τι θέαμα προσφέρουν.

Ακολουθούν από καιρό, μόδες, προτάσεις άλλων,
ως γνήσια τέκνα αλλόφυλων, παρδαλών παπαγάλων.

Κάποτε, τις ιδέες αυτές, μ’ αγάπη ακολουθούσαν,
μόνον οι γυναίκες, γιατί νόμιζαν, πως σ’ άλλον κόσμο ζούσαν.

Πίστευαν, πως θα άλλαζαν, τη γνώμη του κοινού,
αν με φκιασίδια ψεύτικα, του φλόμωναν τον νου.

Αλλά, εσχάτως άρχισαν, και άλλοι να τις μιμούνται,
και παρόμοιες συμπεριφορές, να οικειοποιούνται.

Είναι μια μόδα από παλιά, η δερματοστιξία,
που κάποιοι νομίζουν, ότι αυτή, τους δίνει κάποια αξία.

Και με το πρόσχημα αυτό, κακοποιούν το σώμα,
τοποθετώντας ζωγραφιές και στα … απόκρυφα ακόμα!

Και τις επιδεικνύουνε, σε κάθε ευκαιρία,
κι ο Γιάννης που ‘χει σώμα αδρό, αλλά και η Μαρία…

Άλλη μια μόδα νιόφερτη, ο κότσος στα μαλλιά,
αυτός, που κάποτε ήταν μόνιμος, σε κάθε κοπελιά.

Σήμερα κότσο κάνουνε, και νέοι, και ηλικιωμένοι,
που για κάποιους, ίσως ακουστεί. Τι κάνουν οι καημένοι!

Αλλά, δεν είναι μόνον αυτά, που κάποιοι θέλουν ν’ αλλάξουν.
Και, όταν το κατορθώσουνε, άραγε θα… λουφάξουν(;).

Ως φαίνεται η επίδειξη, κάποιων ιδιαιτεροτήτων,
είναι για κάποιους έκδηλη, άλλων προτεραιοτήτων.

Αλλά, ας γνωρίσουν οι υπέρμαχοι, τέτοιων επιλογών,
πως, με την όποια επίδειξη, δεν γίνεται, καμιά πορεία αλλαγών!

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.