Παραδειγμα προς μιμηση ο μεγαλος ευεργετης της Κομοτηνης Νικολαος Παπανικολαου
Να τιμήσουν την μνήμη του μεγάλου ευεργέτη Νικολάου Παπανικολάου, συμβάλλοντας στην ολοκλήρωση του οράματος του όπως αυτό πήρε σάρκα και οστά στο ίδρυμά του, κάλεσε ο Πρωτοπρεσβύτερος Δημήτριος Βασιλειάδης, που εκφώνησε τον Επιμνημόσυνο λόγο στο μνημόσυνο για τα 31 χρόνια από την αποδημία του.
Στην σχεδόν άδεια εκκλησία της Αγίας Βαρβάρας, με ελάχιστους πιστούς να δίνουν το παρών, ο π. Δημήτριος Βασιλειάδης τόνισε τα αισθήματα ευγνωμοσύνης που πρέπει να εκφράζουν οι σύγχρονοι Κομοτηναίοι προς τον μεγάλο ευεργέτη της Κομοτηνής Νικόλαο Παπανικολάου.
Πρόκειται, τόνισε, για τον τρίτο και τελευταίο μεγάλο ευεργέτη της Κομοτηνής, κατά τον 20ο αιώνα, μετά τον πρώτο, τον Νέστορα Τσανακλή, γηγενή Κομοτηναίο, κτήτορα και χορηγό της Ελληνικής Αστικής Σχολής, και τον Κωνσταντινουπολίτη Κωνσταντίνο Σισμάνογλου, μεγάλο Εθνικό Ευεργέτη, που έκτισε και εξόπλισε το Γενικό Νοσοκομείο Κομοτηνής.
Τα πρώτα χρόνια της ζωής του ευεργέτη
Ο Νικόλαος Παπανικολάου, επισήμανε, δεν ήταν γηγενής. Ανήκε σε μια από τις πολλές ευλογημένες οικογένειες των Ελλήνων προσφύγων της Ανατολικής Θράκης, της Μικρασίας, του Πόντου και της Ανατολικής Ρωμυλίας που βρήκαν καταφύγιο στην Ελεύθερη Ελληνική γη και έγιναν πρωτοπόροι συντελεστές της Εθνικής τονώσεως.
Γεννήθηκε το 1918 στην Ραιδεστό της Ανατολικής Θράκης. Οι γονείς του Ζαφείριος και Θεοπούλα απέκτησαν πέντε τέκνα, τρεις γιούς και δύο θυγατέρες, με πρωτότοκο τον Νικόλαο. Η οικογένεια διέμενε αρχικά στη Θεσσαλονίκη, σύντομα όμως εγκαταστάθηκε στην Κομοτηνή όπου ο πατέρας Ζαφείριος προσλήφθηκε ως δικαστικός υπάλληλος.
Ο Νικόλαος φοίτησε στα Γυμνάσια Κομοτηνής και Ξάνθης, και αποφοίτησε το 1936. Στρατεύτηκε και φοίτησε στην Σχολή Εφέδρων Αξιωματικών Σύρου από την οποία αποφοίτησε το 1939 με το βαθμό του Ανθυπασπιστού και τοποθετήθηκε στο 29ο Σύνταγμα Πεζικού στην Κομοτηνή.
Με την έναρξη του Ελληνοϊταλικού Πολέμου μετέβη με το Σύνταγμα στο Αλβανικό Μέτωπο, όπου έλαβε μέρος σε πολλές μάχες στις οποίες επέδειξε εξαιρετική δράση. Στις 13 Μαρτίου 1941 κατά την εαρινή επίθεση των Ιταλικών στρατευμάτων, τραυματίστηκε σοβαρά στο στήθος και νοσηλεύτηκε μέχρι το τέλος του πολέμου στο Νοσοκομείο Χατζηκώστα Ιωαννίνων.
Μετά την απελευθέρωση κλήθηκε ξανά στο στρατό ως έφεδρος Ανθυπολοχαγός και υπηρέτησε από τον Μάρτιο του 1947 μέχρι τις 1 Σεπτεμβρίου 1949. Για την μακροχρόνια και ευδόκιμη πολεμική δράση του τιμήθηκε με το Χρυσούν Αριστείον Ανδρείας, τον Πολεμικό Σταυρό, το παράσημο των Ταξιαρχών και το μετάλλιο εξαιρετικών πράξεων.
Πολύτιμη συμβολή στο συμβολαιογραφικό επάγγελμα
Στο μεταξύ υπηρέτησε στη Σχολή Νομικών και Οικονομικών Επιστημών του ΑΠΘ, της οποίας έλαβε το πτυχίο το 1944. Μέχρι το 1948 διετέλεσε δικηγόρος με διετή αναστολή λόγω της στρατεύσεώς του.
Το έτος 1949 διορίστηκε συμβολαιογράφος Κομοτηνής και άσκησε το λειτούργημα αυτό μέχρι το 1988, όποτε και συνταξιοδοτήθηκε. Υπήρξε, τόνισε ο π. Βασιλειάδης, ο Πρύτανης των συμβολαιογράφων της Θράκης και προσέφερε πολύτιμες υπηρεσίες στην κοινωνία της Κομοτηνής, της Ροδόπης και της Θράκης.
Από το 1952 έως το 1970 συμμετείχε ως Γενικός Γραμματέας και Αντιπρόεδρος στο ΔΣ του Συμβολαιογραφικού Συλλόγου Εφετείου Θράκης, και στη συνέχεια μέχρι και την συνταξιοδότησή του Πρόεδρος του Συλλόγου, αναπτύσσοντας ιδιαίτερη δραστηριότητα για τα ζητήματα του Σώματος των Συμβολαιογράφων. Το 1988 του απονεμήθηκε ο τίτλος του ισόβιου Επίτιμου Προέδρου του Συλλόγου.
Νυμφεύτηκε το 1963 την Ασπασία Θεοδοσίου, καταγόμενη από το Βόλο, η οποία συμμεριζόταν τα φρονήματα και τους οραματισμούς, στήριξε τις πρωτοβουλίες και συνέχισε, μετά την εκδημία του ιδίου, το έργου του μέχρι το θάνατό της.
Συλλέκτης από τα 18
Ο νεαρός Νικόλαος, τόνισε ο π. Δημήτριος, σαν γνήσιος Θρακιώτης, από την εφηβική του ηλικία διακατέχονταν από αφοσίωση στις υψηλές αξίες του Ελληνισμού, την ορθόδοξη Χριστιανική πίστη, την φιλοπατρία, τον θαυμασμό στον Ελληνορθόδοξο πολιτισμό.
Όπως ο ίδιος πληροφορεί από του έτους 1936, δεκαοχτώ ετών, ήταν αναζητητής συλλέκτης και φύλακας πολύτιμων ιερών και ιστορικών κειμηλίων της ιεράς παρακαταθήκης των προγόνων μας. Επί πέντε περίπου δεκαετίες, παράλληλα με τη συμμετοχή του στις πολεμικές επιχειρήσεις του Ελληνικού Στρατού, την κοινωνική του προσφορά ως Συμβολαιογράφου, συγκέντρωνε πολύτιμα κειμήλια του διαχρονικού Ελληνικού πολιτισμού του οποίου ήταν λάτρης αλλά και βαθύς γνώστης. Διέθετε για τον σκοπό αυτό το μεγαλύτερο μέρος των εισοδημάτων του, τα οποία διαχειριζόταν με μεγάλη φειδώ ώστε να εξασφαλίζει αξιόλογα υπόλοιπα για αυτό τον σκοπό.
Το όραμα του Ιδρύματος
Από πολύ νωρίς ο ίδιος και η σύζυγός του συνέλαβαν το μεγαλειώδες όραμα να ιδρύσουν και να προσφέρουν στην Κομοτηνή, την δεύτερη αγαπημένη πατρίδα τους, ένα πολυδύναμο Κέντρο του Ελληνικού Πολιτισμού. Το όραμά τους προερχόταν από την λατρεία τους για τον Ελληνικό πολιτισμό, το υψηλό πατριωτικό φρόνημα τους, αλλά και την συνειδητοποίηση των ιδιαιτέρων προβλημάτων της πόλης όπως σαφέστατα καταδεικνύεται από την ιδρυτική πράξη του Ιδρύματος στην οποία ο Νικόλαος Παπανικολάου γράφει ότι συνιστά το Ίδρυμα «δια τη δημιουργία στην ιδιαίτερα ευαίσθητη Ελληνική και πολιτιστική παραμεθόριο περιοχή της Θράκης, την παγίως επαπειλούμενη, και δοκιμαζόμενη, και συγκεκριμένα στην πόλη της Κομοτηνής ενός Ελληνικού Πνευματικού Κέντρου, που θα αποτελέσει φωτεινό πυρήνα των Ελληνικών πολιτιστικών καλλιτεχνικών εθνικών δραστηριοτήτων.
Το ίδρυμα σύμφωνα με τη θέληση του ιδρυτή του φέρει τον τίτλο «Ίδρυμα Οικογένειας Νικολάου Ζαφειρίου Παπανικολάου Συμβολαιογράφου Κομοτηνής, Πνευματικόν Κέντρον-Μουσείον, Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών Κομοτηνής» συστήθηκε με Προεδρικό Διάταγμα το 1988, ενώ ο ιδρυτής είχε εξασφαλίσει την δωρεάν παραχώρηση από το Δήμο Κομοτηνής οικοπέδου για την ανέγερσή του, με τον πρώτο όροφο να φιλοξενεί την αίθουσα του Μουσείου στο οποίο έχουν τοποθετηθεί 120 προθήκες. Το κόστος ανέγερσης του κτιρίου καθώς και του εξοπλισμού ξεπέρασε τις 40.000.000 δραχμές, και καλύφθηκαν στο σύνολό τους από τον ιδρυτή.
Επίσης προσέφερε στο ίδρυμα την πολύτιμη συλλογή κειμηλίων του Ελληνικού Πολιτισμού, κυρίως Βυζαντινού και Μεταβυζαντινού, αξίας εκατομμυρίων, στην οποία περιλαμβάνονται 1.600 βιβλία, μεταξύ των οποίων αρχέτυπα, παλαίτυπα, χάρτες και έγγραφα από τον 16ο έως τον 20ο αιώνα, 1249 νομίσματα διαφόρων εποχών, και τέλος 316 εκκλησιαστικά και λαϊκά κειμήλια διαφόρων εποχών, το σύνολο των οποίων εκτίθεται στην αίθουσα του Συλλόγου.
Το Μουσείο εγκαινιάστηκε στις 3 Μαρτίου 1991 ενώ ο μακαριστός ιδρυτής και ευεργέτης εκοιμήθη στις 14-6-1993 μετά από μακρά ασθένεια που τον ταλαιπώρησε αλλά δεν έκαμψε την ακάματη δραστηριότητα του χάριν του ιδρύματος.
Έδωσε τη ζωή και την περιουσία του στην Κομοτηνή
Δυστυχώς, τόνισε ο π. Δημήτριος, η μεγάλη προσφορά και ευεργεσία του Νικολάου Παπανικολάου προς την Κομοτηνή δεν αξιοποιήθηκε στο μεγαλύτερο μέρος της, με τη λειτουργία ουσιαστικά μόνο των αιθουσών εκδηλώσεων και εκθέσεων.
Ευχή και ελπίδα όλων όσων τιμούν την μνήμη των μεγάλων ευεργετών είναι να ξεπεραστούν όλα τα υφιστάμενα εμπόδια και να υλοποιηθεί στο σκοπό του ο μεγάλος οραματισμός του ευεργέτη.
Σε πιο προσωπικό επίπεδο, ο ομιλητής τόνισε πως ο αείμνηστος «κυρ Νίκος» όπως τον προσφωνούσαν όσοι είχαν στενή σχέση μαζί του, ήταν ένας αγνός καλοκάγαθος Θρακιώτης, πραγματικός ευπατρίδης, συνεχιστής και θαυμαστής της θρησκευτικής παράδοσης του Θρακικού Ελληνισμού.
Αυτό αποδίδουν, τόνισε, οι λόγοι του Μακαριστού Μητροπολίτη κυρού Δαμασκηνού στην κηδεία του: «Ήσουν γεμάτος Ορθοδοξία, Ελλάδα και Θράκη. Έδωσες το αίμα και τον ιδρώτα σου για το κοινό καλό».
Πραγματικά, σημείωσε, ο Παπανικολάου διαφέρει σημαντικά από τους άλλους μεγάλους ευεργέτες της Κομοτηνής και του έθνους μας. Εκείνοι προσέφεραν ένα μέρος του μεγάλου πλούτου τους στην πόλη και τον Ελληνισμό. Αυτός διέθεσε τη ζωή κι το μέγιστο μέρος της περιουσίας του για να υλοποιήσει το ευγενικό όραμά του για την αγαπημένη του Κομοτηνή, την αγαπημένη του Θράκη, τον Ελληνικό Πολιτισμό που θεωρούσε προσωπική υπόθεση.
«Ο Νικόλαος Παπανικολάου κυριολεκτικά όλο του τον βίο τη ζωή και την περιουσία διέθεσε για τη δημιουργία του ιδρύματός του για αυτό τον λόγο είμαστε υποχρεωμένοι οι σύγχρονοι Κομοτηναίοι του 21ου αιώνα να τιμούμε την μνήμη του, να συμβάλλουμε στην ολοκλήρωση του οράματός του και να τον προβάλλουμε σαν παράδειγμα προς μίμηση» ανέφερε ο π. Δημήτριος.
Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
