Σε γεγονοτα και προσωπα της αναγεννησιακης Ευρωπης μυηθηκαν οι Κομοτηναιοι

Με τη συμμετοχή των Βούλας Παναγιωτίδου, Νατάσσας Βαφειάδου, Τζένης Κατσαρή-Βαφειάδη, Ευαγγελίας Κοψαλίδου και Θεοφάνη Κέκκερη

Στον κατάμεστο δεύτερο όροφο της Λέσχης Κομοτηναίων πραγματοποιήθηκε το απόγευμα του Σαββάτου, 9 Νοεμβρίου, η παρουσίαση του νέου μυθιστορήματος της εκ Κρήτης «φερόμενης», «Κομοτηναίας» όμως κατ’ επιλογήν συγγραφέα, κ.Λεύκης Σαραντινού με τίτλο «Το ξίφος της Μάλτας» που κυκλοφόρησε το περασμένο Καλοκαίρι από τις εκδόσεις Ενάλιος.

Ο λόγος για το 13ο συγγραφικό δημιούργημα της συγγραφέως, ιστορικού και μουσικού, που παρουσιάστηκε σε συνδιοργάνωση των εκδόσεων Ενάλιος και του βιβλιοπωλείου “BookStop” σε μία παρουσίαση διαφορετική, με έντονο μουσικό στοιχείο και τη φωνή στο τραγούδι της ίδιας. Μια εκδήλωση που ξεκίνησε μουσικά, με αναγεννησιακές αναφορές, με τη Λεύκη Σαραντινού τόσο στο κλαρινέτο όσο και στο τραγούδι, καθώς και τους συνεργάτες της, ήτοι τη λυρίστρια, ιστορική μουσικολόγο και μουσικοπαιδαγωγό κ. Ευαγγελία Κοψαλίδου στο πιάνο και τον κ.Θεοφάνη Κέκκερη στο κλαρινέτο.

Για να ακολουθήσει η «μύηση» στις σελίδες του βιβλίου από την ηθοποιό κ.Βούλα Παναγιωτίδου η οποία σχολίασε πως με τον τρόπο αυτό, τον αριστοτεχνικά δομημένο λόγο και την εξιστόρηση της Λεύκης Σαραντινού θα μπορούσε να διδάσκεται η ιστορία στα σχολεία, αλλά και η τοποθέτηση της ίδιας της συγγραφέως η οποία αναφέρθηκε στο ιστορικό υπόβαθρο και τα γεγονότα που περιγράφονται στο βιβλίο.

Νατάσσα Βαφειάδου: Αυθεντική γραφή και δυναμική αφήγηση τα χαρακτηριστικά της Λεύκης Σαραντινού ως συγγραφέα

Σε επίπεδο εισηγήσεων η αρχή έγινε με την τοποθέτηση της δημοσιογράφου κ.Νατάσσας Βαφειάδου, η οποία επικέντρωσε στο πρόσωπο αλλά και τη συγγραφική πορεία της Λεύκης Σαραντινού, μίας συγγραφέα με «πολλαπλά πρόσωπα» όπως επεσήμανε αλλά και έργα που απευθύνονται τόσο σε μικρούς όσο και σε μεγάλους αναγνώστες.

«Και δεκατρία», όπως τα απαρίθμησε, «μέχρι στιγμής έργα στα οποία ο αναγνώστης διακρίνει τη μαεστρία που έχει η συγγραφέας «να θέτει εις εαυτόν δημιουργικούς περιορισμούς, ανάλογα με τις συγγραφικές της επιδιώξεις, και με εργαλείο τις λέξεις να συνθέτει ιστορίες, κινούμενη σε διαφορετικά αφηγηματικά είδη, διατηρώντας όμως πάντα άθικτες την αυθεντικότητα της γραφής της και τη δυναμικότητα των αφηγήσεών της».

Η ίδια προέτρεψε το κοινό να μην τρομάξει από τον όγκο  των 784 σελίδων του βιβλίου, τονίζοντας πως η συγγραφέας χρησιμοποιεί την έκταση προσεκτικά και δίνει τον απαραίτητο χώρο στους εκάστοτε ήρωες, ώστε να ξετυλίξουν την ιδιαίτερη φυσιογνωμία τους, για να υπογραμμίσει πως και το  μυθιστόρημα αυτό είναι  ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα «σύμπλευσης» της αγάπης της συγγραφέως για τη λογοτεχνία και την ιστορία (ολόκληρη η εισήγησή της βρίσκεται εδώ).

Ένα μυθιστόρημα «μύησης» στην αναγεννησιακή Ευρώπη των κοσμοϊστορικών αλλαγών και των μεγάλων προκλήσεων

Γεγονός διόλου τυχαίο αν σκεφτεί κανείς ότι πέραν όλων των υπολοίπων αποτελεί απόφοιτη του Τμήματος Ιστορίας και Εθνολογίας του ΔΠΘ και, όπως επισημάνθηκε, «αρέσκεται να ερευνά, να μελετά, να περιτριγυρίζεται από ιστορικές πηγές και τεκμήρια, να συνθέτει κάστρα και σταυροφόρους και να μας ταξιδεύει λίγο μετά τον Ύστερο Μεσαίωνα και την Αναγέννηση».

«Η Λεύκη καταφέρνει δεξιοτεχνικά να δώσει σάρκα και οστά σε μια εποχή μακρινή από εμάς, να ανοίξει ένα παράθυρο και να μας μυήσει στην αναγεννησιακή Ευρώπη των κοσμοϊστορικών αλλαγών και των μεγάλων προκλήσεων που ξεπροβάλλουν. Και πώς το καταφέρνει αυτό; Όχι παραθέτοντας απλά μία σωρεία ιστορικών συμβάντων, ή υπερβάλλοντας σε βιβλιογραφία και σημειώσεις –που και αυτά υπάρχουν, αλλά στον αναγκαίο βαθμό–, αλλά ανασυνθέτοντας τη βιωμένη πραγματικότηταπου πάντα συνομιλεί με την ιστορική» ανέφερε η κ.Βαφειάδου χαρακτηριστικά για να επισημάνει επίσης πως «κάθε αναγνώστης, είτε δηλώνει φανατικός των ιστορικών αφηγήσεων είτε όχι, θα απολαύσει το μυθιστόρημα αυτό».

Κλείνοντας η ίδια ευχήθηκε στην συγγραφέα το βιβλίο να είναι «καλοτάξιδο» υπογραμμίζοντας πως «η Λεύκη Σαραντινού μελέτησε σωρεία ιστορικών πηγών για τη συγγραφή του παρόντος και αυτό φαίνεται σε κάθε σελίδα, σε κάθε αράδα κειμένου, αναδεικνύοντας έτσι τα κοινωνικά και πολιτικά διλήμματα της εποχής και ταυτόχρονα ζωγραφίζοντας έναν κόσμο που, όσο μακρινός και αν μοιάζει, φέρει τις ίδιες αγωνίες και πάθη με τα δικά μας».

Τζένη Κατσαρή-Βαφειάδη: Ένα συναρπαστικό, περιπετειώδες χρονικό του 16ου αιώνα

Σε μία πλήρη ανάλυση στα περιεχόμενα, τον τρόπο γραφής και κυρίως στην «σύμπλευση» μουσικής, λογοτεχνίας και ιστορίας που τη χαρακτηρίζουν προχώρησε η φιλόλογος και  επιμελήτρια εκδόσεων κ.Τζένη Κατσαρή – Βαφειάδη που έλαβε ακολούθως τον λόγο, ξεκινώντας από την αφιέρωση της συγγραφέως στις δύο της «καταγωγές», ήτοι «στις δύο οικογένειές μου που μοιράζονται, όπως κι εγώ άλλωστε, τα δυο άκρα της Ελλάδας».

Η ίδια υπογράμμισε την ιστορική έρευνα που προηγήθηκε της συγγραφής και «μαρτυράται» από το πλήθος των 141 συνολικά σημειώσεων για τόπους, πόλεις, μνημεία, ήθη, έθιμα και πρακτικές της εποχής, πολεμικά πλοία-ιστιοφόρα, ζωγράφους, μουσικούς, μουσικά όργανα, αρχιτέκτονες, βασιλιάδες, πειρατές, διαφορετικές εκδοχές πολεμικών γεγονότων 16 συνολικά σελίδων  αλλά και την πολυσέλιδη επίσης βιβλιογραφία αποτελούμενη από περίπου 150 μελέτες στις οποίες η συγγραφέας εντρύφησε, για να αναφερθεί και στη γλώσσα που  επιλέγει, χρησιμοποιώντας μεταξύ άλλων σύμμεικτα γλωσσικά ιδιώματα(το ροδίτικο ιδίωμα, τα ρωμέικα της Μάλτας, τα  ρωμέικα της Βενετίας).

Εξιστορώντας το περιεχόμενο του μυθιστορήματος η κ.Κατσαρή έκανε λόγο για ένα πολυπρόσωπο ιστορικό μυθιστόρημα – αναφέρονται περισσότερα από 88 πρόσωπα– αλλά και τους τόπους στους οποίους εκτυλίσσεται η ιστορία του πρωταγωνιστή, ήτοι του Φίλιππου Κονταράτου.

«Ζωγράφοι, μουσικοί, ιταλική αναγέννηση και λογοτεχνία, όλα έχουν τη θέση τους στο “Ξίφος της Μάλτας” κοντά στα μεγάλα ιστορικά γεγονότα του 16ου αιώνα: τη Μεγάλη Πολιορκία της Μάλτας, τη Ναυμαχία της Ναυπάκτου, τη Σφαγή του Αγίου Βαρθολομαίου και άλλα πολλά» ανέφερε η ίδια χαρακτηριστικά κάνοντας λόγο για ένα «συναρπαστικό, περιπετειώδες χρονικό του 16ου αιώνα, μία αφήγηση της εποποιίας της Μάλτας, η οποία εξελίσσεται παράλληλα με τη ζωή του Φιλίππου Κονταράτου και της οικογένειάς του».

«Μαζί του θα γνωρίσουμε μεγάλες καλλιτεχνικές προσωπικότητες της εποχής, όπως τον Τιτσιάνο και τον Καραβάτζιο, και θα ταξιδέψουμε στην Ευρώπη και κυρίως στην Ιταλία στην αυγή των νεότερων χρόνων» συνέχισε υποστηρίζοντας πως η «μυθιστορηματική, και κινηματογραφική, σάγκα της Λεύκης Σαραντινού “Το ξίφος της Μάλτας” συνυφαίνει  επιτυχώς ιστορία και λογοτεχνία», παραπέμποντας σε κινηματογραφική ταινία μεγάλου μήκους».

«Η λέξη σάγκα», εξήγησε, «προερχόμενη από τη σκανδιναβική χερσόνησο σημαίνει τη μεγάλη σε έκταση, επική αφήγηση. «”Το ξίφος” είναι ακριβώς αυτό. Πολυπρόσωπο και πολύπλοκο στην ύφανσή του, αφού συνυφαίνει ιστορία, λογοτεχνία, μουσική, ζωγραφική αναλυτικότατα με τις τεχνικές και τις τεχνοτροπίες της, αρχιτεκτονική, αρχαιολογία, πολιτική, γεωπολιτική, στρατηγικό σχεδιασμό, πολεμικές τακτικές σε στεριά και θάλασσα, θρησκευτικές έριδες και θρησκευτικές συσσωματώσεις, ιατρική, λαϊκή ιατρική, χειρωνακτικά επαγγέλματα, επιδημίες κ.ά., και όλα αυτά συνδυάζοντάς τα με τη ζωή των ηρώων του, πραγματικών και μυθοπλαστικών» ανέφερε, για να επισημάνει πως για τον λόγο αυτό διαβάζεται με απόλαυση σαν μια κινηματογραφική ταινία μεγάλου μήκους κατανεμόμενη σε πολλά επεισόδια.

Κατά την ίδια το πιο αξιοσημείωτο δεδομένο του μυθιστορήματος «είναι ο έρωτας της Μαρίας και του Φίλιππου τον οποίο η συγγραφέας ξεδιπλώνει, χρησιμοποιώντας μερικώς το τέχνασμα του επιστολικού μυθιστορήματος, αφού η Μαρία και ο Φίλιππος αλληλογραφούν, για να σταθεί επίσης και στη συγκλονιστική, όπως την χαρακτήρισε, σκηνή του σμιξίματος των δυο αδελφών του Λεονάρντο και του κατά είκοσι χρόνια μεγαλύτερου αδελφού του Άγγελου που ζει στον τόπο της πατρικής του οικογένειας, τη Μάλτα, χωρίς καμιά λέξη σχεδόν, με την ομιλία και μόνον του αίματος».

Κλείνοντας, η κ. Κατσαρή αναφέρθηκε και στην περίπτωση Μαρίας, της γυναίκας ηρωίδας, μιας ηρωϊδας «κόσμημα», όπως την χαρακτήρισε, «μιας γυναίκας αλλιώς με σάρκα και οστά που τα έχει όλα: Αφοσίωση στον αγαπημένο της και στον γιο της, ρεαλισμό, ευφυία, οξυδέρκεια, ενδιαφέρον για τα τεκταινόμενα στη γη που ζει τη Μάλτα, απαντοχές και υπομονή. Μια ηρωϊδα, μια γυναίκα, μοναδική κι υπέροχη».

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.