Οδηγος το πνευμα του Χρυσανθου και για τις νεοτερες γενιες των Ποντιων

Μνήμες του Χρύσανθου Θεοδωρίδη, του αηδονιού του Πόντου που σιώπησε πριν από 20 χρόνια, ζωντάνεψαν από τους ανθρώπους που ήταν κοντά του, που τον γνώρισαν τόσο σαν καλλιτέχνη, όσο και σαν άνθρωπο, ζωντάνεψαν στην εκδήλωση-αφιέρωμα που διοργάνωσε ο Πολιτιστικός Σύλλογος των Απανταχού Κιζαριωτών «Ο Πόντος» στην Πολιτιστική Κίνηση Ροδόπης την Κυριακή 27 Απριλίου.

Στην εκδήλωση συμμετείχαν οι Γιώργος Δημαρίδης, Παύλος Ταϊγανίδης, Μιχάλης Καλιοντζίδης, Θεόδωρος Βεροιώτης, Ανδρέας Κουγιουμτσίδης, Ηλίας Πετρόπουλος και Δημήτρης Πιπερίδης, υπό τον συντονισμό του κ. Γιάννη Παγκοζίδη, που παρέθεσαν τις μουσικές τους μνήμες, και όχι μόνο, στους παρευρισκόμενους, ξυπνώντας μνήμες σε πολλούς, αλλά και παρουσιάζοντας το έργο του μεγάλου καλλιτέχνη, και την αφοσίωσή του στην ποντιακή παράδοση στις νεότερες γενιές.

 Ανάδειξη του Ποντιακού πολιτισμού

Την χαρά της που μπόρεσαν να φιλοξενήσουν εκλεκτούς συντελεστές και λυράρηδες την επετειακή αυτή εκδήλωση για τον μεγάλο αυτό πόντιο τραγουδιστή, που έβαλε τη σφραγίδα του στην εξέλιξη του ποντιακού τραγουδιού, εξέφρασε η πρόεδρος του Συλλόγου κ. Βούλα Ελευθεριάδου.

Ο Σύλλογός τους θέλει να αναδείξει τον ποντιακό πολιτισμό και την ιστορία τους, σημείωσε, για αυτό και πραγματοποιούν μια σειρά από εκδηλώσεις με όλα τα μέλη του ΔΣ να έχουν ενεργό ρόλο σε αυτές. «Θέλουμε να βάλουμε μια σφραγίδα στο κομμάτι του πολιτισμού και ιδιαίτερα του ποντιακού» ανέφερε.

Διορθώνοντας την πυξίδα της παράδοσης

Τον συντονισμό και τη διοργάνωση της εκδήλωσης είχε ο κ. Γιάννης Παγκοζίδης που τόνισε πως θέλησαν με αφορμή της συμπλήρωσης των 20 χρόνων από το θάνατό του, να φέρουν μαζί μερικούς από τους συνεργάτες του που είναι ακόμα εν ζωή, που συνεργάστηκαν με αυτόν όταν ήταν ακόμα νέοι στο ποντιακό τραγούδι, και τους γαλούχησε σε αυτό.

Έτσι κάλεσαν τον Μιχάλη Καλιοντζίδη, τον Δημήτρη Πιπερίδη, τον Θεόδωρο Βεροιώτη, τον Ανδρέα Κουγιουμτσίδη, καθώς και δύο τραγουδιστές, τον Γιώργο Δημαρίδη και τον Παύλο Ταϊγανίδη, που είπε και ιστορίες βιωματικές από τα πρώτα βήματα του Χρύσανθου.

Η εκδήλωση δεν ήταν χορευτική, αλλά κυρίως εκδήλωση ενημέρωσης των νεότερων Ποντίων, που ο κ. Παγκοζίδης θεωρεί πως μάλλον έχουν χάσει κάπως την πυξίδα του τι σημαίνει παράδοση, εξέλιξη κτλ.

Αυτά διερεύνησαν μέσα από την κουβέντα τους, με τον κ. Παγκοζίδη να τονίζει πως θέλουν να φροντίσουν οι νέοι, που δεν γνώρισαν καθόλου τον Χρύσανθου, να πάρουν μια εικόνα για τον ίδιο αλλά και για την παράδοση, τα μουχαμπέτια και όλη την τέχνη που αυτός αντιπροσώπευε.

Ο καπετάνιος στο καράβι που είναι ο Πόντος

Τον Σύλλογο Κιζαριωτών και ειδικά τον «φίλο και αδερφό» κ. Παγκοζίδη, ευχαρίστησε ο κ. Μιχάλης Καλιοντζίδης λυράρης και τραγουδιστής, για αυτή την εκδήλωση μνήμης του γιγάντιου Χρύσανθου, που τους ταξίδεψε σε γλυκιές αναμνήσεις και την παρακαταθήκη που άφησε στο έργο του. «Μια εκδήλωση που θα είναι φως για τα νέα παιδιά και θα τους ακολουθεί στην καλλιτεχνική αλλά και την προσωπική τους πορεία» σημείωσε.

Όπως εκμυστηρεύθηκε, ο ίδιος φώναζε τον Χρύσανθο όταν τον πρωτογνώρισε στις αρχές της δεκαετίας του ’80,  καπετάνιο, ένα όρο που θεωρεί πως του αρμόζει περίτρανα. «Όταν με ρώτησε πώς σου ήρθε αυτή η λέξη μικρέ, του απάντησα ότι ο Πόντος είναι ένα τεράστιο καράβι και εσύ είσαι ο καπετάνιος» είπε, εξομολογούμενος πως πρόκειται για μια εικόνα που κρατά μέσα του μέχρι σήμερα.

Μαζί με την γλώσσα θα χαθεί και το τραγούδι

Ο κ. Γιώργος Δημαρίδης, που όπως αναφέρει «έτυχε κάποτε να τραγουδάω ποντιακά, μιας και πρέπει κάποτε να ξέρουμε πότε να σταματούμε» σημείωσε πως «ο Χρύσανθος είναι ο Θεός μου μέχρι και σήμερα» και έζησαν πολλά μαζί. Μάλιστα αυτός ήταν που τον κράτησε το τραγούδι, του έλεγε πως πρέπει να τραγουδά.

«Έτυχε να μπω κατευθείαν στα βαθιά, μαζί με τα πρώτα ονόματα που τότε μεσουρανούσαν» σημείωσε, όπως ο Χρύσανθος, ο Γώγος και άλλοι. Ήταν όμως και τυχεροί, γιατί είχαν βιώματα από τους παππούδες και τις γιαγιάδες, ήξεραν αυτά που τραγουδούν τι έλεγαν, για να μπορούν και να τα ερμηνεύουν. Αυτό που τον θλίβει είναι πως αυτοί που τους ακολούθησαν, δεν ξέρουν πια τη γλώσσα, και πλέον θεωρεί πως υπάρχει παπαγαλία, παρά πραγματική γνώση της γλώσσας, που επηρεάζει και την ερμηνεία. «Τους ενδιαφέρει περισσότερο να περάσουν τη βραδιά, χωρίς να νοιάζονται πως θα πρέπει να συμβαίνει κάτι για να μπορούν να ανταπεξέρχονται» κατέληξε.

Ο Χρύσανθος όπως τον γνώρισε ο Ηλίας Πετρόπουλος

Τον δικό του Χρύσανθο, όπως τον έζησε στα νιάτα του περιέγραψε ο Καθηγητής και Πρόεδρος του Τμήματος Γλώσσας Φιλολογίας και Πολιτισμού Παρευξεινίων χωρών κ. Ηλίας Πετρόπουλος, που τόνισε πως 20 χρόνια μετά το θάνατο του «θείου του, Χρύσανθου», ακόμα βρίσκεται κοντά τους.

«Μεγαλώσαμε με την αναπνοή του.  Μεγάλωσα και ανδρώθηκα καλλιτεχνικά, όσο έπαιζα επαγγελματικά λύρα, μιας και πλέον δεν έχω χρόνο, με την φωνή του, τον πόνο του» είπε χαρακτηριστικά ο κ. Πετρόπουλος και συμπλήρωσε πως αξιώθηκε να συνεργαστεί μαζί του για πολλά χρόνια και μάλιστα ετοίμαζαν κάτι μαζί, όμως τελικά τους πρόλαβε ο θάνατος του Χρύσανθου.

«Έχω τις ωραιότατες γλυκύτατες αναμνήσεις, δεν με άφησε να πάρουν τα μυαλά μου αέρα, όταν ήμουν 18 ετών. Φαντάζεστε έναν πιτσιρίκο από την Αλεξανδρούπολη που σπουδάζει στο πανεπιστήμιο να συνοδεύει το Χρύσανθο; Πολύ μεγάλη υπόθεση» σημείωσε, ενθυμούμενος πως πάντα πριν ξεκινήσουν γυρνούσε προς τον κ. Πετρόπουλο με την παραίνεση «τις σπουδές σου πρόσεχε». Θεωρεί λοιπόν πως του οφείλει που δεν πήραν τα μυαλά του αέρα, και βρίσκεται μαζί με άλλους που γνώρισαν τον Χρύσανθο για να μιλήσουν για αυτόν.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.