«I will not be commanded I will not be controlled I will not let my future go on, without the help of my soul…»

Από τις σημερινές ειδήσεις ελάχιστα γνωρίζω, δεν έχω internet γαρ, ό,τι ξέρω είναι από τα χθεσινά δελτία. Έμεινα κλειδαμπαρωμένη πίσω από πόρτες και παράθυρα μισόκλειστα στο ημίφως που γεννοβολούν οι νύχτες σ’ αυτή τη μεριά… Λιγοστεύουν τα πράγματα για να δεις σαν σπρώξει η μέρα τα σκούρα της… Φύρδην, μίγδην όλα… Τσαπατσούλικα! Οι δρόμοι μετατρέπονται σε σιωπηλή, καθολική συμφωνία από αποσπερίτες όπου καθείς αναζητά το κατιτίς του… Ένα περίπατο, μια βολτάδα με ποδήλατο, δυο κουβέντες για καληνύχτα… Ολοι μαζί! Εκείνοι που σημαδεύουν τα ρολόγια βάσει του τόξου που διαγράφουν οι επαναλαμβανόμενες δύσεις, οι άλλοι που βιάζονται ν’ ανοίξουν κάδους απορριμμάτων πριν προλάβει το απορριμματοφόρο του δήμου ή και κάποιοι… που λαχταρούν να ταφούν εντός… μήπως σταθούν τυχεροί και βγάλουν το ψωμί της επομένης. Όλοι μαζί επιζητούν άκρα σιωπή, μυστικότητα κι απόσταση…
 
Τα «μικρό- κραχ» της οικονομίας για τα οποία πέρδονται ολημερίς οι πολιτικοί «αστέρες», τα ζουν εδώ οι άνθρωποι την τελευταία τριετία τουλάχιστον… Στον τόπο μου, επταετία και βάλε… Γιατί πληροφορία από την …επαρχία δεν είναι μόνον τα συμβάντα τύπου Ζωνιανών, που αποκλειστικά αφορούν αστυνομικό ρεπορτάζ. Ειδήσεις είναι και οι ουρές σε Τράπεζες, Εφορίες και Νοσοκομεία, οι «μεγάλες πόρτες» στις μικρές πόλεις του Νότου… Εκεί που φθίνουν οι καλλιέργειες λες και ψεκάζονται απ’ τα πολιτικοκαρναβαλικά ήθη και έθη αφήνοντας την ανθρωποφαγία για το τέλος… Κανείς από αυτούς δεν αναγνωρίζει τον Σακκά τον φυγά… Κανέναν δεν απασχολεί τα «γιατί» και τα «πώς» της περίπτωσής του… «Μανταλάκια» σου απαντούν… Όπως και με την περίπτωση της πολύχρωμης γκάμας επικείμενων πρωτευουσιάνων δημάρχων… Όσο κανείς θεσμικός, λαϊκός, βασιλεύς ή επαναστάτης δεν κάνει τον κόπο να καθαρίσει την κόπρο, οι λοιποί προτιμούν ν’ ασχοληθούν με τα 270 ευρώ του ΟΓΑ, να βγάλουν το μήνα τους βρ’ αδερφέ, την νύχτα των ημερών…
 
Δεν αποτολμώ να ψυχαναλύσω τους ήρωες της καθημερινότητας… έστω κι αν πιστεύω πως η ψυχανάλυση παραμένει για την προσέγγιση της … ευρωστίας ένα από τα κυρίαρχα ερμηνευτικά όργανα… Δεν είμαι καλή στο να ψυχογραφώ τον κόσμο… Αρχής γενομένης από εμένα την ίδια, τυπική φοιτητριούλα, ανώριμη, μονίμως αχτένιστη και φανατική καπνίστρια, εξακολουθώ ν’ ανήκω σ’ εκείνους που με σταματούν στο δρόμο, επειδή κάτι τους θυμίζουν τα φρύδια μου, ή το στόμα ή το πηγούνι και με ρωτούν: «Τίνος είσαι»… Ανήκω παντού και πουθενά ταυτόχρονα… Ο τόπος διαφέρει μονάχα…
 
Στα μέρη απ’ τα οποία προέρχομαι, τα Ηλειακά των χωραφιών, της ντομάτας, της πατάτας και των λοιπών του … κριθαριού, οι αμυγδαλιές ανθίζουν κάθε χρόνο την ίδια περίοδο γύρω στα τέλη Γενάρη… Κι όσο κρατούν τα φύλλα τους, κατάγομαι απ’ τα Βενιζελέικα… Του γιατρού, της δημοσιογράφας… Καθώς όμως επιστρέψω στη φοιτητούπολη του Νότου, είμαι κάποια άλλη, προπαντός τυχαία, της γενιάς των 560, που άλλοτε θα κρύβεται πίσω από ευθυτενή και παράλληλα της ιστορίας παραθύρια κι άλλοτε θ’ απολαμβάνει βολτάδες που πλαταίνουν αθόρυβα μέσα στις νύχτες καταπίνοντας κάθε είδους συντελεσμένη, μελλοντική βεβαιότητα…
 
Η μόνη απόσταση που χαρτογραφείται εντός μου είναι η χιλιομετρική… Ζηλεύω αυτούς που καταφέρνουν και μακραίνουν χρονικά… Εκείνους που ξεχωρίζουν το «χθες» απ’ τη συγκομιδή της μέρας… Ιδίως, όταν αυτή προέρχεται από κάποιο μπαούλο που καταφέρνει τη μετάβαση… Ρευστό μεν, αισιόδοξο δε…
Με ταυτότητα… 

Η Αμυγδαλιά στη Μυθολογία

«Φυλλίς και ∆ημοφών»
«Είπα στην αμυγδαλιά, μίλησέ µου για το Θεό.
Και η αμυγδαλιά άνθισε»
Νίκος Καζαντζάκης
 
Η ελληνική μυθολογία µας μιλά για μια όμορφη πριγκίπισσα που ονομαζόταν Φυλλίς και που ήταν θυγατέρα ενός βασιλιά της Θράκης. Αυτή ερωτεύτηκε τον γιο του Θησέα τον ∆ημοφώντα. Ο νέος αυτός βρέθηκε στα μέρη της καθώς επέστρεφε µε το καράβι του από την Τροία και ο βασιλιάς του έδωσε ένα μέρος του βασιλείου του και τη θυγατέρα του για γυναίκα.
 
Μετά από κάποιο διάστημα ο ∆ημοφών νοστάλγησε την πατρίδα του την Αθήνα τόσο πολύ που ζήτησε να πάει εκεί για λίγο διάστημα. Η Φυλλίς συμφώνησε αφού της υποσχέθηκε ότι θα γύριζε πίσω σύντομα και έτσι εκείνος μπήκε στο καράβι του και απέπλευσε.
 
Η Φυλλίς έμεινε εγκαταλειμμένη περιμένοντας τον εκλεκτό της καρδιάς της, στον τόπο της τελετής του γάμου της. Περίμενε για χρόνια την επιστροφή του, αλλά τελικά πέθανε από μαρασµό. Οι θεοί, από οίκτο, μεταμόρφωσαν την Φυλλίδα σε δέντρο, σε αμυγδαλιά, η οποία έγινε σύμβολο της ελπίδας.
 
Όταν ο περιπλανώμενος, γεμάτος τύψεις, ∆ημοφών επέστρεψε, βρήκε τη Φυλλίδα σαν ένα γυµνό δέντρο χωρίς φύλλα και άνθη. Απελπισμένος αγκάλιασε το δέντρο, το οποίο ξαφνικά πλημμύρισε από λουλούδια, δείχνοντας ότι η αγάπη δεν μπορεί να νικηθεί από το θάνατο.
Πηγή: http://3dim-diavat.thess.sch.gr/autosch/3dimdiavaton/images/
stories/files/Amygdalia.pdf

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.