Μαρινα Σπανου: «Ο κοσμος εχει αναγκη την αισιοδοξη πλευρα της ζωης»

Την πρώτη της μουσική, αλλά και προσωπική συνάντηση με τους Ροδοπίτες, και όχι μόνο,  ακροατές της, αναμένεται να έχει την προσεχή Κυριακή, στην Κομοτηνή, η τραγουδοποιός. Μαρίνα Σπανού.

Η δημοφιλής νεαρή καλλιτέχνης την Κυριακή, 22 Ιουνίου,  αναμένεται να ανέβει στην σκηνή του Θερινού ΔΗΠΕΘΕ  της Κομοτηνής, στην πρώτη της επίσκεψη στην πόλη μας, η οποία προστέθηκε στους σταθμούς της φετινής Καλοκαιρινής της περιοδείας, η οποία ξεκίνησε από το Φεστιβάλ του Χελμού, στα Καλάβρυτα, συνεχίστηκε στην Θεσσαλονίκη και κατόπιν μιας  μικρής στάσης στην «Ταράτσα του Φοίβου» στο Θέατρο Άλσος στην Αθήνα, συνεχίζεται στην Ελλάδα.

Με την αφορμή της παρουσίας της στην Κομοτηνή, η Μαρίνα Σπανού, παρέθεσε και την πρώτη της συνέντευξη στο «Ράδιο Παρατηρητής 94fm» μιλώντας για την έως τώρα πορεία της, τις προσλαμβάνουσες που τη διαμόρφωσαν καλλιτεχνικά, αλλά και τους μελλοντικούς καλλιτεχνικούς της στόχους.

Μαρίνα Σπανού όμως…

ΠτΘ: Πώς διαμορφώθηκε αυτό που ακούμε σήμερα από τη Μαρίνα Σπανού και τις δικές της δημιουργίες και ποια ήταν τα δικά σας ακούσματα;

Μ.Σ.: Ήταν πολύ μεγάλη η παλέτα των ακουσμάτων που είχα, από πολύ μικρή ηλικία, λόγω του ότι η μουσική μέσα στο σπίτι ήτανε αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητας. Η μητέρα μου είναι μουσικός και άρα στο σπίτι υπήρχε ένα πιάνο πάντα, παρτιτούρες, θεατρικές μουσικές, μιούζικαλ, Χατζιδάκις, Θεοδωράκης – ο οποίος ήταν και στενός φίλος του παππού μου – και ταυτόχρονα κι η δική μου pop, indie, αγγλική ή ευρωπαϊκή μουσική που έπαιζε στα ακουστικά. Νομίζω πως όλα αυτά έφτιαξαν  ένα «καμβά» πάνω στον οποίο τώρα εγώ προσπαθώ να βάλω το δικό μου αποτύπωμα.

ΠτΘ: Τι γεννιέται πρώτα, η μουσική ή οι στίχοι;

Μ.Σ.: Για τον καθένα πιστεύω ότι είναι εντελώς διαφορετική διαδικασία. Για  μένα ίσως τοποθετεί καλύτερα το πλαίσιο η ιστορία, δηλαδή οι στίχοι. Είναι κυρίως βιωματικές ιστορίες ή πράγματα  που περνάνε από το δικό μου φίλτρο και είναι εντελώς αδιαπραγμάτευτα και προσωπικά. 

ΠτΘ: Η πρώτη σας εμφάνιση έγινε στην πρωτεύουσα, στην Αρεοπαγίτου, όπου επιλέξατε να τραγουδήσετε στον κόσμο. Από τότε μέχρι σήμερα νομίζω ότι έχετε τέσσερις κυκλοφορίες, με πιο  πρόσφατη να την «Μεσαία  Άρκτο». Περιμένατε να γίνουν  όλα αυτά σε τόσο γρήγορο χρονικό διάστημα; Και πώς αντιλαμβάνεστε εσείς τον χρόνο που κυλά μέσα σε όλα όσα γίνονται;

Μ.Σ.: Για  μένα ο χρόνος «τρέχει» με έναν πιο ιδιαίτερο ρυθμό, αλλά, αν πάρω απόσταση  και δω ότι στην πραγματικότητα έχουνε περάσει 4 με 5 χρόνια από τότε, που πάτησα  για πρώτη  φορά το πόδι μου στην Αρεοπαγίτου και ξεκίνησα  δημόσια να μοιράζω τις μουσικές και τις ιστορίες μου, μου φαίνεται ότι όντως τα πράγματα έγιναν πολύ γρήγορα. Υπήρχαν, ωστόσο, διάφοροι σταθμοί μέσα σε αυτή την πορεία, που, την ώρα της διαδρομής, δεν με έκαναν να νοιώθω ότι έγινε ένα «μπαμ» μέσα σε μια  νύχτα.

ΠτΘ:  Αυτό το δείχνει κάπως και η ανταπόκριση και η αγάπη που σας δείχνει ο κόσμος…

Μ.Σ.: Ναι, και είναι πάρα πολύ σημαντικό και για μένα και για μας – την μπάντα που είναι πάνω στη σκηνή –  για τα τραγούδια, είναι πολύ μεγάλη  μου τιμή. 

«Οι συνεργάτες μου είναι σαν προέκταση του εαυτού μου»

ΠτΘ: Πόσο διαφορετική είναι η πορεία όταν δεν είσαι μόνος σου; Ξεκινήσατε με μια κιθάρα και μια φωνή και τώρα μιλάμε για ένα ολοκληρωμένο σχήμα, το οποίο σε κάποιες συναυλίες εντάσσετε και τον χορό.

Μ.Σ.: Ξεκινήσαμε ένα καινούργιο παιχνίδι από τον Απρίλιο. Είμαι πολύ τυχερή που έχω  συνεργάτες κοντά μου, υπέροχους καλλιτέχνες και ανθρώπους πρωτίστως, που είναι σαν προέκταση του εαυτού μου. Οπότε η μετάβαση ήτανε πιο ομαλή  απ’ ό,τι πίστευα.  Δεν σας κρύβω ότι αγχώθηκα στην αρχή σε ό,τι αφορά την επιλογή συνεργατών και τη διαμόρφωση μιας ομάδας, γιατί ήδη είχε φτάσει αυτό το ανεξήγητο πράγμα με τον κόσμο και τα τραγούδια, σε ένα πολύ καλό σημείο. Ειδικά στην Αθήνα γέμιζα μεγάλο θέατρο μόνη μου και αναρωτιόμουνα αν θα πετύχει η συνταγή, η οποία όχι μόνο πέτυχε, αλλά κι εγώ διδάσκομαι πολλά πράγματα μέρα τη μέρα.

«Με τον κόσμο μας ενώνει η ανάγκη να βλέπουμε την αισιόδοξη πλευρά της ζωής»

ΠτΘ: Τι θεωρείτε ότι είναι αυτό, μέσα από τον ήχο, τον στίχο και όλη την  προσωπικότητα σας που ενδεχομένως «χτυπάει φλέβα» στο κοινό; Τι είναι αυτό που σας ενώνει;

Μ.Σ.: Νομίζω πως ο κόσμος έχει πολύ ανάγκη για την αισιόδοξη πλευρά της ζωής, αυτή που προσπαθώ να βρίσκω κι εγώ κάθε μέρα, ώστε να την μοιράζομαι με τον κόσμο και  πάνω στη σκηνή. Οπότε θεωρώ ότι αυτό μας ενώνει. Κάποιοι το λένε ρομαντισμό,  περιγράφοντας και τη δική μου μουσική και τα δικά  μου live. Εγώ πιστεύω ότι είναι κάτι ανώτερο από τον ρομαντισμό και την κινηματογραφικότητα, που θέλω να το λέω «έρωτα». Αλλά δεν είναι μόνο ο διαπροσωπικός έρωτας, είναι ο έρωτας και το πάθος για το κάθε τι που έχει ο καθένας στη ζωή του, τη δουλειά, τους φίλους, την οικογένειά του, ακόμα και τον ίδιο του τον εαυτό έως και πολύ πολύ μικρά πράγματα της καθημερινότητας.

ΠτΘ: Τι ονειρεύεστε και για το μέλλον; Τόσο σε ό,τι αφορά τη μουσική, αλλά και γενικότερα για τη μελλοντική σας πορεία;

Μ.Σ.: Θα ήθελα, όσο μπορώ, να δημιουργώ και να κάνω αυτές τις «μικρές γέννες», που  είναι οι δίσκοι και τα τραγούδια, οι συναντήσεις, τα live κ.ο.κ. Με ανανεώνουν πάρα πολύ και θα ήθελα πολύ να συνεχιστούν αυτά, όπως και μερικές μικρές προκλήσεις που έχω βάλει στον εαυτό μου όσον αφορά τους χώρους και τα πιο επαγγελματικά σχέδια.

ΠτΘ: Η «Μεσαία Άρκτος» είναι ο τελευταίος σας δίσκος. Τι μπορείτε να μας πείτε γι’ αυτόν;

Μ.Σ.: Η «Μεσαία Άρκτος» είναι ένας  πολύ προσωπικός δίσκος, ο οποίος «γεννήθηκε» αμέσως μετά την προηγούμενη κυκλοφορία που είχε μέσα το ταξίδι, ένα μεγάλο άνοιγμα στον κόσμο  και συνεπώς μια μεγάλη προσδοκία για το τι έρχεται μετά. Μέσα σε αυτό το καλοκαίρι που επικρατούσε η τρέλα με τα live, με το ταξίδι, με όλο αυτό τον κόσμο και όλες αυτές τις νέες γνωριμίες, ήθελα να προσπαθήσω να καταγράψω τη μεριά του εαυτού μου που ακόμη  πατούσε στα πιο παιδικά και εφηβικά της ίσως χώματα και φυσικά με γνώμονα τον έρωτα και ό,τι συμβολίζει για  μένα αυτός ο πλασματικός – ανύπαρκτος αστερισμός, η Μεσαία  Άρκτος. Είμαι πολύ χαρούμενη που κυκλοφόρησε και φέτος, γιατί δεν το προόριζα για φέτος το καλοκαίρι, δεδομένου ότι συνήθως υπάρχουν κάποια  πρωτόκολλα σε αυτή τη διαδικασία, πρέπει να περιμένεις 2-3-4 χρόνια. Χαίρομαι που πήγα κόντρα  σε αυτό το πρωτόκολλο και ήρθε αμέσως μετά η «Μεσαία Άρκτος».

«Ο κάθε δίσκος, σαν άλλη φωτογραφία της στιγμής στην οποία βρίσκεσαι»

ΠτΘ: Μαζί με τους δίσκους, «μεγαλώνετε» και ωριμάζετε καλλιτεχνικά. Υπό αυτήν την λογική, όταν ακούτε τον πρώτο ή τον δεύτερο δίσκο σας, υπάρχουν πράγματα τα οποία αναπολείτε ή για τα οποία έχετε μετανιώσει;

Μ.Σ.: Ευτυχώς δεν έχω μετανιώσει για τίποτα. Αναπολώ μια πιο γλυκιά εκδοχή του εαυτού και της ζωής μου, που ακούγεται πολύ γραφικό και υπερβολικό για την ηλικία που βρίσκομαι, αλλά είναι ωραίο που ο κάθε δίσκος είναι σαν μια φωτογραφία της στιγμής στην οποία βρίσκεσαι. Οπότε, αν θέλω να ανατρέξω στην ηλικία των 17, όταν τελείωσα το σχολείο, και με ποιους ανθρώπους ήμουν και πού περπατούσα, μπορεί να βάλω να ακούσω τον πρώτο δίσκο, ο οποίος είναι και ο πιο ισχυρός από φωτογραφίες.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.