Εικοσι ενα χρονια μετα: Καρπωθηκαμε τελικα την επιτυχια του Euro 2004;

Είκοσι ένα χρόνια. Δύο δεκαετίες και κάτι από το βράδυ που η Ελλάδα, το απόλυτο αουτσάιντερ, ανέβηκε στο ψηλότερο σκαλί του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου. Από την Πορτογαλία του 2004 και το γκολ του Άγγελου Χαριστέα κόντρα στην Πορτογαλία, όμως, μέχρι την ποδοσφαιρική πραγματικότητα του 2025, η απόσταση δεν είναι απλώς χρονολογική αλλά κυρίως ουσιαστική.

Το Euro 2004 δεν ήταν απλώς μια ποδοσφαιρική επιτυχία. Ήταν μια εθνική ανάταση, μια στιγμή που το ελληνικό ποδόσφαιρο απέδειξε ότι μπορεί να κοιτάξει στα μάτια τα μεγαθήρια. Και τότε ήταν που όλοι ελπίσαμε ή μάλλον πιστέψαμε πως αυτό ήταν μόνο η αρχή. Όμως δεν ήταν.

Από την κορυφή στην ακινησία

Αν δούμε ψύχραιμα το τι ακολούθησε, θα διαπιστώσουμε πως το ελληνικό ποδόσφαιρο δεν εκμεταλλεύτηκε ποτέ ουσιαστικά αυτή τη μοναδική ευκαιρία. Ούτε σε επίπεδο υποδομών, ούτε σε επίπεδο παιδείας, ούτε σε επίπεδο διοίκησης. Καμία «κληρονομιά του 2004» δεν θεμελιώθηκε.

Το πρωτάθλημά μας συνέχισε να είναι πεδίο μάχης μεταξύ παραγόντων και όχι πεδίο ανάπτυξης νέων παικτών. Η Εθνική ομάδα, παρά τη συμμετοχή σε Μουντιάλ και Euro τα επόμενα χρόνια, σταδιακά ξεθώριασε. Οι ακαδημίες, αντί να ζήσουν μια «επανάσταση», έμειναν στα χέρια ιδιωτών χωρίς εθνικό σχεδιασμό. Και το ελληνικό ταλέντο… είτε χάθηκε είτε πήγε έξω για να προκόψει.

Το λάθος αφήγημα

Το βασικό λάθος μας ήταν ίσως το εξής: Αντί να δούμε το Euro 2004 ως αφετηρία, το είδαμε ως εξαίρεση. Αντί να πούμε «είμαστε ικανοί και θα το χτίσουμε», αρκεστήκαμε στο «μια φορά κι έναν καιρό, είχαμε ομάδα». Το αφήγημα του «θαύματος» υπονόμευσε την ευθύνη της συνέχειας. Όταν η επιτυχία αντιμετωπίζεται σαν σύμπτωση, η αποτυχία είναι θέμα χρόνου.

Υπάρχει ακόμη χρόνος;

Το Euro 2004 μάς χάρισε κάτι που λίγες χώρες έχουν ζήσει. Μας έκανε να ονειρευτούμε. Αλλά δεν το μετουσιώσαμε σε δομή. Η μνήμη της επιτυχίας παραμένει ζωντανή,  όχι όμως και η ουσία της.

Ίσως, η μεγαλύτερη μας πρόκληση σήμερα είναι να ξαναδούμε το 2004 όχι σαν κάτι μαγικό, αλλά σαν κάτι εφικτό. Να επενδύσουμε σε υποδομές, παιδεία, καθαρό ποδόσφαιρο. Να ξαναφτιάξουμε Εθνική ομάδα με όραμα. Να εμπνεύσουμε τους νέους όχι με DVD και αναμνήσεις, αλλά με ευκαιρίες και αξίες.

Γιατί τότε – και μόνο τότε – το Euro 2004 θα έχει πραγματικά καρπωθεί.

Και για να κλείσουμε αισιόδοξα, η Εθνική Ελλάδος του Ιβάν Γιοβάνοβιτς με νέους ηλικιακά και ταλαντούχους ποδοσφαιριστές, όπως ο Καρέτσας, ο Μουζακίτης, ο Κωνσταντέλιας, ο Κωστούλας, ο Ζαφείρης και οι υπόλοιποι έχουν γεννήσει προσδοκίες για καλύτερες ημέρες στην Εθνική ομάδα ποδοσφαίρου και το πρόγραμμα «Αναγέννηση» της ΕΠΟ κινείται προς αυτήν την κατεύθυνση.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.