Ποσα αυτονοητα μας πηρε αυτη η χρονια (και η προηγουμενη)
Τις τελευταίες μέρες φημολογείται αρκετά έντονα η επιστροφή της καραντίνας, καθότι –όπως λέγεται στον δημόσιο διάλογο- «έξω μυρίζει πολύ έντονα 13033». Γι’ αυτό λοιπόν, το ραδιόφωνο του Παρατηρητή συνέλεξε μία σειρά τραγουδιών, που περιγράφουν μελωδικά τα «όσα τραβάμε και δεν τα μαρτυράμε» σε παροντική, παρελθοντική και –όπως όλα δείχνουν- μελλοντική διάσταση.
Πάμε λίγο πίσω…
Κυριακή 22 Μαρτίου 2020 έγραφε το ημερολόγιο, όταν το πρώτο lockdown έκανε την παρθενική του εμφάνιση στη χώρα μας κάνοντας με τη σειρά του, πρωταγωνιστές της καθημερινότητάς μας τον καθηγητή λοιμωξιολογίας, Σωτήρη Τσιόρδα και τον υφυπουργό πολιτικής προστασίας και διαχείρισης κρίσεων, Νίκο Χαρδαλιά. Μαζί τους ήρθαν σύσσωμες οι παραινέσεις για τον περιορισμό ημών εντός των τετραγωνικών μέτρων των σπιτικών μας συνοδεία ποικίλων hashtag, όπως #menoumespiti, #stayhome, #karantinata κι άλλων παρεμφερών διέσεων.
«Θα κάτσω σπίτι, θα αράξω σπίτι. Λοιπόν απόψε δεν πρόκειται να βγω»
Μετά από μόλις δύο μέρες εγκλεισμού, το «Θα κάτσω σπίτι» του Λουκιανού Κηλαηδόνη έμελλε να ανοίξει την αυλαία και να αποτελέσει δικαίως το soundtrack της «Covid-19 Εποχής». Η Βιολέτα Ίκαρη και η Τζώρτζια Κεφαλά, η Μαρία Κηλαηδόνη και ο Χρήστος Μάστορας, ο Πάνος Μουζουράκης και ο Δημήτρης Μπάσης, ο Μίλτος Πασχαλίδης, ο Νίκος Πορτοκάλογλου και η Μαρίζα Ρίζου, ένωσαν τις φωνές τους και τα τραβηγμένα από το σπίτι βιντεάκια τους και τραγούδησαν ξανά, μετά από τρεις δεκαετίες και κάτι, το ρυθμικό και προφητικό, θα έλεγε κανείς, τραγούδι του Λουκιανού Κηλαηδόνη!
«Ποιος είδε άνοιξη καιρό σοκάκια ερημωμένα με παραθύρια σφαλιχτά κι αυλές δίχως βεγγέρα»
Και κάπου εκεί, στα τέλη του Μάρτη, όσο οι περισσότεροι από εμάς ξεκινήσαμε το περπάτημα ανά δυάδες σε πόλεις και χωριά, σε κάμπους και βουνά βιώνοντας την άνοιξη όπως ποτέ άλλοτε, οχτώ φωνές από την Κρήτη τραγούδησαν γι’ αυτήν την πιο περίεργη άνοιξη, που όσο άνθιζε τόσο πιο αβάσταχτη γινόταν.
«Ω γλυκύ μου έαρ απ’ τον ιό του τρόμου και τον τρόμο του ιού»
Και οι μέρες κυλούσαν και η «επιστροφή στην κανονικότητα» δεν φαινόταν στον ορίζοντα και το Πάσχα του 2020 τελικά δεν ήρθε ποτέ. Και μεταξύ όλων των παράδοξων που βιώναμε καθημερινώς, ο B.D. Foxmoor ήταν αυτός που «έψαλε» με τον δικό του καυστικό τρόπο το τροπάριο μίας διαφορετικής εαρινής εποχής.
Κι αφού το Πάσχα, που δεν ήρθε, πέρασε κι αυτό κι η άνοιξη που φτιάξαμε τελείωσε κι εκείνη, ο καιρός περνούσε και στο πέρας του έφερε το καλοκαίρι. Οι μάσκες θαλάσσης έγιναν ξάφνου υφασμάτινες κι από εποχιακές έγιναν παντός καιρού, περιοχές «άνοιγαν κι έκλειναν», η πληρότητα σ’ αεροπλάνα και βαπόρια μεταβαλλόταν συνεχώς και η Χαλκιδική, που σαν αυτή δεν έχει, έγινε η καρδιά του covid-19. Έτσι λοιπόν, το «Θα κάτσω σπίτι», που αναφέραμε στην αρχή και που είχε για λίγο ξεθωριάσει, άρχισε ξανά να ακούγεται στο backround, κρούοντας τον κώδωνα του κινδύνου, εκείνου που υπήρχε πίσω από το «όνειρο θερινής νυκτός», από το οποίο ξυπνήσαμε κάπως απότομα!
«Έχω λαλήσει»
Το καθολικό lockdown ήρθε και πάλι το Νοέμβριο του 2020 και ένα μήνα μετά, ο Δημήτρης Μυστακίδης τραγούδησε αυτό που θέλαμε όλοι να φωνάξουμε από καιρό! Ένα «γέννημα θρέμμα καραντίνας» τραγούδι, που αποτυπώνει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο την ψυχική μας κατάσταση όσο συνεχίζαμε να πρωταγωνιστούμε, χαμένοι στο χωροχρόνο, σε μια φοβερή και τρομερή ταινία επιστημονικής φαντασίας.
«Ένα φιλί ψηφιακό πάλι σου στέλνω…»
Κι όσο ο καιρός περνούσε και το καθεστώς της καραντίνας παγιώθηκε, τόσο τα συναισθήματα μας πνίγονταν το ένα μετά το άλλο σε μια καθημερινότητα που αναγκαστικά καθήλωνε τη ζωή μας σε μια μακρόσυρτη παύση. Οι απλές συνήθειες, που διόλου δεν τις υπολογίζαμε υπό κανονικές συνθήκες χάθηκαν σχεδόν, παίρνοντας μαζί τους την σωματική επαφή, τη γλύκα που προσφέρει ένα φιλί και τη ζεστασιά μιας αγκαλιάς μεταξύ φίλων, συγγενών, ερωτευμένων ή και απλών γνωστών, φέρνοντας την ψηφιακή και απατηλή αντικατάστασή τους. Τότε λοιπόν ήταν που ο Παντελής Κυραμαργιός τραγούδησε μέσα από το κομμάτι «Έρωτας σε καραντίνα», πόσα αυτονόητα μας πήρε αυτή η χρονιά…
Κι αφού κάναμε μια γρήγορη αναδρομή στην ζόρικη εποχή που πέρασε κι ενώ ταυτόχρονα η αναμέτρησή μας με τον άσπλαχνο ιό που βρέθηκε στο διάβα μας δεν έχει -καθώς φαίνεται- τελειωμό, θα κλείσουμε με μια ευχάριστη νότα και ένα ακόμη τραγούδι – καρπό της «Covid-19 Εποχής»!
«Έξω καρδιά και θα γλεντήσουμε ξανά σαν τα παλιά τα χρόνια»
Η Σεμέλη Παπαβασιλείου με την Πύρινη Λαίλαπα υπόσχονται «να γλεντήσουμε ξανά σαν τα παλιά τα χρόνια» κι εμείς ευχόμαστε ν’ ανταμώσουμε και πάλι όλοι μαζί χωρίς μάσκες, αποστάσεις και αυτοδιαγνωστικά τεστ στα πιο αγαπημένα μας στέκια! Μέχρι τότε, να πλένετε καλά τα χέρια σας, να προσέχετε τους εαυτούς σας και τους γύρω σας και να ακούτε μουσική!
Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
