Γιατι ο Robert Wilson δεν εφθασε ποτε στη Θρακη

Φτάσαμε τον καιρό των τεράτων.  Κατοικούν, με προσοχή μεγάλη, στα βιβλία.  Βρίσκονται μαζί όταν χωράνε.  Όταν δεν χωράνε, γίνονται σελιδοδείκτες. Μου έκανε εντύπωση το τυπωμένο βιβλίου του Φωτίου στη Γεννάδειο Βιβλιοθήκη. Η  Εκκλησιαστική Γραμματεία  δεν απορρίπτει την ύπαρξη της γνώσης σε αδιάκριτες μορφές.   Η παραμονή των στοιχείων εντός του τυπωμένου σύμπαντος.  Βέβαια τα στοιχεία δεν  περιπλανώνται, αλλά  μήπως κάνουν ακριβώς αυτό και εμείς δεν το ξέρουμε; Τα δια/σώματα της φαντασίας εμφανίζονται στις σωστές καιρικές συνθήκες. ΟΙ πυξίδες το καταλαβαίνουν αυτό και προσαρμόζονται επαρκώς.  Έχουμε ανάγκη τις διττές μορφές που αρνούνται να λησμονηθούν στους κανόνες της σκέψης.

Χαντάκι, ή κανάλι, η  σκηνική  προσαρμογή: η «Άλκηστις» του Ευριπίδη ανέβαινε στο ΑRT (American Repertory Theatre) στο Cambridge της Βοστώνης.Ο Άδμητος, στο ένα πόδι φορούσε μια κόκκινη γόβα.  Στο  τέλος του ’80 το θέατρο έψαχνε και ο Robert Wilson αναγόταν σε ριψοκίνδυνο ιερέα. Ο Ευριπίδης δεν είχε μεγάλη σημασία, η ερμηνεία της προσέγγισης αφηγούνταν την τραγωδία. Η Βοστώνη είναι μακρυά από την Αθήνα και τα Αγγλικά στέκονταν εδώ και εκεί σαν σπαθιά που τα κάρφωνες με φόρα στο πάτωμα.

Η Σφίγγα  και ο Κένταυρος συζητούσαν μεταξύ τους συμμαχίες έμφυλες χωρίς μόχθο ή πάθος. Επειδή δεν φορούσαν ρούχα, οι διαφημίσεις της Benneton πέρναγαν σαν σύννεφα. To casual κατελάμβανε σχεδιαστές και σχεδιάστριες και τα σώματα άκουγαν πρόσκαιρες ερμηνείες του διέρχομαι, δύναμαι, είμαι.  Η Αμερική πάντα χρειάζεται το καινούργιο φτάνει να είναι στη γλώσσα της, δηλαδή στον τρόπο σκέψη της. Όσο και να προχωρούσε ο Robert Wilson, το θέατρο του είχε τη δομή του στην Αμερική. Η εκάστοτε έξοδός του ήταν ηγεμονική, όσο και αν ενδυόταν την Ευρώπη, ειδικά την Ανατολική Γερμανία, που, μέσω του Χάινερ Μύλλερ, απεκδυόταν επιτελεστικά καθεστώτα και στοχασμούς.

Η εισαγωγή της αρχιτεκτονικής στο θέατρο είναι αρχαία τέχνη, η εφαρμογή της σκέψης της όμως είναι απρόσμενη. Ο Βιτρούβιος ίσως να είναι ένας συνειρμικός συνάδελφος του Αμερικανού σκηνοθέτη. O xώρος τον γοήτευε γιατί μαζί του αφηνόταν σε εμπειρίες του δαμάζειν. Δεν είναι ότι αδιαφορούσε για τα ανθρώπινα όντα, είναι ότι ζήταγε από τον χώρο να γίνει ον και γινόταν. Η ομορφιά, σε μια συγκρουσιακή και μόνιμη εξάρτηση από το απροσδόκητο, δινόταν ολόκληρη. Παραμεριζόταν  η βία του πόνου και γινόταν σημαιοφόρος το μέγεθος. Να κάτι που κατανοούν τα τέρατα. Ο Robert Wilsonτα ήξερε τα τέρατα και τα άφηνε να κρυφτούν στις γεωμετρικές συνθέσεις του. Τεράστια ιστορία να σε ευεργετεί ένα τέρας. Όλα τα όντα ενήμερα και σε εγρήγορση. Η αδιακρισία του θεϊκού μεταμορφώνεται σε βαθμίδες ισχύος. Δηλαδή ο Αμερικανός σκηνοθέτης διεκδικούσε ημίθεο βήμα;  Μάλλον αυτό ήταν και ο κρυφός του πόθος και η αποδεδειγμένη ύβρις.  Τίποτα casual εδώ.

Πώς αποτυπώνεις τα σύνορα της Θράκης; Θεατρικά, τερατικά ή ημίθεα;

*Η Χριστιάνα Λαμπρινίδη είναι συγγραφέας, σκηνοθέτης και ακτιβίστρια. Η πλέον πρόσφατη θεατρική της δημιουργία  η  παράσταση με άνδρες «Αντιγόνη από Σουφλί. Επίλυση Σύγκρουσης».

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.