π. Δημητρης Βασιλειαδης, «Πιστευω οτι η κοινωνια της Κομοτηνης θα μπορουσε να αγκαλιασει το Ιδρυμα»
⸺ «Η Μονάδα Φροντίδας Ηλικιωμένων φορολογείται, όπως φορολογείται ένας ιδιώτης εισοδηματίας∙ πληρώνουμε φόρο εισοδήματος για τα ενοίκια κανονικά και ΕΝΦΙΑ για την περιουσία, η οποία ενίοτε επιβαρύνει»
⸺«Είμαστε σε δεινή οικονομική κατάσταση κι έχουμε οφειλές πολύ υψηλές, πάνω από 500.000 ευρώ»
Στον δρόμο προς τη Σταύρωση και την Ανάσταση του Χριστού, είχαμε τη χαρά και την τιμή να συνομιλήσουμε με τον πρωτοπρεσβύτερο Δημήτρη Βασιλειάδη, τον Προέδρο του Διοικητικού Συμβουλίου, τον συμπολίτη ορθόδοξο κληρικό, που προΐσταται για χρόνια τώρα της Μονάδας Φροντίδας Ηλικιωμένων Ατόμων Κομοτηνής, του γνωστού μας Γηροκομείου, στο οποίο για την επίλυση των διοικητικών του ζητημάτων, με στόχο την ευρυθμότερη λειτουργία του για την όσο το δυνατόν ποιοτικότερη φροντίδα των ηλικιωμένων συνανθρώπων μας, αφιερώνει το σύνολο σχεδόν του ελεύθερου χρόνου του, του εκτός των ιερατικών του καθηκόντων. Πρόκειται, εξάλλου, για μια δομή που αφορά στη συλλογική μνήμη και ιστορία, εφόσον το Γηροκομείο Κομοτηνής είναι ένα μεταπολεμικό επίτευγμα φιλανθρωπίας και αλτρουισμού συμπολιτών μας, πρόταγμα των οποίων υπήρξε η ελληνορθόδοξη, βυζαντινή, παράδοση της φιλαλληλίας και του σεβασμού προς τους ηλικιωμένους, τους ανθρώπους της τρίτης ηλικίας, με πρώτιστο καθήκον τη φροντίδα των μη δυναμένων οικονομικά συμπολιτών μας.
π. Δημήτρης Βασιλειάδης όμως, σε μια εφ’ όλης της ύλης συνομιλία για τη Μονάδα Φροντίδας Ηλικιωμένων Ατόμων Κομοτηνής, το Γηροκομείο Κομοτηνής, μέσω της οποίας κατατίθεται τόσο η ιστορία και η εξέλιξη της δομής στον χρόνο, όσο και τα αντικειμενικά της στοιχεία, τα οικονομικά δηλαδή στοιχεία της λειτουργίας της, τα έσοδα, τα έξοδα, το προσωπικό και οι φιλοξενούμενοι, έτσι ώστε να γίνει εμπεριστατωμένα κατανοητή η ανάγκη της συμμετοχής όλων μας στη διατήρησή της και, κυρίως, στην αναγκαιότητα προσφοράς ποιοτικής φροντίδας στους φιλοξενούμενους στη δομή ηλικιωμένους, που έφεραν πολλούς εκ των συμπολιτών μας στη ζωή, υπήρξαν δηλαδή προπάτορές μας.
Ι. Η ίδρυση και η πορεία στον χρόνο – Το κτηριακό πρόγραμμα
«Οι σύλλογοι “Ορθοδοξία” και “12 Απόστολοι” συνέβαλαν στην ίδρυση του Γηροκομείου»
ΠτΘ: Γηροκομείο Κομοτηνής. Πώς προέκυψε στον τόπο μας, πώς δημιουργήθηκε;
Δ.Β.: Ή ίδρυση του Γηροκομείου μας είναι προϊόν της φιλάνθρωπης διαθέσεως, της αγάπης της κοινωνίας της Κομοτηνής, των Ορθοδόξων Χριστιανών της Κομοτηνής, μόλις τέλειωσαν οι πόλεμοι (Β΄ Παγκόσμιος και Εμφύλιος) και τα όσα κακά επακολούθησαν. Η ιδέα της δημιουργίας ενός γηροκομείου στην πόλη προέκυψε δηλαδή στις αρχές της δεκαετίας του ’50. Τότε, στην Κομοτηνή ενεργούνταν δύο θρησκευτικοί σύλλογοι, η «Ορθοδοξία», η οποία ήταν ιδρυμένη από την εποχή του μεσοπολέμου και είχε την εποχή εκείνη δραστηριότητα σημαντική κατηχητικού επιπέδου, με κηρύγματα, κατηχητικά σχολεία, πολιτιστικές και φιλανθρωπικές εκδηλώσεις, καθώς επίσης και ο Σύλλογος των «12 Αποστόλων». Από τους παράγοντες της «Ορθοδοξίας», θυμόμαστε κυρίως τον Ευάγγελο Ρουμπάνη, ο οποίος προΐστατο και του οποίου η μνήμη υπάρχει ακόμα και σήμερα και ήταν η έκφραση της λόγιας μερίδας της κοινωνίας. Ο Σύλλογος των «12 Αποστόλων» ήταν η έκφραση του λαϊκού θρησκευτικού φρονήματος, του οποίου προΐστατο η αείμνηστη Στεργιανή Παπαβασιλείου. Κι αυτός ο Σύλλογος είχε μεγάλη δραστηριότητα στη λατρευτική κίνηση, σε αγρυπνίες. Τότε, τις αγρυπνίες τις κάνανε τα μέλη του Συλλόγου και μέσα στην πόλη και στον Άγιο Νικόλαο του Πόρτο Λάγους, ο οποίος τότε ήταν σε μια εντελώς διαφορετική κατάσταση από αυτή που είναι τώρα, αλλά και σε συνεργασία με τον αντίστοιχο σύλλογο της Ξάνθης, γιατί κι εκεί υπήρχε Σύλλογος «12 Αποστόλων» και έκαναν κι εκεί, στα έρημα τότε μοναστήρια της Ξάνθης, αγρυπνίες. Αυτοί, και οι δύο σύλλογοι, συνέβαλαν στην ίδρυση του Γηροκομείου.
ΠτΘ: Τις αγρυπνίες τις αναλάμβαναν οι σύλλογοι… Εξαιρετική διαφοροποίηση.
Δ.Β.: Τότε, η τοπική εκκλησία δεν είχε ακόμα στελέχωση ούτε για τα κατηχητικά σχολεία. Σας ανέφερα ήδη ότι το κατηχητικό μέρος το είχε αναλάβει η «Ορθοδοξία», κι, επίσης, και οι «12 Απόστολοι» και η «Ορθοδοξία» είχαν και μεγάλη φιλανθρωπική δραστηριότητα. Στο πλαίσιο αυτής της φιλανθρωπικής δραστηριότητας συνέλαβαν και ο δύο στην ιδέα του Γηροκομείου. Πρόεδρος της «Ορθοδοξίας» ήταν ο αείμνηστος Αθανάσιος Παριανός. Δημοσιογράφος και βιβλιοπώλης στο επάγγελμα και εκδότης εφημερίδας. Περισσότερο επιτυχείς απεδείχθησαν οι προσπάθειες του Παριανού, ο οποίος εξασφάλισε τη δωρεά του οικοπέδου από το ζεύγος Λυγίας και Γεωργίου Ουζούνογλου. Νομίζω ότι υπήρξε και μια δωρεά σε χρήμα και έτσι ξεκίνησε να αναγείρεται το Γηροκομείο. Για να εξασφαλίσουν χρήματα φτάσανε μέχρι να περιοδεύουν στα χωριά και να μαζεύουν αγροτικά προϊόντα ─όπως κάνανε τότε για να συντηρηθούν και οι παπάδες─, για να μαζέψουν χρήματα. Κατόρθωσαν έτσι και ανήγειραν το πρώτο τμήμα αυτού του κτηρίου στο οποίο είμαστε σήμερα, το 1959. Το τμήμα αυτό της παλιάς πτέρυγας ήταν ισόγειο. Αργότερα, νομίζω στα 1986, προσέθεσαν και τον όροφο. Πριν από το ’74 κτίστηκε ο ναός του Αγίου Μηνά, ο οποίος αντικατοπτρίζει και την ευσέβεια των Κομοτηναίων, τον σεβασμό, στον Άγιο Μηνά, γιατί ετιμάτο ο Άγιος Μηνάς στην πόλη μας. ‘Εχουμε και ένα απότμημα λειψάνων στον Μητροπολιτικό ναό και εικόνα των λειψάνων του, νομίζω, και στον Άγιο Γεώργιο.
Ίσως συνέβαλε και το γεγονός ότι ο μακαριστός Μητροπολίτης Τιμόθεος, ως Κρητικός, είχε κι εκείνος μεγάλη ευλάβεια στον Άγιο Μηνά. Έτσι, έγινε ο Ναός και το διώροφο κτήριο το οποίο παραλάβαμε εμείς. Σε κάποια φάση κτίστηκε και ένα κτήριο μεμονωμένο ως αναρρωτήριο. Αυτή η κατάσταση συνεχίστηκε μέχρι τη δεκαετία του ’70. Το Ίδρυμα μέχρι το ’74 λειτούργησε ως τμήμα του Συλλόγου. Γι’ αυτό και ο τίτλος έμεινε έτσι. Η τότε Κυβέρνηση επέβαλε, κι εγώ θεωρώ ότι ήταν και σωστό, να έχει διοικητική ανεξαρτησία όχι μόνον αυτό το Ίδρυμα, αλλά όλα τα αντίστοιχα φιλανθρωπικά . Τότε, ιδρύθηκε το Ίδρυμα Γηροκομείου Κομοτηνής, του οποίου η διοίκηση είναι 9μελής. 7 μέλη διορίζει το Διοικητικό Συμβούλιο της «Ορθοδοξίας» ως ιδρυτικό του Ιδρύματος και 2 μέλη προέρχονται από τους θεσμικούς πολιτικούς φορείς του τόπου. Παλιότερα ήταν ο νομάρχης, τώρα ο Αντιπεριφερειάρχης ΠΕ Ροδόπης. Έκτοτε, άλλαξε η δομή, γιατί είναι πλέον αυτοτελές Νομικό Πρόσωπο Ιδιωτικού Δικαίου, φιλανθρωπικού χαρακτήρα, και εποπτεύεται από τις ανάλογες υπηρεσίες του Δημοσίου, τις υπηρεσίες Υγιεινής και Εργασίας. Εν συνεχεία, τη δεκαετία του ’70, επεκτείναμε το οικόπεδό μας, που ήταν διαμπερές μέσα σε δυο δρόμους και σήμερα ανάμεσα σε τρεις, αγοράζοντας δυο όμορα οικόπεδα και ξεκινώντας επέκταση.
«Ο κ. Α. Γιαννακίδης υιοθέτησε την ιδέα της αποπερατώσεως του νέου κτηρίου του Γηροκομείου και έχουμε αίσθημα ευγνωμοσύνης προς το πρόσωπό του γι’ αυτό»
ΠτΘ: Και έτσι προέλυψε το νέο υπερσύγχρονο κτήριο…
Δ.Β.: Εμείς αρχίσαμε την επέκταση αυτή ως Ίδρυμα, αλλά ήταν αδύνατο να εκτελέσουμε το έργο με τις δικές μας δυνάμεις, καθότι ήταν πολυδάπανο. Ήταν προς τιμήν του, ο κ. Γιαννακίδης, πριν καν αναλάβει Περιφερειάρχης, ο οποίος με κάλεσε προσωπικά και μου ζήτησε να συζητήσουμε πώς θα προχωρήσουμε το Γηροκομείο και υιοθέτησε την ιδέα της αποπερατώσεως του κτηρίου με ένταξη στο πρόγραμμα ΕΣΠΑ. Έτσι, το κτήριο αποπερατώθηκε και εξοπλίστηκε και η επέκταση, η δε παλιά πλευρά ανακαινίστηκε στο πλαίσιο αυτού του Προγράμματος, το οποίο οφείλουμε στον κ. Αριστείδη Γιαννακίδη, και το αίσθημα ευγνωμοσύνης που έχω εγώ και οι Κομοτηναίοι, προς το πρόσωπό του, μου επιβάλλουν να το τονίζω αυτό.
ΙΙ. Οι πρόσοδοι και οι αναγκαίοι οικονομικοί πόροι για την εύρυθμη λειτουργία του Γηροκομείου – Η ανάγκη διαρκούς εγρήγορσης της τοπικής κοινωνίας
«Δεν έχουμε καμία ευμενή μεταχείριση και ενδιαφέρον από το κράτος∙ μάς συμπεριφέρεται σαν επιχείρηση, μας “κτυπάει στο κεφάλι”»
ΠτΘ: Εξασφαλίσατε τις υποδομές. Πώς λειτουργείτε, όμως, τη δομή και πώς διασφαλίζετε τη συνέχισή της;
Δ.Β.: Το Ίδρυμά μας δέχεται, σύμφωνα με τον Κανονισμό του, όλους τους ηλικιωμένους ηλικίας πάνω από 65 ετών. Ο Κανονισμός λέει τους απόρους πρώτα και μετά αυτούς που έχουν εισοδήματα∙ οι άποροι χωρίς να καταβάλλουν κάτι, αυτοί που έχουν προσφέρουν. Αυτό θεωρητικά ισχύει σήμερα, αφού δεν κλείσαμε την πόρτα ποτέ σε κανέναν, και οιαδήποτε αίτηση γίνεται δεκτή, όταν δεν υπάρχουν κωλύματα υγιεινής∙ δηλαδή να μην πάσχει κάποιος από μεταδοτικό νόσημα και κινδυνεύουν οι άλλοι ή δεν μπορεί να αυτοεξυπηρετηθεί. Διότι η δομή του ιδρύματος είναι για γέροντες, οι οποίοι έχουν ανάγκες, μπορούν όμως να κινούνται για τις προσωπικές τους ανάγκες, το φαγητό τους, κλπ. Να αυτοεξυπηρετούνται. Αυτός είναι ο όρος. Άλλος όρος δεν υπάρχει κανένας. Αυτό υπάρχει στον αρχικό Κανονισμό και τον σεβόμαστε και τον τηρούμε μέχρι σήμερα.
Ποια είναι τώρα τα έσοδα του ιδρύματος; Πρώτον, είναι η πρόσοδος της περιουσίας. Η περιουσία είναι δυο κατηγοριών. Αυτά τα οποία κατά καιρούς δώρισαν φιλάνθρωποι Κομοτηναίοι στο Ίδρυμα και αυτά τα οποία προσέφεραν κατά καιρούς οι τρόφιμοι του Γηροκομείου. Πρώτη κατηγορία προσόδου είναι τα ενοίκια από την περιουσία, η οποία για να είμαστε και συγκεκριμένοι, σήμερα είναι μηνιαίως περίπου 13.000 ευρώ. Το δεύτερο έσοδο είναι οι εισφορές των τροφίμων. Οι εισφορές αυτές είναι οι συντάξεις, όταν έχουν μόνο σύνταξη και ό,τι μπορούν να προσφέρουν οι ίδιοι ή οι συγγενείς τους. Βεβαίως, αυτήν τη στιγμή έχουμε 31 τροφίμους καταγεγραμμένους, οι οποίοι συνεισφέρουν συνολικά 21.000 ευρώ τον μήνα. Το κόστος για κάθε τρόφιμο ανέρχεται πάνω από 1.200 ευρώ τον μήνα, διότι δυστυχώς άλλαξε και η «εικόνα» τους. Όταν εγώ ανέλαβα την Προεδρία του Ιδρύματος ήταν εντελώς διαφορετική η ανθρωπογεωγραφία των τροφίμων. Ήταν άνθρωποι ναι μεν ηλικιωμένοι, με τα προβλήματα της ηλικίας τους, αλλά σε σχετικά καλή κατάσταση. Τώρα, δυστυχώς, οι περισσότεροι είτε θεωρητικώς μεν αυτοεξυπηρετούμενοι, πρακτικώς δε είναι κατάκοιτοι, αλλά κι αυτοί που δεν είναι κατάκοιτοι έχουν τις πάνες τους, έχουν ένα σωρό ανάγκες, πράγμα που σημαίνει και οικονομική επιβάρυνση και ανάγκη περισσοτέρου προσωπικού. 21.000 ευρώ έσοδα από τους τροφίμους, συν 13.000, κάνουν 34.000. Η ετήσια επιχορήγηση του κράτους είναι 40.000 ευρώ και, καμιά φορά και εκτάκτως, για έργα, 10.000 ευρώ ετησίως. Από την άλλη, φορολογούμαστε όπως φορολογείται ένας ιδιώτης εισοδηματίας. Δηλαδή πληρώνουμε φόρο εισοδήματος για τα ενοίκια κανονικά και ΕΝΦΙΑ για την περιουσία, η οποία μερικές φορές δεν φέρνει τίποτα κι απλώς επιβαρύνει. Αυτή είναι η αιτία που βρισκόμαστε σε μια δεινή οικονομική κατάσταση. Μερικοί λένε να μην παίρνουμε αυτούς που δεν μπορούν να πληρώσουν. Μα το Ίδρυμα το ίδρυσαν για να προσφέρουν στους απόρους. Θα πω στον άπορο να μην έρθει;
Και γι’ αυτόν το λόγο είμαστε σε δεινή οικονομική κατάσταση αυτήν τη στιγμή. Έχουμε οφειλές πολύ υψηλές, πάνω από 500.000 ευρώ, τις οποίες προσπαθούμε να καλύψουμε με σταδιακή εκποίηση περιουσιακών στοιχείων, τα οποία είτε δεν φέρουν κανένα εισόδημα είτε φέρουν μικρό, προσπαθώντας να καλύψουμε το άνοιγμα. Και, δυστυχώς, είμαστε κάθε λίγο και λιγάκι στα δικαστήρια για καθυστέρηση εισφορών, άλλοτε και καθυστέρηση μισθών –Δόξα τω Θεώ, τον τελευταίο καιρό, σε αυτόν τον τομέα, είμαστε καλύτερα. Αυτή είναι η κατάσταση. Τα πληρώνουμε όλα. Θέσπισε η κυβέρνηση ειδικό επίδομα για το ρεύμα. Δεν είμαστε μέσα. Θεσπίζει για χρέη στον ΕΦΚΑ. Πληρώνουμε κανονικά τα πρόστιμα για τις καθυστερήσεις. Δεν έχουμε καμία ευμενή μεταχείριση και ενδιαφέρον από το κράτος. Εγώ πιστεύω ότι είναι απαράδεκτο να πληρώνει το φιλανθρωπικό Ίδρυμά μας, με τέτοια προσφορά καθαρή ─τα χαρτιά μας είναι καθαρά, ελέγχονται και από Ορκωτούς Λογιστές και από τις δημόσιες υπηρεσίες. Αφήστε δε που οι απαιτήσεις είναι να τηρούνται πλήρως οι κανονισμοί∙ στον ΕΝΦΙΑ φτάσαμε να μας βάλουν και πρόστιμο, γιατί ξεχάσαμε να συμπληρώσουμε μερικά χαρτιά και τώρα έχουμε να πληρώσουμε 2.000 ευρώ πρόστιμο.
«Υπάρχει μια πραγματικά οικογενειακή φροντίδα για τους τροφίμους»
ΠτΘ: Και το προσωπικό σας, από το οποίο εξαρτάται η άριστη διαβίωση των γερόντων;
Δ.Β.: Το προσωπικό μας αυτήν τη στιγμή, με πλήρη μισθοδοσία, είναι 14 άτομα. Είναι 8 νοσηλεύτριες –έχουμε δυο νοσηλεύτριες σε κάθε βάρδια: πρωινή, απογευματινή, νυκτερινή–, οι οποίες φροντίζουν τα πάντα. Ο γιατρός του Ιδρύματος έρχεται κάθε μέρα και εξετάζει όποιον έχει ανάγκη. Αν υπάρξει ανάγκη ειδικοτήτων, θα έρθει ειδικευμένος γιατρός και αν υπάρξει ανάγκη νοσοκομειακής περιθάλψεως, θα οδηγηθεί ο ασθενής στο Νοσοκομείο. Έχουμε δηλαδή πλήρη υγειονομική κάλυψη. Και για τον καλλωπισμό τους φροντίζουμε· να έρθει κουρέας, κομμώτρια, να χτενίσει τις κυρίες, να περιποιηθεί τους άντρες.
ΠτΘ: Τα φάρμακα τα προμηθεύονται οι νοσηλεύτριες; Και το Ίδρυμα είναι αυτό που ψωνίζει, πάει στο σούπερ μάρκετ, αγοράζει τα τρόφιμα…
Δ.Β.: Όλα το Ίδρυμα τα κάνει. Εμείς θεωρούμε ότι είμαστε μια μεγάλη οικογένεια. Το μαγειρείο μας λειτουργεί πλήρως και με φροντίδα. Το προσωπικό μας είναι έτσι: με αγάπη για τους τροφίμους και φροντίδα να δώσουν αυτό που θέλουν οι γέροντες, σύμφωνα και με τις οδηγίες των γιατρών. Δηλαδή υπάρχει μια πραγματικά οικογενειακή φροντίδα για τους τροφίμους. Τα τελευταία χρόνια έχουμε, βέβαια, και το σοβαρό πρόβλημα της άνοιας που έχουν πολλοί ηλικιωμένοι. Άλλοτε δεν είχαμε το πρόβλημα αυτό. Εγώ, όταν ήρθα στο Γηροκομείο, δεν είχαμε τέτοιους ηλικιωμένους. Μπορεί μερικούς, που τους παίρναμε υγιείς να κατέληγαν κατάκοιτοι, αλλά να τρέχουμε να κλειδώνουμε τις πόρτες για να μην φύγουν οι τρόφιμοι!
Πιστεύω ότι η κοινωνία της Κομοτηνής θα μπορούσε να αγκαλιάσει το Ίδρυμα. Πιστεύω ότι υπάρχουν αυτήν τη στιγμή στην Κομοτηνή συμπολίτες που δεν θα τους είναι τίποτε να διαθέτουν 50 ευρώ τον μήνα και να διατηρεί το Ίδρυμα η κοινωνία της Κομοτηνής, χωρίς κανέναν άλλο. Έχουμε επιχειρήσεις αξιόλογες, που καμία δυστυχώς δεν μας βοηθά. Εξαίρεση ήταν η πρώην Alfa Beta Roto. Αυτήν τη στιγμή το μόνο εξωτερικό στήριγμά μας, εκτός από αυτά που σας ανέφερα και κάποιες ελάχιστες δωρεές, είναι η συμπαράσταση της Μονής Βατοπεδίου, την οποία οφείλω να εξάρω. Άρχισε τον Αύγουστο του ’24 από τον γέροντα Εφραίμ, που όταν του ανέφερα το πρόβλημά μας, ανέλαβε η Μονή να μας βοηθήσει με 5.000 ευρώ κάθε μήνα. Έχει μεγάλη φιλανθρωπική δράση η Μονή, αλλά εμάς μας συγκινεί ιδιαιτέρως ότι συμπεριέλαβαν το Γηροκομείο μας· για μας αυτό το ποσό είναι πολύ μεγάλο. Οφείλω να ευχαριστήσω τον Γέροντα, όλη την Αδελφότητα και τον Άγιο Θεόδωρο, γιατί μας δίνει τέτοιους φορείς στην εκκλησία, οι οποίοι προσφέρουν, για να αποδειχτεί ότι η εκκλησία είναι αυτή η οποία πραγματικά νοιάζεται για τους κατατρεγμένους, για τους ταλαιπωρημένους ανθρώπους. Φέραμε έναν κύριο προχθές, ο οποίος ζούσε σε μια κατάσταση «φοβερή». Μόνος, σε ένα ημιερειπωμένο σπίτι-αποθήκη –δεν ξέρω τι ήταν– και ήρθε ο άνθρωπος και αναζωογονήθηκε. Αυτό συνέβη πάρα πολλές φορές.
Να σημειώσω ότι η διοίκηση είναι εντελώς προσφοράς∙ δεν εισπράττει ούτε ευρώ. Υπάρχει στον προϋπολογισμό κονδύλιο για έξοδα κινήσεως, αλλά ποτέ δεν εισπράξαμε. Τα μόνα χρήματα που εισπράττουν φυσικά πρόσωπα είναι οι εργαζόμενοι, οι οποίοι πληρώνονται πάντοτε σύμφωνα με τις συλλογικές συμβάσεις του κράτους και ποτέ με διάφορες πονηρίες που κάνουν οι επιχειρήσεις. Το κράτος μάς συμπεριφέρεται σαν επιχείρηση, μας «κτυπάει στο κεφάλι». Κάθε λίγο αναγγέλλεται η αύξηση του ελαχίστου ημερομισθίου. Εμείς θα το πληρώσουμε. Δίνουμε δώρα Χριστουγέννων, Πάσχα, επίδομα αδείας. Οι γέροντές μας, όμως, οι οποίοι δίνουν τις συντάξεις, δεν παίρνουν τίποτα. Οι συντάξεις είναι «σκαλωμένες» χρόνια τώρα.
ΠτΘ: Πώς αξιολογείτε εμάς τους Κομοτηναίους σήμερα σε σχέση μ’ αυτήν τη Mονάδα; Ξέρουμε ότι υπάρχουν κάποιοι που σας σκέπτονται αλλά και σας επισκέπτονται…
Δ.Β.: Όλους τους ευχαριστούμε. Αλλά εγώ πάλι επιμένω σε αυτό που σας είπα προηγουμένως, ότι πιστεύω ότι εάν γίνει μια προσπάθεια στην κοινωνία της Κομοτηνής και πουν 1000-2000 άνθρωποι εμείς δίνουμε 50 ευρώ τον μήνα, το πρόβλημα του Γηροκομείου όχι απλώς λύθηκε, αλλά θα γίνει άριστο, « ξενοδοχείο 5 αστέρων». Γιατί αυτήν τη στιγμή θέλουμε να προσφέρουμε ακόμη περισσότερα, αλλά είμαστε οριακά. Το προσωπικό μας είναι στα όριά του. Μακάρι να είχαμε τη δυνατότητα να πάρουμε άλλες δυο νοσηλεύτριες για να κάνουμε τη ζωή των τροφίμων ακόμη πιο ευχάριστη.
ΠτΘ: Το ζήτημα των δωρεών ακινήτων πιστεύετε ότι θα συνεχίσει;
Δ.Β.: Σήμερα, δεν το βλέπω. Αντιθέτως, βλέπουμε τις προσπάθειες συγγενών, όχι ευθέως συγγενών –δεν μιλάω για αυτούς που έχουν παιδιά και εγγόνια–, αλλά για ανίψια, που νομίζω ότι δεν έχουν και ουσιαστικά δικαιώματα, κι επιμένουν να κρατούν την περιουσία. Αυτή είναι η κατάσταση. Η έκκλησή μας είναι σε όλη την κοινωνία. Στους οικονομικά ισχυρούς, αλλά εγώ πιστεύω ότι και οι άρχοντες του τόπου θα μπορούσαν για όρους συμβολικούς να πουν Πάσχα είναι, 50 ευρώ από μένα, 100 ευρώ από μένα. Σαν χειρονομία αναγνωρίσεως ενός έργου, το οποίο είναι έργο πέραν νομίζω πάσης αμφισβητήσεως και όποιος το αμφισβητήσει, όλα είναι ανοιχτά. Εγώ τους προσκαλώ όλους να έρθουν να τα ελέγξουν. Δεν έχουμε τίποτα να κρύψουμε. Καλούμε όλους να φέρουν τους ανθρώπους τους εδώ, θα τους δεχτούμε με αγάπη, άσχετα αν υπάρχει οικονομικό πρόβλημα. Είχαμε, κατά καιρούς, και ανθρώπους που δεν προσέφεραν τίποτα ή με 350 ευρώ σύνταξη. Η πόρτα είναι ανοιχτή για όλους, αλλά για όνομα του Θεού, οι συγγενείς ας μη δικανολογούν στην πλάτη των ίδιων των συγγενών τους, γιατί τους ταλαιπωρούν.
Πιστεύω ότι ο τρόπος που ζουν εδώ οι άνθρωποι είναι εντελώς άριστος σε σχέση με αυτό που ζουν ακόμα και στα σπίτια τους. Εγώ είχα τη μητέρα μου, έμενα στον 3ο όροφο κι εκείνη στον 1ο. Πηγαίναμε, αλλά έμεινε μόνη. Πολλές φορές μου έλεγε «κάθισε να μου κάνεις παρέα». Όσοι έχουν και μια δυνατότητα επικοινωνίας εδώ, κάνουν φιλίες, ζουν μαζί, έχουν έναν άνθρωπο κάθε στιγμή να πουν το πρόβλημά τους. Ήρθε ο Σεβασμιώτατος προχθές και κάναμε ευχέλαιο. Έρχεται για Χαιρετισμούς. Φέτος, όμως, λόγω της ασθενείας μου δεν ήρθε. Έρχεται όλο τον χρόνο. Και ό,τι μπορούμε να προσφέρουμε και από πλευράς ψυχαγωγίας το κάνουμε. Λίγο ανετράπη αυτή η δυνατότητα λόγω του covid-19, όμως μέχρι πριν από δυο μήνες δεν επιτρεπόταν κόσμος παρά μόνο με βεβαίωση.
Επιλέγοντας, ευχόμαστε πραγματικά αυτό το Πάσχα να φέρει Ανάσταση και στο Γηροκομείο Κομοτηνής, όσον αφορά τη φροντίδα και την αγάπη μας που θα συμβάλλει στη διατήρηση και την άνθησή του.
ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ!!!
Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
