Σπυρος  Πετρουλακης: «Η συγχωρεση ειναι μια μεγιστη πραξη ανθρωπιας»

Στην Κομοτηνή βρέθηκε το απόγευμα της Τετάρτης, 11 Ιουνίου, ο αγαπημένος συγγραφέας κ.Σπύρος Πετρουλάκης, στο πλαίσιο της περιοδείας του με αφορμή την κυκλοφορία του νέου του μυθιστορήματος «Η Σονάτα των Αθέατων Πουλιών» από τις Εκδόσεις «Μίνωας».

Ο κ.Πετρουλάκης βρέθηκε στον αύλειο χώρο της Δημοτικής Βιβλιοθήκης Κομοτηνής, προσκεκλημένος και των Βιβλιοπωλείων «Βαφειάδης» μιλώντας για το νέο του μυθιστόρημα που είναι αφιερωμένο στη νόσο του Αλτσχάιμερ αλλά και την αξία της συγχώρεσης.

Την άποψή της για το βιβλίο, μοιράστηκε με τον συγγραφέα και το κοινό, η εκπαιδευτικός κ.Στέλα Δαλακούρα, ενώ την εκδήλωση πλαισίωσαν μουσικά οι κ.κ.Δώρα Καραγκιοζάκη και Βασίλης Βαφειάδης.

Λίγες ώρες πριν την άφιξή στην Κομοτηνή ο δημοφιλής συγγραφέας, μεταξύ άλλων και των πολύ μεγάλων τηλεοπτικών επιτυχιών «Σασμός» και «Το Ναυάγιο» μίλησε στο «Ράδιο Παρατηρητής 94fm» για το νέο του συγγραφικό δημιούργημα, την σχέση του με την μουσική που πρωταγωνιστεί στο βιβλίο και φυσικά τα επόμενα συγγραφικά, και όχι μόνο, βήματά του.

Σπύρος Πετρουλάκης όμως…

«Κάθε καινούργιο βιβλίο απαιτεί πολύ σκληρή δουλειά»

ΠτΘ: κ. Πετρουλάκη βρίσκεστε στην Κομοτηνή για την παρουσίαση του νέου σας μυθιστορήματος «Η Σονάτα των Αθέατων Πουλιών». Ένα ακόμα βιβλίο που αν κρίνουμε από τις πρώτες αντιδράσεις του κοινού στο πολύ μικρό χρονικό διάστημα της κυκλοφορίας του θα αγαπηθεί εξίσου με τα προηγούμενα. Είναι πλέον για εσάς, μετά τόσο συγγραφικά χιλιόμετρα κάτι εύκολο;

Σ.Π.: Δεν νομίζω πως είναι. Θέλει  πάρα πολύ σκληρή δουλειά, πολύ σκληρό  αγώνα κάθε προσπάθεια, κάθε καινούργιο βιβλίο και πάντα υπάρχει η ίδια  αγωνία λες και είμαι πρωτάρης, κάθε φορά. Και επειδή υπάρχει και μια τελειομανία μέσα μου, πάντα μου το κάνει πιο  δύσκολο το πράγμα. Ο στόχος μου είναι  να παραδίδω πάντα στον κόσμο ένα βιβλίο που να είναι αξιόλογο, στο οποίο δεν θα σπαταλήσει τον χρόνο  του.

ΠτΘ: Στο βιβλίο αυτό βλέπουμε μια ιστορική διαδρομή και σύνδεση του παρελθόντος με το παρόν. Πώς  εργαστήκατε και τι ενδεχομένως δυσκολίες αντιμετωπίσατε;

Σ.Π.: Η συγγραφή αυτού του βιβλίου ήταν μια διαδικασία η οποία πράγματι με δυσκόλεψε πάρα πολύ, γιατί εκτός από τα ζητήματα του ίδιου του βιβλίου,  υπήρχαν και εξωγενείς παράγοντες. Έχω αφιερώσει το βιβλίο σε δυο φίλους μου που χάθηκαν κατά τη διάρκεια της συγγραφής αυτού του βιβλίου, με διαφορά λίγων ωρών. Στον Κώστα Χαρδαβέλα και τον Δημήτρη Ήμελλο, τον «Αντώνη Φραγκιαδάκη» του «Σασμού». Έτσι λοιπόν οι δυσκολίες δεν ήτανε μόνο οι πρακτικές  αλλά ήτανε και οι πνευματικές και οι προσωπικές. Με δυσκόλεψε  σε πολλούς τομείς, διότι αναφέρομαι σε μια νόσο, το  Αλτσχάιμερ, που πλήττει πάρα πολύ κόσμο πια και τείνει να γίνει πανδημία. Με δυσκόλεψε γενικά όλη αυτή η προσέγγιση. Άλλωστε είχα δυο θείες, αδελφές της μητέρας μου, και τον παππού μου, που  πέρασαν από το Αλτσχάιμερ και έφυγαν από τη ζωή, οπότε, όταν καταπιάνεσαι με ένα προσωπικό βάσανο, αυτό τρυπώνει πιο βαθιά μέσα στην καρδιά σου και σε σουβλίζει. Παρόλα αυτά, το έκανα και κατά κάποιον  τρόπο για να το ξορκίσω και να μιλήσω για αυτούς τους ανθρώπους, που παρότι χάνουν τις μνήμες, τις αναμνήσεις τους και ό,τι χαρακτήρισε μέχρι εκείνη τη στιγμή, την οντότητά τους το συναίσθημα μέσα τους υπάρχει.  Το συναίσθημα μένει.

«Ο τρόπος που λειτουργεί η μουσική μέσα μας, κίνητρο για μένα να γράψω ένα βιβλίο για τη μουσική»

ΠτΘ: Και μένει και μέσω της μουσικής, δεδομένου ότι και από τον τίτλο του μυθιστορήματος η μελωδία είναι παρούσα στο σύνολό του…

Σ.Π.: Πάντα στα βιβλία μου χρησιμοποιώ τη μουσική, γιατί είναι ένα κομμάτι της ζωής μου, από τα πολύ παιδικά μου χρόνια, με κάθε τρόπο. Ωστόσο ανακάλυψα ότι η μουσική είναι αυτή που μένει και οι νότες της πολλές φορές, οι μελωδίες της, μας θυμίζουν καταστάσεις, μας ξαναγυρνούν πίσω. Ο τρόπος που  λειτουργεί η μουσική μέσα μας, μου έδωσε το κίνητρο να γράψω ένα βιβλίο για τη μουσική,  αλλά με έναν διαφορετικό τρόπο απ’ ό,τι έχουμε δει ως τώρα.  Μέσα από τη μνήμη δηλαδή.

ΠτΘ: Πέραν του γεγονότος ότι αντιμετωπίζετε με απόλυτο σεβασμό και τη νόσο αυτή καθ’ αυτή, αντιμετωπίζετε με πάρα πολύ ωραίο τρόπο και νομίζω και  ιστορική αλήθεια  και  το παρελθόν. Πώς εργαστήκατε για την παράθεση των γεγονότων αυτών καθ’ αυτών;

Σ.Π.: Υπήρχαν μαρτυρίες τις οποίες άκουσα, υπήρχαν και  βιβλία τα οποία  χρησιμοποίησα για να μάθω πράγματα τα οποία δεν γνώριζα για την πειρατεία και σίγουρα όποιος πάρει το βιβλίο θα δει ότι στις τελευταίες σελίδες αναφέρω και τη βιβλιογραφία που χρησιμοποίησα. Πάντα το κάνω αυτό, γιατί για μας τους συγγραφείς τα βιβλία που διαβάζουμε ώστε να εκδηλώσουμε με αλήθεια την ιστορία μας, είναι ένα πολύ χρήσιμο εργαλείο.  Γι’ αυτά τα βιβλία έχουν δουλέψει άλλοι άνθρωποι, πριν από μας και μας έχουν προσφέρει τα φώτα τους, την εργασία τους, τη δουλειά τους, οπότε εγώ θεωρώ υποχρέωσή μου, το λιγότερο που μπορώ να κάνω είναι να αναφέρω από πού πήρα τα στοιχεία που δεν μπορούσα να γνωρίζω λόγω της ιδιότητάς μου. Αυτό το ταξίδι ήταν κουραστικό, γιατί έπρεπε να το τεκμηριώσω και να το δω από πολλές πλευρές, προκειμένου να μην γίνουν λάθη. Μέχρι τώρα δεν μου έχουν αναφέρει κάποιο λάθος και ελπίζω να τα έχω καταφέρει, γιατί είναι μια εποχή την οποία δεν την ζήσαμε, την  διαβάσαμε.

ΠτΘ:  Σε τι ποσοστό «ντύσατε» τα στοιχεία αυτά με μυθοπλασία;

Σ.Π.: Η μυθοπλασία υπάρχει σε μεγάλο βαθμό,  ωστόσο μέσα υπάρχουν πάρα πολλά στοιχεία της καθημερινότητάς μας, της ζωής  μας, της κανονικής ζωής. Κάποια στιγμή με παίρνει ένα τηλέφωνο ο δήμαρχος της Κιμώλου και μου λέει ότι υπάρχει μια γιαγιά η οποία θέλει να μου πει μια ιστορία. Είναι φοβερό αυτό το πράγμα. Και όταν σου λέει ότι ήταν μια κοπέλα  νιόπαντρη  που είχε κόκκινα μαλλιά, «σαν τη φωτιά» όπως είπε ήταν τα μαλλιά της και τα μάτια της σαν τη θάλασσα. Αυτό σε μαγεύει και κάθεσαι και ακούς την ιστορία και  δεν σε ενδιαφέρει αν αυτό που σου λέει είναι τελικά αλήθεια ή αν είναι αποκύημα της φαντασίας της. Ακούς την ιστορία. Ήρθαν οι πειρατές, την άρπαξαν, την πήγανε στην Αλεξάνδρεια κ.ο.κ. Οι άνθρωποι από τη φύση τους, από την αρχή της ανθρωπότητας, τους αρέσει να λένε και ακούνε ιστορίες.  Φαντάζομαι τους παλιούς στις σπηλιές για παράδειγμα, ότι μαζεύονταν γύρω από τη φωτιά και έλεγαν οι ένας στον άλλον ιστορίες. Κάπως έτσι πέρναγε και η ζωή τους. Έτσι λοιπόν λειτούργησε και σε μένα αυτή η ιστόρηση της γιαγιάς. Ακόμα και όλο να είναι βγαλμένο από το μυαλό της, ήταν για μένα τόσο σημαντικό.

ΠτΘ: Πέραν της μουσικής είναι ένα βιβλίο που αναφέρεται πάρα πολύ και στη  συγχώρεση. Με ποιόν τρόπο και τι τελικά σημαίνει για εσάς προσωπικά;

Σ.Π.: Θα σας πω μια λέξη. Σασμός. Έφερα στην καθημερινότητά μας τη λέξη  αυτή, αλλά και την έννοια, την οποία ήθελα να μάθει ο κόσμος. Κι αυτό γιατί ως τότε γνωρίζαμε μόνο την έννοια της βεντέτας,  αλλά δεν ξέραμε πώς σταματάει. Για μένα ο σασμός λοιπόν, και η συγχώρεση, η αξία της συγχώρεσης, είναι μια  μέγιστη πράξη  ανθρωπιάς και δεν θα μπορούσα να μην την χρησιμοποιώ στα βιβλία μου, στη ζωή μου και γενικά να την πρεσβεύω και με την έννοια της συγνώμης και της συμφιλίωσης.

«Αυτό που μετράει πρώτα είναι το βιβλίο να “αναμετρηθεί” με τους αναγνώστες»

ΠτΘ: Ο «Σασμός» και «Το Ναυάγιο» που φέρουν  την υπογραφή σας είναι κάποια από τις μεγαλύτερες τηλεοπτικές επιτυχίες των τελευταίων ετών. Ευελπιστείτε και  σε αντίστοιχη πορεία και για την «Σονάτα των Αθέατων Πουλιών»; Υπάρχει ενδεχομένως και κάποια σχετική σκέψη;

Σ.Π.: Η «Σονάτα» κυκλοφόρησε μόλις πριν  δυο μήνες, οπότε για μένα  αυτό που μετράει πρώτα είναι να «αναμετρηθεί» με τους  αναγνώστες. Είναι ένα στοίχημα  το οποίο το κερδίζουμε και εγώ και ο εκδοτικός οίκος, γιατί αγαπήσαμε πάρα  πολύ τη Σονάτα  πριν ακόμη κυκλοφορήσει. Ωστόσο έχω δεχτεί μια κρούση, την  οποία βέβαια την πάμε σιγά σιγά, γιατί ακόμα δεν χρειάζεται να τρέξουμε προς αυτή την  κατεύθυνση. Εμάς μας ενδιαφέρει ο αναγνώστης. Να διαβάσει τη Σονάτα, να μάθει πράγματα, γι’  αυτό άλλωστε κάνουμε και μια πολύ μεγάλη  περιοδεία σε όλη την Ελλάδα.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.