Κερδισε τις εντυπωσεις  η «Μελατονινη» του Νικου Παπαδοπουλου

Ο δικηγόρος Νίκος Παπαδόπουλος, αν και γεννημένος στην Αττική, βρήκε στην Κομοτηνή μια δεύτερη «πατρίδα» –εκεί όπου τα φοιτητικά του χρόνια σφραγίστηκαν από τη γνώση, τη φιλία και την αναζήτηση. Στα σοκάκια αυτής της πολύχρωμης πόλης, με τη Νομική Σχολή ως φάρο του, ήρθε σε επαφή με τη μοναδική πολυπολιτισμική της ταυτότητα, χτίζοντας σχέσεις που άντεξαν στον χρόνο. Και κάπου ανάμεσα στους νόμους και τα συγγράμματα, γεννήθηκε η ροπή του προς τη συγγραφή και τη δημιουργική έρευνα, αποτυπώνοντας τις σκέψεις και τις ανησυχίες του και στις σελίδες του «Παρατηρητή της Θράκης».

Τα πρώτα του συγγραφικά βήματα περιλάμβαναν και διηγήματα μικρής φόρμας, όπως η συμμετοχή του στην ανθολογία «“Με μια σχεδία” – Ανθολογία μικροδιηγήματος “100 λέξεις σε 100 ώρες για τη ‘Σχεδία’”» (εκδ. Παρατηρητής της Θράκης, Κομοτηνή 2020), με το μικροδιήγημα «Το πώς έγιναν τα πράματα». Τον Φεβρουάριο, όμως, του 2025, ήρθε η μεγάλη στιγμή, που το πρώτο εκδοτικό του εγχείρημα έγινε πραγματικότητα, ήτοι η συλλογή διηγημάτων «Μελατονίνη» (εκδ. Κάκτος).

Λίγες μέρες μετά το χαρμόσυνο νέο της κυκλοφορίας, ακολούθησε ένα ακόμη, αυτού της παρουσίασης της συλλογής στην Αθήνα, προς το τέλος του Φεβρουαρίου, στο βιβλιοπωλείο των εκδόσεων Κάκτος, με ομιλητές τους κ. Δημήτρη Μαβίδη-Pesic, δημοσιογράφο, Κωνσταντίνο Κοβανίδη, δικηγόρο και Βάσω Τζεβελέκου, πολιτική επιστήμονα.

Η «Μελατονίνη» του κ. Παπαδόπουλου είναι ένα βιβλίο που ακροβατεί ανάμεσα στον κόσμο της καθημερινότητας και της αϋπνίας, της μνήμης και της λήθης, του πραγματικού και του φανταστικού. Με έντονες εικόνες και ρεαλισμό, προσπαθεί να μιλήσει με όσους δεν φοβούνται να αντικρίσουν την αλήθεια της σύγχρονης ζωής –σκληρή, τρυφερή και ανελέητα ανθρώπινη. Η «Μελατονίνη» είναι όμως ακόμη περισσότερα, για τα οποία θα μας διαφωτίσουν οι ομιλητές της εκδήλωσης.

Δημήτρης Μαβίδης-Pesic, «Ένα βιβλίο για φόβους, σκέψεις, συναισθήματα και προβληματισμούς βγαλμένους από τη ζωή όλων μας»

Ο κ. Μαβίδης-Pesic επιχείρησε, αρχικά, να επικεντρωθεί στις αντιθέσεις που σκιαγραφούνται στη συλλογή του κ. Παπαδόπουλου, αλλά και στην ακροβασία του μεταξύ προσωπικού και συλλογικού. «Η αφήγηση του Νίκου Παπαδόπουλου στις ιστορίες της “Μελατονίνης” δημιουργεί έναν κόσμο προσωπικό, αλλά σε καμία περίπτωση ιδιωτικό. Και αυτή είναι μία από τις όμορφες αντιθέσεις της γραφής του. Μέσα σε αυτές τις ιστορίες, τις βαθιά προσωπικές, ανοίγεται χώρος για τον αναγνώστη να συμπεριλάβει και τα δικά του βιώματα. Ανοίγεται χώρος στη θέση των προσώπων, χώρος στις περιγραφές του χώρου, τις περιστάσεις και τους διαλόγους. Ξεδιπλώνονται έτσι ιστορίες που προκαλούν ταύτιση, και έτσι από προσωπικές του συγγραφέα, γίνονται και προσωπικές του αναγνώστη.

Άλλη μια όμορφη αντίθεση σκιαγραφείται από τη μετάβαση από τον ρεαλισμό στο φανταστικό. Οι γραμμές μεταξύ τους θολώνουν, αλλά με τρόπο φυσικό, χωρίς να ξενίζει, χωρίς να μπερδεύει. Με τον τρόπο αυτό, ο αναγνώστης ακροβατεί μαζί με τον αφηγητή μεταξύ πραγματικότητας και ονείρου. Είναι μια ακροβασία, όμως, που δεν κινείται επιφυλακτικά, κινείται γρήγορα από σελίδα σε σελίδα, λαίμαργα για να δεις πού θα φτάσει, πώς θα τελειώσει η κάθε ιστορία. 

Πρόκειται για ένα βιβλίο των καιρών μας. Ένα βιβλίο για φόβους, σκέψεις, συναισθήματα και προβληματισμούς βγαλμένους από τη ζωή όλων μας. Και αυτό το καταλαβαίνει ο αναγνώστης από τις πρώτες σελίδες, όπου η φωνή του αφηγητή μάς συστήνεται».

Κωνσταντίνος Κοβανίδης, «Ο Ν. Παπαδόπουλος καταφέρνει να αμφισβητεί με τρόπο εξαιρετικά επιτυχημένο τα όρια μεταξύ ύπαρξης και ανυπαρξίας»

Ακολούθως, ο κ. Κοβανίδης ανέδειξε το εύρος των ηρώων που παρελαύνουν στις σελίδες της «Μελατονίνης», εστιάζοντας στη σύγχρονη χροιά των αφηγημάτων. Ανέφερε μεταξύ άλλων: «Η “Μελατονίνη” είναι γραμμένη σε ένα κοινωνικό φόντο από ντελιβεράδες, ηθοποιούς που σερβίρουν ποτά για να επιβιώσουν, σύγχρονους προλετάριους με κοστούμι και γραβάτα που ιδρώνουν πάνω από πληκτρολόγια, φοιτητές που μοιράζουν ανακοινώσεις έξω από αμφιθέατρα. Οι ιστορίες της εκτυλίσσονται σε μέρη γνώριμα, στα στενά και στις στοές του κέντρου της Αθήνας, στα μαγαζιά που κλείσανε στην κρίση και πήρανε μαζί τους ένα κομμάτι από τη νιότη μας, σε νησιά που κάποτε ταξιδεύαμε με ένα φοιτητικό εισιτήριο κι ένα σακίδιο στην πλάτη και σήμερα δεν μπορούμε να πλησιάσουμε. Μιλάει τη γλώσσα μιας γενιάς που έζησε χειρότερα από τους γονείς της, που ενώ είναι ακόμη νέα –πέριξ των τριάντα– έχει κουραστεί ήδη από τα αυχενικά και την κατάθλιψη, και βίωσε με παταγώδη τρόπο την απομάγευση σε όλα τα επίπεδα.

Σε τέτοια θεμέλια χτίζονται οι αφηγήσεις, αλλά με έναν τρόπο αιρετικό, διεκδικητικό ως προς την κλεμμένη μαγεία και το όνειρο, που πλέον επιζούν, κυρίως, στις αναμνήσεις μας. Χωρίς να θυσιάζει το ρεαλιστικό υπόβαθρο των ιστοριών του, δημιουργώντας σε αυτές καταστάσεις βαθιά ανθρώπινες, συχνά ταυτιστικές, ο Παπαδόπουλος καταφέρνει να αμφισβητεί με τρόπο εξαιρετικά επιτυχημένο τα όρια μεταξύ ύπαρξης και ανυπαρξίας, πραγματικού και φανταστικού.

Οι ήρωές του, που είναι σχεδόν πάντα ανώνυμοι, περιγράφονται, κυρίως, μέσα από τα συναισθήματα, τις σκέψεις και τις αναμνήσεις τους, επιτρέποντας έτσι γενναιόδωρα στον καθένα να μπει στα παπούτσια τους, ώστε να βρει ψήγματα της δικής του πορείας από το σκοτάδι στο φως. Το διάχυτο συγκινησιακό φορτίο δεν είναι εκβιασμένο και, κυρίως, δεν αφήνει τον αναγνώστη με την αίσθηση της απόγνωσης. Ακόμα και στα πιο σκοτεινά της σημεία, η “Μελατονίνη” μάς δίνει τα αναγκαία αντίβαρα για να καταφέρουμε να επιστρέψουμε πίσω στο φως, λίγο περισσότερο συμφιλιωμένοι πια με τα σκοτάδια μας».

Βασιλική Τζεβελέκου, «Κατά τη διάρκεια της ανάγνωσης, προκαλούνται συναισθηματικές “εκρήξεις”»

Με την κ. Τζεβελέκου ολοκληρώθηκαν οι εισηγήσεις της βραδιάς, με την ίδια να σημειώνει: «Έλαβα το βιβλίο “Μελατονίνη” σαν γενέθλιο δώρο τον Σεπτέμβρη του 2023, και αφού το διάβασα, έγραψα στον Νίκο τις σκέψεις μου για το βιβλίο, οι οποίες συνοψίστηκαν σε κάποιες από τις εξής λέξεις: ροή, νοσταλγία, συγκίνηση, ταύτιση, θλίψη, σύγχρονο. Στο βιβλίο θα βρείτε 10 διηγήματα, με θεματολογίες, κυρίως, γύρω από τον έρωτα, τις ανθρώπινες σχέσεις, τη μοναξιά, τον πόνο, τον χωρισμό, την οικογένεια, σκέψεις που κάνουμε όλες και όλοι. Όλα τα διηγήματα του βιβλίου με άγγιξαν προσωπικά, καθώς ακόμα και τα πιο σουρεαλιστικά ξυπνούν εικόνες και βιώματα.

Παρά το ότι το κάθε διήγημα έχει τη δική του πλοκή και εκτυλίσσεται σε διαφορετικό χρόνο και χώρο, τα διηγήματα συνδέονται, κυρίως, μέσω του ύφους και της γραφής. Το βιβλίο δημιουργεί έναν κόσμο ταύτισης και βιώματος, αφού περιλαμβάνει ρεαλιστικές και παραστατικές περιγραφές, καθώς και αναφορές σε υπαρκτά πρόσωπα και μέρη. Όλα τα διηγήματα της συλλογής είναι σαγηνευτικά και δεν υπάρχει κάποιο που να μην κινεί το ενδιαφέρον ή να μην εντυπωσιάζει η υπόθεση. Ακόμα και τα πιο σκληρά διηγήματα, όπως τα “Ψίχουλα”, διαπνέονται από έναν τόνο σπιρτάδας. Αυτό που εντυπωσιάζει είναι ότι, κατά τη διάρκεια της ανάγνωσης, προκαλούνται συναισθηματικές “εκρήξεις”.

Θεωρώ πως το βιβλίο “Μελατονίνη” αξίζει να υπάρχει στη βιβλιοθήκη σας, και πέρα από το πόσο σημαντικό πιστεύω πως είναι να διαβάζονται νέες συγγραφικές φωνές, είναι πολύ σημαντικό να διαβαστεί και να συνεχίσει να διαβάζεται η συγκεκριμένη φωνή, καθώς έχει πάρα πολλά να πει».

Καλοτάξιδη η πρώτη συλλογή, κ. Παπαδόπουλε! Να αγκαλιαστεί και να αγαπηθεί!

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.