Ορμενιο και Gemmrigheim Γερμανιας: 20 και πλεον χρονια αδελφοποιησης

[Η κ. Χρυσούλα Ιωαννίδου, γεννημένη και μεγαλωμένη στο Ορμένιο του ν. Έβρου, είναι αγρότισσα, πρ. Πρόεδρος της Τοπικής Κοινότητας Ορμενίου και συγγραφέας, με πιο πρόσφατο βιβλίο της τις «Ιστορίες Γυναικών – “Μακρινή Μητέρα * Ρόδο μου Αμάραντο”» (εκδ. Παρατηρητής της Θράκης, 2025). Η ίδια, με τη δράση της, επιχειρεί όλα αυτά τα χρόνια να δώσει φωνή στις παλιές οικογένειες του Ορμενίου, διασώζοντας μαρτυρίες πριν αυτές χαθούν, καλλιεργώντας παράλληλα τη συλλογική μνήμη.

Μέσα από τα κείμενά της στην ενότητα «Περιδιαβάζοντας στον Έβρο», μας προσκαλεί σε έναν στοχαστικό περίπατο στους οικισμούς του Έβρου, ενώ μας μεταφέρει ανησυχίες των ντόπιων, που απασχολούν παράλληλα και ολόκληρη τη χώρα.

Αφορμή για το παρόν κείμενό της αποτελεί η επικείμενη η επίσκεψη αντιπροσωπείας από το Ορμένιο –του νυν Προέδρου της Δημοτικής Κοινότητας κ. Στρατή Βασιλειάδη, καθώς και μελών της Ομάδας Γυναικών και κατοίκων του οικισμού– στο Gemmrigheim της Γερμανίας. Έναν τόπο που φέρει ιδιαίτερη συναισθηματική και ιστορική αξία για την περιοχή, καθώς υπήρξε, τις προηγούμενες δεκαετίες, προορισμός μετανάστευσης για εκατοντάδες Εβρίτες, άνδρες και γυναίκες, που αναζήτησαν εκεί καλύτερες συνθήκες ζωής. Το 1997, σύμφωνα με το απόσπασμα του σχετικού Πρακτικού Συνεδρίασης που παρατίθεται στο παρόν, περισσότεροι από 200 συμπατριώτες μας ζούσαν και εργάζονταν στο Gemmrigheim, γεγονός που συνέβαλε τότε στην έναρξη των διαδικασιών αδελφοποίησης των δύο κοινοτήτων, η οποία και ολοκληρώθηκε το ίδιο έτος.

Η επικείμενη αυτή επίσκεψη αναζωπυρώνει, επίσης, τη συζήτηση γύρω από τον θεσμό των αδελφοποιήσεων, ο οποίος, αν και ξεκίνησε με μεγάλες προσδοκίες και έντονη συμμετοχή των τοπικών κοινωνιών, φαίνεται πως με τη διοικητική διεύρυνση των δήμων και την απορρόφηση των κοινοτήτων σε μεγαλύτερους αυτοδιοικητικούς σχηματισμούς, έχασε τη δυναμική και την ουσιαστική του απήχηση. Ο θεσμός αυτός κρίνεται αναγκαίο να αναζωογονηθεί και να επανανοηματοδοτηθεί σήμερα, με βάση τις νέες ανάγκες που προκύπτουν, αλλά με την ίδια ανθρώπινη βάση: τη φιλία, τον σεβασμό και τη συλλογική προσπάθεια.

Το Ορμένιο, έτσι, και οι άνθρωποί του αποδεικνύουν για μια ακόμη φορά πως, ακόμη και όταν οι θεσμοί χαλαρώνουν ή η γραφειοκρατία δυσχεραίνει, η ανθρώπινη επιμονή μπορεί να διατηρήσει ζωντανές τις πιο ουσιαστικές πρωτοβουλίες.]

Πέρασαν σχεδόν τριάντα χρόνια από τότε. Υπήρχε ακόμα η Κοινότητα Ορμενίου, που ήταν πιο αυτόνομη. Οι μετανάστες μας ήταν ίσοι με τους μόνιμους κατοίκους.

Πολλοί από τους μετανάστες μας βρίσκονταν στο Gemmrigheim της Γερμανίας. Εκεί, μάλιστα, ιδρύθηκε, από τα τέλη της δεκαετίας του 1980, και ο Σύλλογος Μεταναστών Ορμενίου Gemmrigheim – Kirchheim. Ήταν η δεύτερη γενιά μεταναστών που ενεργοποιήθηκε για την ίδρυση του Συλλόγου. Γυναίκες έραψαν τότε τη φορεσιά του Ορμενίου, για άνδρες και γυναίκες, ενώ κάποιες κυρίες, από την πρώτη γενιά των μεταναστών, έπλεξαν τις δαντέλες για τις μαντίλες και τα μαντηλάκια. Τα παιδιά των μεταναστών ήταν πάρα πολλά. Έλεγαν τα κάλαντα, χόρευαν τους χορούς μας. Υπήρχαν συγκροτήματα μεγάλων και μικρότερων. Η επαφή με το χωριό ήταν συχνή· κάθε καλοκαίρι γίνονταν γάμοι και βαπτίσεις. Όλοι γνωρίζαμε ο ένας τον άλλον! Τότε, λοιπόν, το 1997, μετά από συζητήσεις με τον Σύλλογο Μεταναστών αποφασίστηκε να γίνει αδελφοποίηση της Κοινότητας Ορμενίου με αυτή του Gemmrigheim.

Ως Κοινότητα Ορμενίου πήραμε την απόφαση για την αδελφοποίηση, οπότε και επισκέφτηκα, τον Μάιο του 1997, την Κοινότητα του Gemmrigheim, για να παραβρεθώ σε έναν χορό που διοργάνωνε ο Σύλλογος Μεταναστών. Εκεί, είχα την ευκαιρία να συναντηθώ με τη δήμαρχο του Gemmrigheim, Μόνικα Σεφ, με την οποία αποφασίσαμε να συνεχίσουμε τις ενέργειες για την αδελφοποίηση των Κοινοτήτων μας. Η χαρά όλων ήταν πολύ μεγάλη. Εδώ και χρόνια, το Gemmrigheim φιλοξενούσε πολλούς μετανάστες μας.

Ήδη ξέραμε ότι οι κοινότητες επρόκειτο να καταργηθούν, σύμφωνα με το σχέδιο του Καποδίστρια, και θα καταλήγαμε σε μεγαλύτερα σχήματα, τους καποδιστριακούς δήμους. Παρά την κατάργηση της Κοινότητας Ορμενίου, η αδελφοποίηση συνεχίστηκε από τον Δήμο Τριγώνου, όπως και οι σχετικές επαφές. Η επιτροπή αδελφοποίησης διευρύνθηκε, μιας και αποτελούνταν πλέον και από κατοίκους όλου του Τριγώνου. Μα η καρδιά της αδελφοποίησης χτυπούσε στο Ορμένιο, όπως και τώρα. Χρόνια τώρα ο Δήμος Ορεστιάδας απαξίωσε τον θεσμό. Για τον λόγο αυτό, ο Πρόεδρος της Δημοτικής Κοινότητας Ορμενίου, Στρατής Βασιλειάδης αποφάσισε, με την Ομάδα Γυναικών Ορμενίου και τον Μορφωτικό Σύλλογο να διατηρήσουμε μόνοι μας, με τις δικές μας δυνάμεις, την αδελφοποίηση, ως μόνιμοι κάτοικοι του Ορμενίου. Όλα αυτά τα χρόνια έγιναν τόσες πολλές επισκέψεις από και προς το Ορμένιο.

Φέτος, στις εκδηλώσεις του χωριού, στο πλαίσιο των 100 χρόνων από την εγκατάσταση των προσφύγων στην περιοχή, μια ενδεκαμελής ομάδα από το Gemmrigheim θα είναι μαζί μας και τους περιμένουμε με πολύ ενθουσιασμό. Πριν έρθουν όμως αυτοί, θα πάμε και εμείς στο Gemmrigheim αυτές τις μέρες, στην εκδήλωση που κάνουν κάθε δύο χρόνια. Θα είναι ο Πρόεδρος της Δημοτικής Κοινότητας Ορμενίου, Στρατής Βασιλειάδης, η γράφουσα και η Ζουμπουλιά Μπαδαμπά, ως μέλη της Ομάδας Γυναικών Ορμενίου και η Αθανασία  Κροντσέλη, κάτοικος Ορμενίου. Εγώ, προσωπικά, πήγα τελευταία φορά στην εκδήλωση του 2007 και με χαρά περιμένω να βρεθώ εκεί, μετά από τόσα χρόνια, στον τόπο όπου οι γονείς μου έζησαν για τριάντα έξι χρόνια.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.