Αγωνας «αιωνιων»

Όχι δεν πρόκειται για κόκκινους, πράσινους, κίτρινους και µπλε… Αν χρειαζόταν να τους δοθεί ένα χρώµα, αυτό θα ήταν … µπλαβί! Αγώνας δρόµου, λοιπόν… Ταχύτητας, για τους αιώνιους φοιτητές, που σύµφωνα µε το Υπουργείο Παιδείας, εκµεταλλεύτηκαν πλήρως την περίοδο … χάριτος µιας ευρύτερης χρονικής γκάµας και συνεπώς πρέπει να… τελειώνουν; Να … τελειώνονται; Τι να πω… Σύµφωνα, πάντως, µε εκτενή δηµοσιεύµατα των τελευταίων ηµερών, αναφορικά µε δηλώσεις του υπουργείου, 180.000 φοιτητές (70.000 περίπου σπουδαστές των ΤΕΙ) θα διαγραφούν απ’ τις λίστες της τριτοβάθµιας εκπαίδευσης τον προσεχή Ιούνη! «Θα απολέσουν οριστικά τη φοιτητική τους ιδιότητα», διαβάζω και προσθέτω… «Η οποία, µεταξύ άλλων, συγκαταλέγεται στα µεγέθη των µεγαλύτερων τσάµπα- δαπανών που αναγκάστηκε αυτή η χώρα να κουράρει».
 
Το τσάµπα, ωστόσο, πάει καιρός που µας τελείωσε! Έτσι, λέγεται… Έτσι γράφεται στα χρόνια της κρίσης, των πρωτογενών … απροσάρµοστων της γκάµας των κυβερνητών, της πώλησης και του διαµελισµού της χώρας! Κατά τ’ άλλα «Η δηµόσια δωρεάν παιδεία είναι δηµόσια δωρεάν παιδεία» φωνάζουν και εξίστανται οι υπηρεσιακοί παράγοντες του υπουργείου σε απάντηση της πρότασης του Οργανισµού Οικονοµικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης περί επιβολής προστίµου στους αιώνιους φοιτητές.
 
Δάνειο κείµενο στη σελίδα, σήµερα… Μια ενδιαφέρουσα άποψη, ως απάντηση στο θέατρο του παραλόγου αλλά και στη φόρα που φαίνεται πως έχουν πάρει οι «αρµόδιοι» επί των κεφαλών µας, ενόψει Κυριακών, Μαγιών κλπ… Ν.Χ 

Οι αιώνιοι φοιτητές και τα εσώρουχα του Γούντι

Tου Σταύρου Κωνσταντακόπουλου

Και ξαφνικά µεγάλος κοπετός σηκώθηκε. Το υπουργείο Παιδείας αποφάσισε να «νοικοκυρέψει» το Πανεπιστήµιο και να διαγράψει τους «αιώνιους» φοιτητές. Κι από κοντά οι γνωστοί δηµοσιολόγοι -που θα ήθελαν να είναι διανοούµενοι αλλά δεν είναι- επικρότησαν, ως συνήθως, το υπουργείο. Ανάσαναν, λέει, γιατί επιτέλους θα έµπαινε τάξη στο Πανεπιστήµιο και το πολύπαθο ελληνικό δηµόσιο θα γλύτωνε έξοδα.
 
Ας εξετάσουµε τα επιχειρήµατά τους ανάποδα, αρχίζοντας από το κόστος των «αιώνιων» φοιτητών. Το κόστος αυτό, λοιπόν, είναι µηδενικό. Σε µια σχολή, για παράδειγµα, τετραετούς φοίτησης, οι ούτως ή άλλως λειψές παροχές ισχύουν για έξι χρόνια. Βιβλία, σίτιση, στέγαση στις υποβαθµισµένες εστίες, φοιτητικό πάσο κλπ παρέχονται για έξι χρόνια και πέρα από αυτό το χρονικό όριο, ουδέν. Κατά συνέπεια, το µόνο έξοδο που καταβάλλει το δηµόσιο για τους «αιώνιους» ή αργοπορηµένους φοιτητές είναι το ότι παραµένουν …εγγεγραµµένοι στα φοιτητικά µητρώα. Αν αυτό συνιστά έξοδο, τότε οι οπαδοί της οικονοµικής «ορθολογικότητας» έχουν πρόβληµα και µε τις λέξεις και µε τις έννοιες, κι ας κατακεραυνώνουν συχνά-πυκνά εµάς για φενακισµό και ανορθολογικότητα.
 
Δεν έχουν πάρει όµως διαζύγιο µόνον από την οικονοµική ορθολογικότητα. Διαζύγιο έχουν πάρει και από την ιστορία του ελληνικού πανεπιστήµιου. Γιατί αλλιώς, θα ήξεραν ότι η ανάπτυξη του ελληνικού πανεπιστηµίου στηρίχτηκε στο πρότυπο του γερµανικού πανεπιστηµίου, µε τις πιο χαλαρές διατάξεις όσον αφορά τα χρόνια φοίτησης από τις άτεγκτες διατάξεις του αγγλοσαξονικού πανεπιστηµίου. Στηρίχτηκε, µε άλλα λόγια, σε ένα πρότυπο που περιέκλειε στις δυναµικές του το µαζικό πανεπιστήµιο και όχι το πανεπιστήµιο των ελίτ, όπως αυτό των αγγλοσαξονικών χωρών. Αποµένει λοιπόν ο θαυµασµός των εµπνευστών του σχεδίου διαγραφής των αργοπορηµένων φοιτητών αλλά και των χειροκροτητών δηµοσιολόγων για τις γενέθλιες χώρες τού νεοφιλελευθερισµού και τους θεσµούς τους. Ο καθείς και τα πρότυπά του…
 
Και ερχόµαστε στο πιο σηµαντικό, στην επιβολή της τάξης. Γιατί γι’ αυτήν την τελευταία κόπτονται κυρίως οι νεοφιλελεύθεροι, κυβερνώντες και δηµοσιολόγοι. Τώρα πώς επιτυγχάνεται η τάξη µε µια διπλή παραβίαση του νόµου είναι ένα ερώτηµα στο οποίο φαντάζοµαι ότι κανείς δεν µπορεί να δώσει απάντηση.
 
Παραβίαση πρώτη: τα ζητήµατα αυτά, σύµφωνα πάντα µε το σχεδιασµό της κυβέρνησης, τα επιλύουν ο εσωτερικοί κανονισµοί-οργανισµοί των Πανεπιστηµίων – που πρέπει να καταρτιστούν µέσα στην ακαδηµαϊκή χρονιά που διανύουµε – και όχι ο υπουργός, όπως έγινε.
 
Παραβίαση δεύτερη: η ακαδηµαϊκή χρονιά τελειώνει το Σεπτέµβριο και όχι τον Ιούνιο, όπως θέλει ο υπουργός µε την απόφαση του να διαγράψει µετά από αυτό το χρονικό όριο τους αργοπορηµένους φοιτητές. Όλα αυτά, όµως, µοιάζουν λεπτοµέρειες µπροστά στον ιδεολογικό στόχο που είναι η επιβολή της τάξης στα Πανεπιστήµια. Γιατί οι νεοφιλελεύθεροι γνωρίζουν καλά ότι το ελληνικό πανεπιστήµιο αποτέλεσε σε διάφορες περιόδους την πυριτιδαποθήκη για την κοινωνία µας. Οι φοιτητές ήσαν συχνά η αιχµή του δόρατος ενάντια σε ανάλγητες κυβερνητικές πολιτικές. Και σε αυτούς τους φοιτητές πρέπει να σταλθεί το µήνυµα της τάξης. Η άτεγκτη εφαρµογή αναιτιολόγητων κανόνων αποτέλεσε ιστορικά µείζονα τεχνική συµµόρφωσης και πειθάρχησης των αποκάτω. Όταν ο Γούντι Άλλεν στις «Μπανάνες», έβαζε τον λατινοαµερικάνο δικτατορίσκο να προτρέπει τους υπηκόους του να φοράνε καθαρά εσώρουχα και προς απόδειξη τήρησης αυτού του κανόνα, επέτασσε να τα φορούν …πάνω από το παντελόνι, δεν σατίριζε µόνον τον παραλογισµό µιας αυταρχικής εξουσίας αλλά ανέλυε και µια τεχνική συµµόρφωσης και πειθαρχίας.
 
Αν τώρα οι φοιτητές αργοπορούν γιατί υποχρεώθηκαν να εγκαταλείψουν την πόλη στην οποία φοιτούσαν και να επιστρέψουν στο χωριό τους γιατί η οικογένεια δεν τα έβγαζε πέρα, αν οι φοιτητές αργοπορούν γιατί είναι υποχρεωµένοι να εργαστούν παράλληλα µε τις σπουδές τους κ.ά., είναι ζητήµατα που θα αποφύγω να θίξω γιατί οι νεοφιλελεύθεροι θα µε κατακεραυνώσουν εκτοξεύοντας το όπλο µαζικής καταστροφής που διαθέτουν –το µοναδικό, εξάλλου, όπλο τους- την κατηγορία του λαϊκισµού.
 
* Ο Στ. Κωνσταντακόπουλος διδάσκει στο Πάντειο πανεπιστήµιο.
Πηγή: www.epohi.gr

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.