Τα χρονια που ο σκοπος αγιαζει τα μεσα

“What’s past is prologue”

«Ό,τι πέρασε είναι πρόλογος»

Ουίλιαμ Σαίξπηρ, «Η καταιγίδα»

«Άσπρη γάτα, μαύρη γάτα, ποντίκια να πιάνει». Αυτή η φράση, που αποδίδεται στον Ντενγκ Σιαοπίνγκ, ουσιαστικά εκφράζει την πραγματιστική προσέγγιση στην πολιτική. Και ενώ πολλοί στις μέρες μας επικαλούνται την πραγματιστική αυτή προσέγγιση στην πολιτική, διαπιστώνουμε ότι στην πραγματικότητα περισσότερο οι τακτικίστικες κινήσεις (το να τις χαρακτηρίσουμε πολιτικές είναι προσβολή στην πολιτική) γίνονται ενώνοντας ετερόκλητες συμμαχίες.

Πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι φυσικά η νέα προεδρία Τραμπ, ή όπως τη χαρακτηρίζει ακριβέστερα ο Timothy Snyder, η «ολιγαρχία Mump» (ένα portmanteau του Μασκ και Τραμπ, που μάλλον θα ακούμε πολύ το επόμενο διάστημα), όπου έχουμε μια ανίερη συμμαχία των πιο αντιδραστικών στοιχείων με δισεκατομμυριούχους θιασώτες του οικονομικού ελευθερισμού που δηλώνουν πως θέλουν να καταλύσουν όλες τις δομές, αλλά τελικά θα καταλήξουν να δημιουργήσουν ακόμα περισσότερες. Μια συμμαχία που ήδη έχει αρχίσει να τρίζει, και η διατήρησή της θα εξαρτηθεί από το συμφέρον των δυο πλευρών.

Αυτό όμως αποτελεί και κάτι που επαναλαμβάνεται σε όλο τον κόσμο, στις θερμές αλλά και στις ψυχρές συγκρούσεις του, όπου η στήριξη στη μία ή την άλλη πλευρά δίνεται ανάλογα με την προσέγγιση του καθενός.

Αυτό βέβαια γινόταν πάντα, αλλά παλιότερα στηριζόταν σε ιδεολογικές προσεγγίσεις με κάποιους να στηρίζουν, κάποιες φορές ακόμα και τυφλά, τους ομοϊδεάτες τους. Σήμερα βλέπουμε ότι η στήριξη γίνεται με μεγάλη ένταση, ακόμα και σε ιδεολογίες διαμετρικά αντίθετες, αρκεί ο εχθρός να είναι κοινός.

Σε όλες όμως τις δημοκρατικές χώρες βλέπουμε αυτές τις πιέσεις να έρχονται στο προσκήνιο, με μια πολιτική, οικονομική αλλά και κοινωνική δυστοκία, που σπρώχνει την άνοδο των άκρων, που προσφέρουν ψευδή βεβαιότητα σε ένα αβέβαιο και περίπλοκο σύγχρονο κόσμο.

Σε αυτό το περιβάλλον κινείται και η χώρα, με μια κατακερματισμένη αριστερά, με τα περισσότερα κομμάτια της να προέρχονται από το ΣΥΡΙΖΑ, που πληρώνει το «προπατορικό αμάρτημα», όχι τόσο της αναστροφής της αντιμνημονιακής πολιτικής, όσο του γεγονότος ότι όλη του η πολιτική καθορίστηκε από θέληση της ανέλιξης στην εξουσία, σε αγαστή συνεργασία με τους ΑΝΕΛ, με αποτέλεσμα ουδέποτε να ασχοληθεί να δημιουργήσει μια στέρεη πολιτική βάση.

Αυτή την πολιτική βάση φαίνεται να έχει το ΠΑΣΟΚ, που αναγεννάται μέσα από τις στάχτες του, προς το παρόν όμως ακόμα προσπαθεί να βρει τα πατήματά του. Το 2025 θα δείξει αν θα κάνει το μεγάλο άλμα προς τα μπρος (για να μείνουμε με την κινέζικη θεματική), κάτι που θα εξαρτηθεί όχι τόσο από το πρόγραμμά του, αλλά από το αν, μέσω των τοπικών του οργανώσεων, θα επανασυνδεθεί με την κοινωνία, μια σύνδεση που είχε χάσει πολύ πριν τα μνημόνια και την κατάρρευση των ποσοστών του.

Αυτή τη σύνδεση φαίνεται να έχει χάσει η ΝΔ, η οποία, ενώ έχει την πολιτική κυριαρχία, φαίνεται να ασχολείται μόνο με συγκεκριμένα ζητήματα, και τα υπόλοιπα να τα αφήνει στον αυτόματο πιλότο, ιδιαίτερα για περιοχές, όπως η Ροδόπη, στην οποία το μάτι της δύσκολα θα στραφεί. Μάλιστα αν αληθεύει το γεγονός ότι τα κεντρικά επιθυμούν από τις τοπικές οργανώσεις να μεταφέρονται μόνο θετικές εξελίξεις και όχι παράπονα, είναι σίγουρο πως θα δουν το χαλί να τραβιέται κάτω από τα πόδια τους, απότομα.

Όσο για τα κόμματα στα δεξιότερα της ΝΔ, φαίνεται πως προς το παρόν, όπως η Πολιτική Άνοιξη και ο ΛΑΟΣ πριν από αυτά, να κινούνται σε προσωποπαγή σχήματα, και ενίοτε στη γραφικότητα, κάτι από το οποίο αν δεν ξεφύγουν, θα έχουν την τύχη των προγενέστερων.

Τοπικά, τα πράγματα δεν πηγαίνουν καλά. Θα θέλαμε να είναι διαφορετικά, αλλά δυστυχώς, σε μια χώρα που σταδιακά μετατρέπεται από δύο ταχυτήτων, κέντρο και περιφέρεια, σε πολλαπλών, εμείς φαίνεται να είμαστε εντελώς σταματημένοι.

Το 2025, ανοίγει με αλλαγές όσον αφορά τον κάθετο άξονα, αλλά και την Εγνατία, η οποία θα παραχωρηθεί. Το τρένο βρίσκεται πιο μακριά από ό,τι ποτέ, καταστήματα κλείνουν, ενώ πέρα από κάποιες σημαντικές εξαιρέσεις, οι οικισμοί της Ροδόπης συνεχίζουν να ερημώνουν.

Υπάρχουν βέβαια οι σπόροι για να μπορέσει να υπάρξει πρόοδος, υπάρχουν οι προϋποθέσεις, όμως χρειάζεται να υπάρξει κίνηση. Άλλωστε αυτό λέει και ο Αντόνιο στον Σεμπάστιαν στην «Καταιγίδα» του Σαίξπηρ: «Ό,τι πέρασε είναι πρόλογος. Όσα έρθουν, δουλειά δική μου και δική σου». Και μπορεί αυτοί να σχεδίαζαν τον φόνο ενός Βασιλιά, στη Ροδόπη χρειάζονται λιγότερα, και ταυτόχρονα περισσότερα: να σπάσουμε το παρελθόν και να βγούμε στο μέλλον που μας αξίζει. Αν όχι τώρα, πότε;  

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.