“hello darkness my old friend I’ve come to talk with you again…”
Λάσπη χειµωνιάτικη στην πόλη… Υγρασία και µυρωδιές αποσύνθεσης… Μέρες τώρα, βρέχει δίχως παύση… Μόνο τις πρώτες πρωινές, που αλλάζουν οι αέρηδες ρότα, µοιάζει να σταµατά κι αυτό για λίγο… Ήλιος άφαντος, µόνο το αποτύπωµά του στις ρουτίνες και την καθηµερινότητα ώστε να ξεχωρίζουν οι ηµερήσιοι απ’ τους νυχτόβιους και τούµπαλιν… Δεν λέω, ωραία είναι κι έτσι! Έχει κάτι το κινηµατογραφικό η ατµόσφαιρα… Κάτι από έβδοµη τέχνη, αυτοτελές κι ακατανόητο µαζί…
Ταινία µικρού µήκους, ο κόσµος έξω απ’ το παράθυρο… Και µε το αυτοβιογραφικό στοιχείο, έντονο, να συναγωνίζεται εαυτούς… Οι µπουγάδες απέναντι τηρούν ωράριο στρατιωτικό… Φθηνές πατέντες, καλαµοσκεπές και λοιπά φροντίζουν για το αέναο της καθαρότητάς τους… Οι απογευµατινές διαδέχονται τις πρωινές και οι µεταµεσονύχτιες ξοµολογούν το βάρος των ηµερών… Λαµπυρίζουν και ξηµερώνονται κάτω απ’ τους ίσκιους των ταξιδιάρικων πτηνών που επιµένουν να διαγράφουν την ίδια πορεία, καθηµερινά… Ούτε βροχή, ούτε αέρας τα σταµατά εκείνα…
Αλίµονο από εµάς… Ευτυχώς πού και πού, παρέα µε τα υπόλοιπα των παύσεων… χάνει το σήµα της και η τηλεόραση, πέφτει ένα µαύρο στην οθόνη σαν εκείνο της ΕΡΤ, µόνο που δεν «κοστίζει»…
Τρέχω κι εγώ, ν’ ανάψω κεριά, καντήλια, ρεσώ κι οτιδήποτε άλλο κατάφερα να στοιβάξω στο κουτί των εκτάκτων τα προηγούµενα χρόνια… Κρατώ και µια ασφάλεια ηλεκτρική, στην άκρη, για παν ενδεχόµενο κι ας µην τολµώ ν’ απλώσω χέρι στον πίνακα… Έτσι για να λέω πως έχω, όπως το σύρτη στην πόρτα κι ας µην κλειδώνω τα βράδια παρά µόνο στιγµές σαν κι αυτές, καλή ώρα, όποτε και ο ήχος απ’ τα µπουµπουνητά µουγκρίζει πεισµατικά πάνω στους µεντεσέδες… Τις προάλλες, µάλιστα, ξέχασα τα κλειδιά του αυτοκινήτου πάνω στην πόρτα…
Ευτυχώς, την εποµένη χρειάστηκε να δροµολογήσω πληρωµές, χαράτσια και λοιπά γραφειοκρατικά… Κλειδιά πουθενά! Έκανα το σταυρό µου κάµποσες φορές για το τι επρόκειτο ν’ αντικρύσω σαν θα ‘βγαινα απ’ το διαµέρισµα… Πήρα µια βαθιά ανάσα κι έσπρωξα την εξώπορτα η οποία ως εκείνη τη στιγµή αποτελούσε το µοναδικό … φράγµα µεταξύ εµού και του απονενοηµένου διαβήµατός µου… Το αυτοκίνητο ήταν εκεί, όπως ακριβώς το είχα αφήσει, µε τα κλειδιά στην κλειδαριά παρακαλώ!
Οι δε γείτονες, µετανάστες στην πλειοψηφία τους ας σηµειωθεί, στα παράθυρα, µε το κεφάλι έξω να στέκονται απορηµένοι, άλλοι µε τα παιδιά στην αγκαλιά, άλλοι µε το τσιγάρο στο χέρι κι άλλοι πάλι, µε το χαµόγελο να µαρτυρά τα λιγοστά δόντια που τους έχουν αποµείνει… Όπως και νά ‘χει, αίσιο το τέλος…
Κι ας πρόκειται ν’ αποτελώ για καιρό ακόµα, είµαι σίγουρη, ανέκδοτο για τη δηµοσιά µας… Δόξα τω θεώ, υπάρχουν στιγµές σαν κι αυτήν, που αισθάνοµαι ασφάλεια… Και ίσως, έτσι, να καταπίνω πιο εύκολα τους επικείµενους φόβους ενός σεισµού, µιας πτώχευσης ακόµα κι ενός αστραπόβροντου µες στ’ άγρια, γενικευµένα, σκοτάδια που µας περιβάλλουν… Ρυθµίζοντας, κάθε τόσο, το mute στο εµπόριο του πανικού που τόσο ευδοκιµεί στις µέρες µας… Το οποίο, συν τις άλλοις, δεν αξίζει τίποτε µπροστά στην αλήθεια των προσώπων, έστω κι αν αυτή προβάλλει πίσω από κάποιο, τυχαίο, εξαθλιωµένο χαµόγελο … Μην αποζητώντας άλλο από ένα ίδιο, ως «µιαρές ασήµαντες λεπτοµέρειες που καθορίζουν σιγά –σιγά τη ζωή σου…»
Θέλοντας, έτσι ν’ απολογηθώ για τις µάγισσες που αργούν αυτές τις µέρες… Εξεταστική, γαρ… Μυαλό κουβάρι… Βροχή µετά χαλαζιού και µπόρες που µε δυσκολεύουν να φτάσω, έστω και γραπτώς, στη Θράκη των αναζητήσεων και της καρδιάς µου…
Εις το επανιδείν…
Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
