Γιαννης Αγγελακας, τραγουδοποιος «Ο καθενας εχει τη μουσικη που του αξιζει»

Με την εκπνοή του περασμένου έτους ο Γιάννης Αγγελάκας κυκλοφόρησε σε συνεργασία με τους «100 βαθμούς κελσίου» τον τελευταίο του δίσκο που τιτλοφορείται «Ήσυχα Τραγούδια Για Ανέμελα Λιβάδια». Η αρχή της νέας σύμπραξης έγινε περίπου έναν χρόνο πριν, το 2015, όταν ο Γιάννης Αγγελάκας παρουσίασε την καινούργια του μπάντα στη σκηνή του An Club σε τρεις sold out συναυλίες. Για έναν ολόκληρο χρόνο περιόδευσαν όλοι μαζί στην Ελλάδα δίνοντας συναυλίες, ένα είδος πρόβας και προετοιμασίας του νέου αυτού σχήματος αλλά και μιας νέας δισκογραφικής δουλειάς.

Το άλμπουμ περιέχει 9 νέα τραγούδια και μια διασκευή στο τραγούδι του Βασίλη Τσιτσάνη, «Δε Θέλω τα Ματάκια σου». Τα πρώτα σχεδιάσματα των τραγουδιών αυτών στήθηκαν από τον Γιάννη Αγγελάκα και τον Sonny Touch τον Νοέμβριο του 2014. Το άλμπουμ θα συνοδεύεται και από το ομότιτλο βιβλίο, με στίχους και ποιήματα του Γιάννη Αγγελάκα που έχει γράψει τα τελευταία χρόνια. Το artwork του άλμπουμ και του βιβλίου έχει επιμεληθεί η ομάδα Original Replica.

Η ενορχήστρωση των τραγουδιών έγινε από τον Γιάννη Αγγελάκα σε συνεργασία με τον Sonny Touch και τους 100ο C. Τα όργανα έχουν σαφή ρόλο σε κάθε ένα τραγούδι, ενώ εκτός των κλασικών, ακούγονται και άλλα, όπως oscilators, cumbus, ukelele, κ.α. Οι στίχοι του είναι, όπως πάντα επίκαιροι και βαθιά καυστικοί, τρυφεροί αλλά και προκλητικοί. Σε αυτό το άλμπουμ ο Γιάννης Αγγελάκας συνδυάζει όλες τις εκφράσεις του μουσικού παρελθόντος του, βρίσκοντας και πάλι όμως τρόπο, να επανασυστήσει τον εαυτό του μέσα από ένα σχήμα νέων μουσικών και νέων ιδεών.
 
 Με αφορμή την κυκλοφορία του δίσκο ο Γιάννης Αγγελάκας συνομίλησε με τον Παναγιώτη Κανελλόπουλο και την εκπομπή «Eλ Rock» του Ράδιο Παρατηρητής για την ροκ, τη μουσική γενικότερα, τις πηγές έμπνευσης του αλλά  και την κινητήριο δύναμη του όλα αυτά τα χρόνια καλλιτεχνικής δημιουργίας.
 
Γιάννης Αγγελάκας όμως αναλυτικά…
 
ΠτΘ: κ. Αγγελάκα σας έχουμε δει πέρα από μουσικό και τραγουδιστή και ως ηθοποιό, ποιητή αλλά και συγγραφέα, καθώς έχετε εκδώσει και ένα βιβλίο. Λαμβάνοντας υπόψη όμως ότι απεχθάνεστε τον όρο καλλιτέχνης, εσείς πως θα χαρακτηρίζατε τον εαυτό σας;
Γ.Α: Δεν ξέρω. Ξέρω ότι θα τον χαρακτήριζα ανήσυχο δημιουργικά και έναν άνθρωπο που έχει αφιερωθεί σ’ έναν τρόπο αυτοαναζήτησης. Βρίσκομαι σ’ έναν τρόπο αυτοαναζήτησης.

ΠτΘ: Οπότε η μουσική σας φέρνει, στη διαδρομή αυτή, πιο κοντά στο εγώ σας;
Γ.Α: Η μουσική είναι ένας τρόπος ίσα ίσα να σπάει το εγώ μας και να ανακαλύπτουμε τι υπάρχει πίσω από αυτό.

ΠτΘ: Ένας από τους αγαπημένους σας ποιητές, αν δεν κάνω λάθος, είναι και ο Έλιοτ. Είχε πει λοιπόν ο Έλιοτ ότι δεν μπορούμε να εξηγήσουμε ένα πάθος σε κάποιον που δεν το έχει ζήσει όπως δεν μπορούμε να εξηγήσουμε και το φώς σε κάποιον εκ γενετής τυφλό. Θα ήθελα εσείς να προσπαθήσετε να μας βάλετε λίγο στο κλίμα αυτού του πάθους που βιώνετε με τη μουσική  τόσα χρόνια τώρα. Πώς ξύπνησε μέσα σας αυτό το αίσθημα της αγάπης με την μουσική, αυτό το ταξίδι, και πώς εξελίσσεται με τα χρόνια;
Γ.Α: Από μικρό παιδί άκουγα τη μουσική και με συγκινούσε, παρέλυε τη σκέψη μου, ταξίδευα μαζί της, όλα αυτά που όλοι έχουμε πάθει από παιδάκια, όσοι τέλος πάντων συγκινούμασταν από τη μουσική. Είναι πολύς κόσμος που συγκινείται,  άσχετα αν κάποιοι μετά γίνονται και μουσικοί και άλλοι είναι ακροατές. Δεν έχει καμία σημασία. Η μουσική  έχει μία δύναμη. Δεν μπορώ να περιγράψω τι έγινε. Απλώς ονειρευόμουν να ζήσω σαν μουσικός και νιώθω ευγνωμοσύνη το ότι έζησα και ζω σαν μουσικός. Η μουσική είναι μια  υπόγεια δύναμη και σου ‘ρχεται από εκεί που δεν το περιμένεις. Πολλές φορές περπατάς σε σκέψεις και ακούς ένα τραγούδι και ξεφεύγεις σε άλλες συγκινήσεις. Ξεχνάς τα προβλήματα σου ή βρίσκεις τις λύσεις και όλα αυτά που μπορεί να κάνει το μαγικό επίτευγμα της μουσικής.

«Υπήρχε μια διάθεση αντιπαράθεσης με το mainstream και δυστυχώς εξακολουθεί να υπάρχει μέχρι και σήμερα, γιατί δεν αλλάζει ποτέ το mainstream»

ΠτΘ: Είστε ήδη πολλά χρόνια πάνω από τριάντα στο προσκήνιο του μουσικού στερεώματος της χώρας. Πώς παρατηρείτε την κατάσταση απ’ την αρχή -τότε με τις Τρύπες- μέχρι και σήμερα, από τις μουσικές που επικρατούν μέχρι και το κοινό και  το πώς ανταποκρίνεται στις συναυλίες. Υπάρχει διαφορά ανάμεσα στα χρόνια και πώς την έχετε βιώσει εσείς;
Γ.Α: Προφανώς θα υπάρχει διαφορά. Απλώς και εμείς από πιτσιρικάδες είχαμε μια φόρα να πάμε κόντρα στο mainstream και στην καταναλωτική μουσική, αυτή που προέβαλαν τα μέσα ενημέρωσης, γιατί στις εποχές που γινόμασταν και εμείς μπάντα και μεγαλώναμε, είχαν ανοίξει τα ιδιωτικά κανάλια που προωθούσαν τη λογική «ελεύθεροι δείτε τηλεόραση» και έριχναν  μέχρι τελικής πτώσης την αισθητική του μέσου Έλληνα, ο οποίος παραδόθηκε άνευ όρων σ’ αυτή την εύκολη ζωή και κατανάλωνε την εύκολη μουσική, το οποίο κάνει μέχρι και σήμερα. Υπήρχε μια διάθεση, αν θέλεις, αντιπαράθεσης με το mainstream και δυστυχώς εξακολουθεί να υπάρχει μέχρι και σήμερα, γιατί δεν αλλάζει ποτέ το mainstream. Το mainstream είναι όπως είναι τα τηλεπαιχνίδια ή τα reality shows και όλα αυτά. Έχουν χάσει βέβαια την αίγλη της χρυσής εποχής αλλά επιμένουν ακόμα. Κρατούν ακόμη δύο εκατομμύρια Έλληνες ομήρους.

«Δεν νοσταλγώ αλλά προχωράω»

ΠτΘ: Ανέφερα προηγουμένως ότι είστε πάνω από τριάντα χρόνια στο προσκήνιο. Αυτό συνεπάγεται ότι δεν είστε πια 25 χρονών. Αλήθεια ο χρόνος, που περνάει, σας φοβίζει;
Γ.Α: Δεν ξέρω, δεν θέλω να φανώ ούτε ηρωικός ούτε ότι σνομπάρω το χρόνο αλλά έζησα τόσο δυνατά αυτά τα χρόνια. Είμαι πλέον 57 χρονών και νιώθω ότι βρίσκομαι ακόμη στον δρόμο και ονειρεύομαι τα επόμενα βήματα. Δεν νοσταλγώ αλλά προχωράω. Εντάξει κάποια στιγμή όλο αυτό θα τελειώσει,  θα συναντηθώ με τον θάνατο και θα πάμε σε μια άλλη διάσταση. Αν ήταν να μας φοβίζει όλο αυτό θα τα είχαμε  παρατήσει όλα και θα πηγαίναμε κάπου να «καβουκωθούμε».

ΠτΘ: Να πάμε όμως λίγο τώρα στον τελευταίο δίσκο «Ήσυχα τραγούδια για ανέμελα λιβάδια» που κυκλοφορήσατε με τους «100 βαθμούς κελσίου», ένα συγκρότημα το οποίο δεν γνώριζε ο κόσμος. Παρατηρούμε γενικότερα ότι επιλέγετε να συνεργαστείτε με πολύ νέο κόσμο στις δουλειές σας. Θεωρείτε  χρέος σας ως καταξιωμένος στο χώρο να βοηθήσετε νέους μουσικούς στην ανέλιξη τους;
Γ.Α: Δεν το σκέφτομαι έτσι, μάλλον νιώθω πιο πολύ κοντά σ’ αυτές τις ηλικίες, στην ενέργεια τους, στον ρομαντισμός τους, στην τρέλα τους. Οι συνομήλικοι μου λίγο πολύ είναι καταβεβλημένοι, ξεχασμένοι στις υποχρεώσεις τους. Νιώθω πιο κοντά στους νέους, πιο κοντά σ’ αυτές τις ηλικίες  και με αυτές πια συνεργάζομαι. 

«Ο καθένας αναλαμβάνει και τις ευθύνες της πτώσης του!» 

ΠτΘ: Ο τίτλος «Ήσυχα τραγούδια για ανέμελα λιβάδια», όπως έχετε αναφέρει και εσείς, τουλάχιστον στο πρώτο του σκέλος είναι ειρωνικός. Ωστόσο για ένα λιβάδι όπως είναι η Ελλάδα, τι μουσική είναι αυτή που θα της ταίριαζε;
Γ.Α: Ο καθένας έχει τη μουσική που του αξίζει. Δεν ξέρω ποια μουσικά θα ταίριαζε στον Έλληνα. Εδώ οι άνθρωποι τα Σαββατοκύριακα γεμίζουν ακόμη τα σκυλάδικα. Ο καθένας αναλαμβάνει και τις ευθύνες της πτώσης του!

ΠτΘ: Τι είναι αυτό το οποίο φοβίζει αλλά και εμπνέει τον Γιάννη Αγγελάκα σήμερα;
Γ.Α: Με εμπνέει αυτό που πάντα με ενέπνεε. Η σχέση μου με τον κόσμο, η σχέση μου με τη ζωή, το βλέμμα μου πάνω σε ό,τι γίνεται στην κοινωνία και ό,τι γίνεται μέσα μου. Όλο αυτό το πάρε δώσε τέλος πάντων, η κουβέντα που κάνω, οι εσωτερικές κουβέντες με τον εαυτό μου και με τον κόσμο.

ΠτΘ:  Και  τι είναι αυτό που σας φοβίζει;
Γ.Α: Με φοβίζει αυτό που βλέπω, την ανθρωπιά να υποβιβάζεται, μέσα σε μια δύσκολη εποχή να χαμηλώνουν οι αξίες, οι ηθικές, οι ψυχές. Πάντα με φόβιζε ότι θα ζω σ’ έναν κόσμο που δε θα έχει αυτοσεβασμό και αξιοπρέπεια. Νομίζω ότι σε τέτοιες εποχές το κακό τρέχει γρηγορότερα από το φως και πολλές φορές υποψιάζομαι ότι αυτό που φοβόμαστε ότι θα ‘ρθει έχει έρθει ήδη. 

«Ελπίζω στη νιότη, σε τίποτα άλλο»

ΠτΘ: Είναι γνωστό ότι είστε ένας άνθρωπος με ιδιαίτερες ευαισθησίες όσον αφορά την κοινωνία αλλά και πολιτικοποιημένος με συνείδηση δεδομένη όσον αφορά την παρούσα κατάσταση τόσο στην Ελλάδα όσο και πέραν των συνόρων της. Πώς θα τη σχολιάζατε, βλέπετε κάπου μια προοπτική, ένα ξέφωτο, κάτι στο οποίο μπορεί να ελπίζουν οι νέες γενιές;
Γ.Α: Όχι δεν βλέπω κάτι αισιόδοξο σε πρώτη φάση, δηλαδή ίσα ίσα όλη αυτή η οικονομική κρίση, ο ρατσισμός και η παγκόσμια «μούρλα», σε αδιέξοδο οδηγούν. Από την άλλη το αισιόδοξο είναι η δύναμη της νιότης . Όσα από αυτά τα παιδιά καταφέρουν να κρατήσουν  τα μάτια τους ανοιχτά και  τη συνείδηση τους σε εγρήγορση θα βρίσκονται μπροστά σε φοβερούς γρίφους τους οποίους θα πρέπει να λύσουν και να απαντήσουν είτε με τέχνη είτε με πολιτική. Ελπίζω ότι μετά από πολλά χρόνια τα μικρά παιδιά, αυτές οι γενιές που μεγαλώνουν με όλα αυτά τα τρελά  βιώματα που έχουν, όλη αυτή την παράνοια του πλανήτη θα οδηγήσουν σιγά σιγά τα μυαλά τους και τις καρδιές τους σε λύσεις ανθρώπινες. Ελπίζω στη νιότη, σε τίποτα άλλο.

«Η ταμπέλα “ροκ ή όχι” έχει ταλαιπωρηθεί τόσο πολύ που αποφεύγω να πω τι είναι ή δεν είναι ροκ»

ΠΤΘ: Τώρα θα ήθελα να σας αναφέρω τρεις-τέσσερις λεξούλες και να μου πείτε τι σημαίνουν για σας αυτές ή γενικά τι σας φέρνουν στο μυαλό. Ξεκινώντας από την λέξη και έννοια «θεός».
Γ.Α: Όλα αυτά που δεν μπορούμε να συλλάβουμε με τις αισθήσεις μας και την λογική μας.

ΠτΘ: Τι είναι για σας η ροκ μουσική;
Γ.Α: Δεν ξέρω, για μένα μπορώ να σου πω τι είναι η μουσική, τώρα η ταμπέλα «ροκ ή όχι» έτσι κι αλλιώς έχει ταλαιπωρηθεί τόσο πολύ που αποφεύγω να πω τι είναι ή δεν είναι ροκ. Πού να ξέρω και ‘γω; Ξέρω όμως τι δύναμη έχει η μουσική και  τι μου έχει προσφέρει όλα αυτά τα χρόνια.

ΠτΘ: Και τέλος τι είναι για σας και πώς ορίζετε τη λέξη ελευθερία;
Γ.Α: Άνοιξες μια πολύ μεγάλη κουβέντα νομίζω. Πάντως  πριν την ελευθερία πρέπει να έχουμε κερδίσει τον αυτοσεβασμό μας, να σεβόμαστε τον εαυτό μας και τα όριά  του και ασκώντας τη σκέψη και το συναίσθημα να προσπαθούμε να δοκιμάζουμε τι συμβαίνει πέρα από τα όρια μας, να πάμε πέρα από τα όρια μας. Έχουμε αυτή την ευκαιρία. Αν το κάνουμε είμαστε ελεύθεροι. Αλλά και πάλι είναι πολύ λίγο αυτό που λέω πάνω σε μία πολύ μεγάλη κουβέντα.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.