Ορμενιο ν. Εβρου – Gemmrigheim Γερμανιας: Η αδελφοποιηση των δυο Κοινοτητων «ανθιζει» ξανα

[Η κ. Χρυσούλα Ιωαννίδου, με καταγωγή από το ακριτικό Ορμένιο του ν. Έβρου, είναι αγρότισσα, πρ. Πρόεδρος της Τοπικής Κοινότητας Ορμενίου και συγγραφέας, με πιο πρόσφατο βιβλίο της τις «Ιστορίες Γυναικών – “Μακρινή Μητέρα * Ρόδο μου Αμάραντο”» (εκδ. Παρατηρητής της Θράκης, 2025).

Μέσα από τις δημοσιεύσεις της στην ενότητα «Περιδιαβάζοντας στον Έβρο», φωτίζει τις αγωνίες και ανησυχίες των κατοίκων τής ακριτικής περιοχής, που απασχολούν παράλληλα ολόκληρη τη Θράκη αλλά και ολόκληρη τη χώρα.

Σε συνέχεια του προηγούμενου κειμένου της (βλ. εδώ), το οποίο επικεντρώθηκε στην αδελφοποίηση που είχε πραγματοποιηθεί το 1997 μεταξύ των κοινοτήτων του Ορμενίου ν. Έβρου και του Gemmrigheim της Γερμανίας  –μιας μικρής, φιλόξενης κοινότητας, όπου εγκαταστάθηκαν κατά εκατοντάδες Εβρίτες και Εβρίτισσες μεταπολεμικά, αναζητώντας εργασία και καλύτερες συνθήκες διαβίωσης–, επιστρέφει για να καταγράψει τις εξελίξεις, δηλαδή την επίσκεψη που πραγματοποιήθηκε στο Gemmrigheim στα μέσα του φετινού Ιουλίου, από αντιπροσωπεία της Δημοτικής Κοινότητας Ορμενίου, υπό τον Πρόεδρο κ. Στρατή Βασιλειάδη, με τη συμμετοχή μελών της Τοπικής Ομάδας Γυναικών και κατοίκων του χωριού.

Η αποστολή αυτή, 28 χρόνια μετά την αρχική τελετή αδελφοποίησης του 1997, έρχεται να υπενθυμίσει πως η αδελφοποίηση ανάμεσα σε κοινότητες δεν εξαντλείται στις υπογραφές ή στις επίσημες τελετές, αλλά θεμελιώνεται στην επιθυμία και των δύο πλευρών να διατηρηθούν οι γέφυρες που στήθηκαν με κόπο. Η θερμή υποδοχή, εξάλλου, που επιφύλαξαν οι κάτοικοι και οι δημοτικές αρχές του Gemmrigheim στην αντιπροσωπεία από το Ορμένιο αποτυπώνει την ουσία αυτών των σχέσεων: ανθρώπινη, χωρίς πολιτικές διαμεσολαβήσεις.

Ταυτόχρονα, η επίσκεψη αυτή έφερε και πάλι στο προσκήνιο τη συζήτηση γύρω από τον θεσμό των αδελφοποιήσεων. Έναν θεσμό που μοιάζει τα τελευταία χρόνια να έχει παραγκωνιστεί μέσα στη νέα διοικητική πραγματικότητα των διευρυμένων δήμων, οι οποίοι συχνά αδυνατούν να στηρίξουν τέτοιες πρωτοβουλίες ή τις θεωρούν τυπικές και άνευ σημασίας. Το Ορμένιο, όμως, επιβεβαιώνει για μια ακόμη φορά ότι η δύναμη της συνέχειας δεν βρίσκεται στους μεγάλους θεσμούς, αλλά στην τοπική κοινωνία και στις μικρές ομάδες ανθρώπων.]

2007-2025. Ιούλιος ήταν και τότε. Μια μεγάλη αποστολή έφτανε στο Gemmrigheim της Γερμανίας. Τότε υπήρχε ακόμη ο καποδιστριακός Δήμος Τριγώνου. Την αποστολή εκείνη αποτελούσαν ο Δήμαρχος Μανώλης Χατζηπαναγιώτου, οι Αντιδήμαρχοι Δημήτριος Τσελεμπής και Ευάγγελος Σωτηρούδης, καθώς και η Βαΐτσα Φραγκούδη και η Άννα Γκατζηγιάννη. Νομίζω μαζί μας ήταν και ο αείμνηστος Δημήτριος Γροίδης –δεν θυμάμαι αν ήταν και άλλοι μαζί μας. Από την πλευρά των αρχών του Gemmrigheim, παρούσα ήταν τότε και η Δήμαρχος της πόλης Μόνικα Σεφ και στο προεδρείο της αδελφοποίησης η Hildegard Eisseman. Στο Gemmrigheim, εκείνη την εποχή, ζούσε και ο αδερφός μου, ο παπα-Τριαντάφυλλος, ως λαϊκός ακόμη.

Αρκετά χρόνια αργότερα, ο Δήμαρχος του Gemmrigheim άλλαξε, η Hildegard όμως είναι εκεί, ανεκτίμητη αξία και ακόμα συμβάλλει ενεργά στην επιτροπή αδελφοποίησης. Επίσης, σταθερή αξία στην περιοχή είναι ο Σύλλογος Μεταναστών Ορμενίου Gemmrigheim – Kirchheim και οι άνθρωποί μας με καταγωγή από το Ορμένιο. Μετά από δεκαοχτώ χρόνια συμμετείχαμε ξανά στις εκδηλώσεις που πραγματοποιήθηκαν στο Gemmrigheim και γι’ αυτό ευχαριστούμε για μια ακόμη φορά τον Δήμο του Gemmrigheim για την πρόσκληση, καθώς και όλες και όλους που κρατάνε την αδελφοποίηση με το Ορμένιο «σαν κόρη οφθαλμού». Η αδελφοποίηση του Ορμενίου με το Gemmrigheim προχωράει χάρη στη θετική ανταπόκριση του Προέδρου του Ορμενίου Στρατή Βασιλειάδη. Τι και αν ο Δήμος Ορεστιάδας δεν ενδιαφέρεται για αυτήν; Το Ορμένιο δεν ξεχνάει το Gemmrigheim, στο οποίο εγκαταστάθηκαν και εργάστηκαν, ως επί το πλείστον, οι μετανάστες μας.

Πιο αναλυτικά, την Παρασκευή 13 Ιουλίου φτάσαμε εκεί αργά, ο Πρόεδρος της Δημοτικής Κοινότητας Ορμενίου Στρατής Βασιλειάδης, εγώ, η Ζουμπουλιά Μπαδαμπά και η Αθανασία Κροντσέλη. Μέσα στο λιγοστό φως, μιας και φτάσαμε βράδυ, είδα κάποιες αλλαγές που έγιναν στο χωριό. Μα οι δρόμοι είναι ίδιοι. Οι οδοί φαντάζουν τόσο όμορφοι και σε γυρίζουν πίσω. Ακόμη και μένα ταξίδεψαν στον χρόνο, που για πρώτη φορά ήρθα στο Gemmrigheim το 1968. Χειμώνας ήταν τότε. Οι γονείς μου κάθονταν στην οδό Otmmascheir Straße –τώρα εκεί δεσπόζει το δημαρχείο του Gemmrigheim. Δεν έμεινα πολύ εκεί, διότι το 1969 επέστρεψα στο χωριό. Εκείνο το διάστημα παραμονής μου, φοίτησα και στο γερμανικό και στο ελληνικό σχολείο. Όμως, δεν μου είχε αρέσει καθόλου που ήμουνα στη Γερμανία. Μου έλειπε ο παππούς και η γιαγιά, η αυλή του χωριού, τα ζώα που υπήρχαν στην αυλή. Τα φαγητά που μαγείρευε η μάνα μου θεωρούσα ότι ήταν άνοστα μπροστά στα φαγητά που έτρωγα στο χωριό. Ο παπα-Τριαντάφυλλος ήταν μωρό ακόμη. Η μάνα μου έπρεπε να πηγαίνει στη δουλειά και ο πατέρας μου επίσης ήταν στο εργοστάσιο και εγώ δεν έπρεπε καν να βγαίνω στο παράθυρο. Δεν το έκανα όμως. Έβγαζα το κεφάλι μου από το παράθυρο, για να χαιρετίσω τη μάνα μου που περίμενε το λεωφορείο. Εκείνη, τρέχοντας, ερχόταν στο σπίτι για να μου κάνει παρατήρηση. Όμως, εγώ έκανα το ίδιο ξανά και ξανά.

Στο Gemmrigheim βρέθηκα παντρεμένη πια, αρκετά χρόνια αργότερα. Ήρθαμε με τον Ηλία, τον άντρα μου, μα επιστρέψαμε γρήγορα στην Ελλάδα. Ξαναήρθαμε το 1982 και το 1989 στη Γερμανία, ψάχνοντας για δουλειά και σπίτι. Δεν ήταν όμως γραφτό μας να μείνουμε εκεί και έτσι η ζωή μας κύλησε όμορφα στο Ορμένιο.

Στο Gemmrigheim, η πρώτη γενιά των μεταναστών σιγά σιγά έφυγε από τη ζωή. Τα παιδιά τους και τα εγγόνια τους όμως συνεχίζουν να ζουν. Η προσφορά των μελών του Συλλόγου Μεταναστών Ορμενίου Gemmrigheim – Kirchheim στην πολιτιστική ανάδειξη του τόπου μας είναι ανεκτίμητη! Ο παραδοσιακός γύρος με τζατζίκι της Ελλάδας, άσχετα αν δεν είναι φαγητό της περιοχής, και η απήχησή του μας δείχνουν ότι το ελληνικό αυτό φαγητό είναι κάτι που το αγαπάνε όλοι εκεί. Οι κάτοικοι από το χωριό στηρίζουν τον Σύλλογο, τον οποίο οφείλουμε να συγχαρούμε πραγματικά για την προσπάθειά του.

Η παρουσία μας στο πανηγύρι, που διοργανώνεται κάθε δύο χρόνια στο Gemmrigheim, έδωσε μεγάλη χαρά και σε εμάς, αλλά και σε όλους τους υπόλοιπους συμμετέχοντες. Όταν φτάσαμε εκεί, μας περίμενε η Επιτροπή Αδελφοποίησης στην είσοδο του δημαρχείου του Gemmrigheim. Μεγάλη η χαρά μου που τόσα χρόνια μετά οι άνθρωποι της Επιτροπής με καλωσόρισαν με το μικρό μου όνομα και με ρωτούσαν για τους φίλους τους που επιστρέψανε πια στο χωριό. Οι ίδιοι αισθάνθηκαν ιδιαίτερη χαρά που μετά από πολλά χρόνια ο Πρόεδρος της Δημοτικής Κοινότητας Ορμενίου ήταν μαζί τους. Ο νέος πλέον Δήμαρχος του Gemmrigheim ήταν κάθε στιγμή μαζί μας. Η Hildegard, η Ντάκμαν, η Σίλβια, η Ελίζαμπεθ πάντα κοντά μας, στο πρόγραμμα που ετοίμασαν για χάρη μας. Η Καλλιόπη Δημάκη ήταν επίσης παρούσα, για να μεταφράζει τις συνομιλίες μας με τον Δήμαρχο και τα μέλη της Επιτροπής. Σημειωτέον πως από τότε που ξεκίνησε η αδελφοποίηση, η Καλλιόπη είναι η διερμηνέας μας.

Έτσι, η αδελφοποίηση του Ορμενίου και του Gemmrigheim τέθηκε σε νέα βάση. Τι και αν καταργήθηκε η Κοινότητα Ορμενίου! Τι και αν δεν υπάρχει τόσο πολύ ενδιαφέρον από τον Δήμο Ορεστιάδας. Η καρδιά των ανθρώπων του Ορμενίου κινείται στους ρυθμούς της αδελφοποίησης. Την αδελφοποίηση πρέπει να τη γνωρίσουν και οι νεότεροι από εμάς και να συνεχίσουν να τη στηρίζουν. Να συνεχίσουν να έχουν επαφές με το χωριό που φιλοξένησε την πρώτη γενιά μεταναστών και ζουν σε αυτό οι απόγονοί τους. Σε ανάμνηση της επίσκεψής μας αυτής τους δωρίσαμε ένα μαντήλι φτιαγμένο από τις γυναίκες της Τοπικής Ομάδας Γυναικών Ορμενίου, που κεντήθηκε χάντρα χάντρα, για να φανεί η θέληση αυτών των γυναικών να κρατήσουν άσβεστη την αδελφοποίηση των δύο περιοχών, στην Ελλάδα και τη Γερμανία.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.